ยกความดีให้ภวัฒน์

โดย...ซิวซี แซ่ตั้ง

ภวัฒน์รู้ดีว่างานที่ทำอยู่จะช่วยให้พ่อ แม่ และน้องๆ ได้กินดีอยู่ดี มีชีวิตที่ดีขึ้น ผมได้แต่ปลอบเขาว่า “ที่ลื้อสอบไม่ได้ ไม่ใช่เพราะไม่เก่ง แต่เพราะลื้อต้องทำงาน เอาเวลามาทุ่มกับการทำงานมาก จนไม่มีเวลาอ่านหนังสือ คนเรามีความจำเป็นต่างกัน ได้อย่างก็ต้องเสียอย่าง จะได้ดีทั้งสองอย่างนั้นเป็นเรื่องยาก ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยของรัฐบาล ก็ไปเรียนมหาวิทยาลัยของเอกชนได้ เรียนที่ไหนก็เหมือนกัน ขอเพียงให้มีความตั้งใจ มุ่งมั่นก็พบกับความสำเร็จได้”

ภวัฒน์เลือกเข้าเรียนคณะเศรษฐศาสตร์ ในวิทยาลัยเกริก ซึ่งตั้งอยู่บนถนนสุขุมวิทสายเก่า แม้เข้าเป็นนักศึกษาของวิทยาลัยแล้ว แต่ภวัฒน์ยังใช้เวลาอยู่ที่โรงงานมากกว่าวิทยาลัย เนื่องจากต้องคอยดูแลเครื่องจักรในโรงงาน บางทีงานยุ่งมากๆ เขาก็ต้องยอมขาดเรียน แต่ก็ไหว้วานให้เพื่อนร่วมกลุ่มช่วยเก็บเอกสารประกอบการเรียนให้ หรือไม่ก็ขอให้เพื่อนช่วยทบทวนเรื่องที่ไม่ได้เรียนในภายหลัง

การที่เขาคลุกคลีอยู่กับการทำงาน มีความรับผิดชอบมากเกินอายุ ทำให้ภวัฒน์ดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัย เขาไม่มีเวลาสนุกสนานใช้ชีวิตแบบวัยรุ่น ที่มักเที่ยวเล่นสนุกไปวันๆ แล้วก็แบมือขอเงินพ่อแม่เหมือนเด็กวัยรุ่นหลายๆ คน แต่วันๆ ภวัฒน์ขลุกอยู่กับงาน เพื่อนในวัยเดียวกันอาจมองว่างานเป็นยาขม สำหรับภวัฒน์ผมคิดว่าเขามองว่างานเป็นขนมหวานมากกว่า

ดังนั้น เขาจึงทุ่มเทอยู่กับงาน ทั้งที่เป็นงานประจำที่ต้องดูแลโรงงาน ดูแลการผลิตคอยแก้ปัญหาเรื่องเครื่องจักรและวัตถุดิบ นอกจากนั้นเขายังแบ่งเวลาเพื่อไปศึกษาตำราเพิ่มเติมในเรื่องของยาง พลาสติก และวิธีการลดต้นทุนต่างๆ อย่างเอาจริงเอาจัง จนเป็นผู้ที่เชี่ยวชาญเรื่องนี้อย่างมาก

ภวัฒน์ไปได้หนังสือภาษาจีนเกี่ยวกับเทคโนโลยีอุตสาหกรรมยางมาเล่มหนึ่ง แม้จะเป็นภาษาจีนล้วนๆ แต่เขาก็อ่านเข้าใจได้เป็นอย่างดี เพราะเรียนภาษาจีนมาตั้งแต่เด็กๆ

ผมคิดไม่ผิดที่ให้เรียน แม้ตอนที่ภวัฒน์เรียนภาษาจีนไม่คิดว่าจะได้ใช้ประโยชน์อะไรมากมาย ได้เห็นคุณค่าของการเรียนรู้ได้หลายภาษาชัดเจนก็ตอนนี้เอง

หนังสือเล่มนั้นเป็นหนังสือจีนที่แปลมาจากภาษารัสเซีย ซึ่งก็แปลมาอีกทอดหนึ่ง เพราะต้นฉบับเดิมจริงๆ เป็นภาษาเยอรมัน ภวัฒน์อ่านไปปรับปรุงสูตรยางไป เพื่อค้นหาวิธีการผลิตที่ดีขึ้น ต้นทุนต่ำลง ตลอดจนหาซื้อหนังสือเกี่ยวกับพลาสติกและเทคโนโลยีอุตสาหกรรมต่างๆ ซึ่งตอนนั้นมักเป็นภาษาจีน หรือไม่ก็ภาษาอังกฤษ ซึ่งเขาอ่านได้ไม่คล่องนักแต่ก็ซื้อมาอ่าน บางเล่มอ่านทั้งเล่มสองสามรอบจึงจะเข้าใจ

ดังนั้น อุปกรณ์การประมงอะไรที่ทำจากยางหรือพลาสติกที่มีตลาดหรือลูกค้าเรียกร้อง ถ้าค่าใช้จ่ายไม่สูงเขาจะทดลองทำแทบทุกตัว จึงทำให้มีสินค้าใหม่ๆ ออกสู่ตลาดหลายตัว เช่น ลูกลอยหรือบางครั้งเรียกทุ่นลอย ลูกลอยสำหรับอวนจับกุ้ง ซึ่งมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 2 นิ้ว ใช้ยี่ห้อปลา ลูกลอยสำหรับอวนลากขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 4 นิ้ว จนถึง 8 นิ้ว ใช้ยี่ห้อแมวน้ำ และชุนทำจากพลาสติกโพลิอะซีทัลทดแทนชุนที่ทำจากไม้ไผ่ ใช้ยี่ห้อ Pawalon ผลิตโดย PPP หรือ Pawat Para & Plastic ซึ่งชุนที่ทำจากพลาสติกของเรามีความทนทานไม่แตกหักเลย

ขณะที่อยู่คลองเตยเป็นช่วงเริ่มต้นผลิตทุ่นลอย จึงต้องควบคุมและพัฒนาคุณภาพ คุณภาพหลักของทุ่นลอยคือไม่รั่ว วิธีพิสูจน์ว่าทุ่นลอยที่ผลิตขึ้นนั้นใช้ได้ดีจริงหรือไม่ มีน้ำเข้าไปในลูกลอยหรือไม่ ต้องผ่านการทดสอบโดยนำลูกลอยจำนวนหนึ่งไปแช่ในน้ำ เป็นเวลา 24 ชั่วโมง แล้วนำมาเขย่าใกล้ๆ กับหู เพื่อฟังว่ามีน้ำเข้าไปในลูกลอยหรือไม่ แล้วคัดแยกของดีของเสียออกจากกัน ถ้ามีน้ำเข้าไปภายในถือว่าเป็นของเสีย ในล็อตๆ หนึ่ง ถ้ามีเสียมากเกินจำนวนที่กำหนดก็จะนำสินค้าในล็อตนั้นทั้งหมดไปแช่น้ำและตรวจสอบกันทุกลูก

ภวัฒน์เองก็ต้องตรวจสอบจุดที่เป็นรอยรั่ว เอาเลื่อยมาผ่าดู วิเคราะห์แก้ไขจนมั่นใจว่าทุกลูกไม่รั่ว ถ้าใช้แล้วรั่วหรือแตกสามารถนำมาแลกคืนได้เลย

ช่วงที่ทำลูกลอยอย่างจริงๆ จังๆ นั้น เป็นช่วงที่วุ่นวาย แต่เป็นช่วงที่วุ่นวายแล้วมีความสุข เพราะธุรกิจส่อแววว่าจะไปได้ดี ทำให้พอมีเงินทองหมุนเวียนบ้าง แต่ก็แทบหาเวลาว่างไม่ได้เหมือนกัน

(อ่านต่อฉบับวันเสาร์หน้า)