ในวัยกลางใหม่

โดย...ชัยฤทธิ์ ยนเปี่ยม

มันคือความไม่แน่นอนของชีวิตจริงๆ

เด็กหนุุ่มหัวใจมุ่งมั่น ทำงานในอาชีพสื่อ มีฝันและความสามารถ พรั่งพร้อมด้วยปฏิภาณไหวพริบที่เชื่อได้ว่า น่าจะก้าวหน้าในชีวิตได้ไม่ยาก แต่แล้วโรคมะเร็งก็มาคร่าชีวิตเขาลงในวัยหนุ่ม

ไม่ว่าเขาจะอดทนต่อสู้กับมันสักเพียงใด ไม่ว่ากำลังใจจากญาติมิตร ผองเพื่อนและสหายรอบข้าง พร้อมด้วยคนในแวดวงวิชาชีพจำนวนมากแค่ไหนที่ช่วยกันนำเสนอเรื่องราวการต่อสู้กับโรคร้ายให้สังคมช่วยกันส่งพลังใจ จนผู้คนในโลกออนไลน์ที่ไม่เคยรู้จักเขาต่างร่วมเอาใจช่วย ทั้งนำประสบการณ์ที่เคยผ่านวิกฤตโรคร้าย ส่งข้อความให้กำลังใจสั้นๆ แต่ปาฏิหาริย์ก็ไม่มีจริง เด็กหนุ่มดีขึ้นในช่วงแรก แต่เพียงไม่นานหมอกลับพบก้อนมะเร็งที่ลุกลาม ขยายตัว ทำให้เขาทรุดหนัก แม้จิตใจเขาจะเข้มแข็งประดุจขุนเขาหวังเอาชนะเจ้าโรคร้ายแต่ร่างกายที่ไม่สามารถควบคุมได้ กลับต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้

แน่นอน เขาอาจหลับฝันดี ไม่ต้องมานอนซมทนทรมาน แต่ระหว่างทางที่เขาต้องเจ็บปวดกับโรคมะเร็ง ต้องทิ้งวางอนาคตอันสวยหรูไว้เบื้องหน้า มันสุดแสนจะทนทุกข์ ถ้าคนที่จิตใจไม่แข็งแกร่งพอก็คงอยู่ในสภาพ “ตายทั้งเป็น” ไปนานแล้ว

จะมีใครสักกี่คนที่โชคดีรอดพ้นจากมฤตยูโรคร้ายนี้ได้ หรือแม้จะรอดชีวิตมาได้จากนวัตกรรมการแพทย์ที่ทันสมัย แต่ก็ต้องมาแบกภาระค่ารักษามหาโหด ต้องขายบ้าน ขายรถเพื่อต่ออายุ ชีวิตใหม่ของผู้ป่วยจึงสาหัสซ้ำสองต้องมาผ่อนหนี้มหาศาลกับค่าใช้จ่ายหลังขายทรัพย์สินตัวเองหมดเกลี้ยง

“การไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ” คำกล่าวนี้เป็นจริงที่สุดเพราะต่อให้คุณรวยล้นฟ้าเท่าไร เงินที่มหาศาลก็ซื้อชีวิตไม่ได้ทุกครั้ง

ชีวิตจึงเต็มไปด้วยความไม่แน่นอนที่นับวันจะน่ากลัวขึ้น ในแวดวงวิชาชีพที่ผมทำงาน มีเพื่อนฝูงพี่น้องเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งไปแล้ว 4 คน ในรอบ 2 ปี ทั้งรุ่นเดียวกัน รุ่นน้อง และรุ่นพี่ โดยสถิตินับว่าสูง ใครเป็นแล้วรอดยาก  นึกถึงรายงานของกระทรวงสาธารณสุขเมื่อ 2 ปีก่อน หรือปี 2557 โรคมะเร็งนี่แหละฆ่าคนไทยเป็นอันดับ 1 ปีละ 6 หมื่นราย เฉลี่ยแล้วในทุกๆ 8 นาที มีคนเสียชีวิต 1 คน ตัวเลขนี้ยังมีแนวโน้มที่เพิ่มขึ้นอย่างน่ากลัว

ความเป็นไปรอบตัวเมื่อต้องเจอกับความไม่มั่นคงทางจิตใจจากปัญหาเศรษฐกิจปัจจุบัน ข่าวเลย์ออฟปลดคนงานบริษัทชั้นนำต่างๆ ออกมาเป็นระลอก ออฟฟิศแต่ละที่รัดเข็มขัด ไม่มั่นคง คนทำงานเองก็ไม่ปรับเปลี่ยนตัวเองในโลกที่กำลังเจอพายุใหญ่จากพลังเทคโนโลยี กลายเป็นไม้ตายซาก หรือ Deadwood มันยิ่งทำให้ทุกอย่างดูหดหู่

ในวัยของผมอายุ 40 ต้นๆ เขาเรียกว่า “กลางใหม่” หมายถึง เข้าสู่วัยกลางคนช่วงต้นๆ ที่กำลังสร้างครอบครัว พร้อมกับดูแลพ่อแม่ในวัยชรา ภาระค่าใช้จ่ายจึงหนักหน่วงเหมือนแซนด์วิชบนล่างประกบแน่น ก้อนหนึ่งสำหรับค่าเทอมลูก ค่าผ่อนบ้าน ผ่อนรถ อีกก้อนสำรองไว้ดูแลพ่อแม่ยามเจ็บป่วยเข้าโรงพยาบาล

ชนชั้นกลางที่ไม่ได้ร่ำรวย พ่อแม่ไม่ได้มีมรดกตกทอด แค่ไม่มีหนี้ก็ถือว่ายอดเยี่ยม ถ้าทำงานประจำ ไม่มีรายได้อื่น เงินไม่มีทางพอ จะบอกว่าก็ให้กินน้อย จะได้จ่ายน้อยๆ แต่ในสังคมเมืองปัจจุบันค่าครองชีพ การใช้ชีวิต มันคงไม่สามารถจ่ายน้อยได้ ไม่นับรายจ่ายที่ต้องจุนเจือคนรอบข้างในครอบครัวอีก เหลือหนังติดกระดูกก็ดูจะมากแล้ว   

คนทำงาน พนักงานออฟฟิศ ถ้าไม่ได้มีอาชีพเสริมใดมาช่วยก็คงเป็นแค่ “ราชาเงินผ่อน” ผ่อนยาวๆ ยาวจริงๆ ไปถึงเกษียณ 60 ปี การดำเนินชีวิตแต่ละวันได้แต่จับเจ่ารอวันหยุด วันพักร้อน เพื่อหาความสุขสโลว์ไลฟ์ปลอมๆ ขึ้นเขาลงทะเล อีกด้านก็ต้องระวังกับโรคสมัยใหม่ที่คุกคามมากขึ้น

เมื่อไม่ได้ดูแลตัวเอง ยังกินเหล้า สูบบุหรี่ เจออาหารปรุงรสผสมสารเคมีตกค้าง หนักกว่านั้นโดนประเภทหลอกขาย น้ำส้มปลอมใส่สี ลอดช่องเขียวอี๋ด้วยสีผสม ชีวิตก็ตกอยู่ในความเสี่ยงจากสารพิษรอบตัว สุดท้ายมันอาจปัจจุบันทันด่วนเหมือนที่เราพูดกันว่า “เห็นกันอยู่ดีๆ ไปซะแล้ว”

ผมเชื่อว่า เราต่างเจอคนที่รู้จักเห็นหน้าเห็นตากันอยู่หลัดๆ แต่ต้องจากไปอย่างรวดเร็ว หลายเดือนก่อน คุณตาแถวบ้านอายุ 80 กว่า ร่างกายแข็งแรง บึกบึน กล้ามเนื้อขึ้นเป็นมัดๆ ยกดัมบ์เบลทุกวัน เดินกระฉับกระเฉงแถวบ้านเช้ายันเย็น ผมไม่เจอแค่ 2 เดือน รู้อีกที แกเป็นอัลไซเมอร์ จำอะไรไม่ได้ ไม่ยอมกิน ร่างกายผ่ายผอม จนลูกหลานต้องเสียเงินเดือนละ 3 หมื่น ส่งให้ศูนย์พยาบาลเอกชนดูแล   

แม้ปัจจุบันเราเห็นผู้คนตื่นตัวต่อปัญหาสุขภาพมากขึ้น เกิดเทรนด์ใหม่ทั้งการจัดแข่งวิ่งทางไกล ปั่นจักรยาน เอนเตอร์เทนคนหนุ่มสาว ผู้สูงวัย ไม่น่าเชื่อเลยว่าเทรนด์สุขภาพจะคึกคักในประเทศนี้ แต่เหนือสิ่งใด ชีวิตก็ต้องอยู่บนความไม่ประมาทจริงๆ ความตายฉับพลันจากโรคร้าย มันช่วยเตือนสติให้เราคิดถึงการใช้ชีวิตให้มีคุณค่าและเป็นประโยชน์ให้กับตัวเองและคนรอบข้างมากขึ้น