นัยเรื่องทหารผ่านศึก

โดย...เจษฏ์ โทณะวณิก

มีคนสอบถามกันมาว่า เขียนเรื่องทหารผ่านศึกเมื่อคราวที่แล้วทำไม ต้องการจะสื่ออะไร ถึงใครเป็นการเฉพาะหรือไม่ หรือต้องการที่จะว่ากล่าวใคร แต่ต้องการให้ทุกคนหันมาสนใจและสำนึกในบุญคุณบรรดาทหารหาญที่ทำหน้าที่ทหาร เอาชีวิต เลือดเนื้อ เข้าแลก อาบเหงื่อต่างน้ำ ปกป้องรักษาดินแดนไทยไว้ ให้พวกเราได้นอนหลับสบาย ควรแล้วหรือที่พวกท่านเหล่านี้จะต้องตกทุกข์ได้ยาก ถูกคนทำให้ลำบากลำบน แถมไม่มีคนเหลียวแล และระบบบ้านเมืองก็ไม่ได้อำนวยความสะดวก รวมถึงให้การเกื้อกูล ตอบแทนให้สมกับสิ่งที่ท่านทั้งหลายเหล่านี้ได้ทุ่มเททำลงไป นี่คือนัยที่ตรงไปตรงมาที่สุด

อีกนัยหนึ่ง ต้องการจะสื่อให้เห็นว่าในประเทศหลายๆ ประเทศ ที่ทหารมีแสนยานุภาพร้ายกาจเหลือประมาณ จะล้มล้างรัฐบาล หรือจะเข้ายึดอำนาจรัฐบาล หรือแม้กระทั่งรัฐ รวมถึงอำนาจอธิปไตยเลยก็คงจะได้ ยกตัวอย่าง ประเทศที่คนไทยจำนวนมากว่ากล่าว ด่าทอ หรือแสดงความเกลียดชังกันหนักหนา ก็อาจจะเป็นเพราะประเทศดังกล่าวทำตัวเองด้วย ประเทศที่ว่าคือ สหรัฐอเมริกา ทหารเขาปฏิบัติภารกิจต่างๆ สมกับที่เป็นทหาร แม้ใครจะบอกว่าเขารบกับคนไปทั่ว ขายอาวุธอย่างเลือดเย็น หรืออะไรต่อมิอะไรก็แล้วแต่ แต่ทหารไม่เกี่ยวข้องเลย ไม่ว่าจะเป็นนักการเมืองที่เป็นคนกำหนดเรื่องราวการรบ หรือไม่รบ หรือบรรดาบริษัท หรือกลุ่มผลประโยชน์ทั้งหลายก็ตามที่ค้าอาวุธ แต่ทหารทั้งหลายต่างก็อาสาทำหน้าที่ด้วยความตั้งใจ จะดูแลชาติบ้านเมืองของเขาจริงๆ ซึ่งมุมกลับก็ต้องมีแน่ การที่พวกเขาเอาประโยชน์ประเทศของตนเป็นที่ตั้ง ก็อาจจะกลายเป็นการทำร้ายประเทศอื่นไปเสียฉิบ อันนี้ก็เป็นที่ประจักษ์กันอยู่

สิ่งที่ดีก็เอาเยี่ยง สิ่งไม่ดีก็อย่าเอาอย่าง ประเทศอย่างสหรัฐอเมริกาดูแลบรรดาทหารหาญเป็นอย่างดี ยิ่งทหารผ่านศึกและครอบครัวของพวกท่านทั้งหลายด้วยแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีหน่วยงานระดับกระทรวงเป็นผู้ดูแล และผู้กุมบังเหียนกระทรวงก็แน่นอนเป็นบุคคลระดับรัฐมนตรี นอกจากนั้นทหารของพวกเขายังเป็นตัวอย่างที่ดี ที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็ไม่ก้าวล่วงเข้ายุ่งเกี่ยวเรื่องการเมือง ซึ่งประเด็นนี้หลายเสียงอาจจะบอกว่า ก็บรรดานักการเมืองของเขาทั้งหลายไม่โกหก ไม่ขี้ฉ้อ ไม่ตอแหล ซึ่งจะจริงหรือไม่ก็ไม่อาจจะระบุได้ แต่ด้วยสิ่งสำคัญสองประการเป็นอย่างน้อยที่ทำให้บรรดาทหารทั้งหลายเหล่านั้นไม่ก้าวก่ายเรื่องการเมือง หนึ่ง พวกเขาเป็นทหาร ทหาร สอง ประชาชนของพวกเขายกย่องพวกเขาในฐานะที่เป็นทหาร ทหาร และไม่ได้ต้องการให้พวกเขาเป็นอื่น ดังนั้นจึงเป็นเรื่องที่เดินไปทิศทางเดียวกัน ทหารก็ประสงค์จะเป็นทหารเท่านั้น ประชาชนก็ประสงค์จะเห็นทหารเป็นทหารเท่านั้น

ไม่อาจจะระบุได้เช่นกันว่าในส่วนของประเทศเราเป็นอย่างไร แต่ที่ถามว่าคิดจะว่าใครหรือไม่ ก็ไม่ใช่ ไม่แม้แต่จะว่า คสช. แต่คิดว่าเมื่อทำไปแล้ว หวังเป็นอย่างยิ่งว่า คำรบต่อๆ ไปของบ้านเมืองเรา หากเกิดความไม่สงบเรียบร้อย หากต้องปฏิวัติ-รัฐประหาร ก็หวังเพียงว่าจะเป็นไปเพื่อรักษาความสงบเรียบร้อย มิใช่เพื่อเข้าใช้อำนาจในการปกครอง หรือบริหารราชการแผ่นดิน หลายท่านอาจจะว่าผมอยู่ ก็ไม่เป็นไร ต่างคนต่างคิด แต่เมื่อพิจารณาให้ไกล ก็จะรู้ว่าอะไรดี ไม่ดีกับประเทศชาติบ้านเมืองของเราอย่างไร ทำหน้าที่กันอย่างเหมาะสม แล้วหน้าที่จะคุ้มครองตนครับ