ธรรมะเป็นความจริง ที่ไม่มีเสื่อม

โดย...ราช รามัญ

ได้พบหลวงพ่อสมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (พุฒ อายุ 103 ปี) วัดสุวรรณาราม ท่านก็ยังดูแข็งแรงดีนัก จำไม่ค่อยได้ว่าสนทนาธรรมอะไรกับท่านบ้าง เพราะดูเหมือนจะว่ากันไปหลายเรื่อง หลวงพ่อสมเด็จรูปนี้แต่เดิมเป็นสามเณรรับใช้สมเด็จพระสังฆราช (แพ) อยู่วัดสุทัศน์ฯ ท่านเล่าเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยให้ฟังและสอนผมหลายเรื่องราว โดยเฉพาะเรื่องที่ท่านเองเคยอยู่กับสมเด็จพระสังฆราช (แพ) และเรื่องของทิดบุญเพ็งหีบเหล็ก แต่เรื่องที่สนทนากันแล้วพอจำได้ดี คือ ท่านถามผมว่าเป้าหมายชีวิตจะดำเนินอย่างไร

ได้แต่ตอบไปทันควันว่า จะเขียนหนังสือธรรมะ จะบรรยายธรรมะ ไปจนกว่าจะหมดลมหายใจ  ครั้นพูดแบบนี้แล้วท่านก็หายไป ก็สะดุ้งตื่นจากภวังค์ นั่งทบทวนความ นี่คือความฝัน เพราะตามความเป็นจริงหลวงพ่อสมเด็จรูปนี้ มรณภาพไปนานแล้ว ฝันเห็นพระใครจะว่าอะไรก็ตาม ส่วนตัวถือว่าเป็นเรื่องดีหมด  

เหตุที่ตั้งปรารถนาจะเขียนและบรรยายธรรมะจนหมดลมหายใจ เพราะสิ่งหนึ่งผมเข้าใจว่า ธรรมะไม่มีคำว่าเสื่อม เป็นสัจจะความจริงที่ดำรงคงอยู่ต่อไปตลอดกาล และด้วยธรรมะนี้เอง เชื่อหรือไม่ว่าสามารถพลิกเปลี่ยนชีวิตของคนมากมายให้มีชีวิตที่ดีขึ้น เมื่อน้อมนำเอาธรรมะไปใช้กับชีวิตจริง

ผมได้มีโอกาสรู้จักกับดอกเตอร์ท่านหนึ่ง เก่งทางด้านเทคโนโลยีเป็นอย่างมาก ในเมืองไทยสามารถพูดได้เลยว่าคนนี้ไม่ธรรมดา เป็นที่ปรึกษาหลายบริษัท เป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัยด้วย แต่ในมุมของชีวิตที่กว่าจะก้าวมาถึงขั้นนี้ได้ ผ่านประสบการณ์ชีวิตและวิชามามากมาย และคำหนึ่งคำที่เปรยออกมาจากปากเขา “ถ้าไม่มีธรรมะในใจ ไม่รู้ว่าวันนี้ผมจะมีชีวิตอย่างไร”

ดร.จุมพฏ กาญจนกำธร แต่คนทั่วไปเรียกว่า ดร.เฉิน ตัวเขาบอกว่าเขาเกิดมาพร้อมกับ “สองแสน” แสนแรก คือ แสนยากจน แสนที่สอง คือ แสนลำบาก

เพราะเมื่อเกิดมาได้แปดเดือนคุณพ่อต้องมาเสียชีวิตไปเนื่องจากมีสุขภาพไม่ดี ส่วนคุณแม่เป็นลูกจ้างของข้าราชการทหารเรือ มีลูกสองคน เงินน้อยนิด ไม่สามารถเลี้ยงลูกได้ แม่ทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกได้เรียน ทุกวันแม่เก็บผักและกำเอาไว้ พอตีสี่ก็รีบนำเอาไปขายในตลาดริมถนน เพื่อเป็นการเพิ่มรายได้

พอเขามีอายุ 5 ขวบ ก็ไปช่วยแม่ วันเสาร์-อาทิตย์ไม่ได้เคยได้วิ่งเล่น ผมไปปากคลองตลาด เพื่อซื้อดอกไม้และมะลิที่ร่วงๆ แล้วในราคาที่ไม่แพงมาร้อยเป็นพวงมาลัย แล้วผมก็ไปยืนขายอยู่ที่หน้าวัดพระแก้ว  อายไหม...ก็อาย แต่รักแม่จึงอยากช่วยแม่

วันหนึ่งได้ฟังพระเทศน์ เรื่องการตอบแทนคุณบุพการี  จึงจำเอาไว้ในใจมาโดยตลอด พระท่านว่า ใครตอบแทนบุพการีได้ดีทุกคน เขาจึงได้ตั้งปณิธานว่า ชีวิตนี้จะทำแต่คุณงามความดี จะตั้งใจเรียนเพื่อหาเงินให้ได้มากๆ เพื่อมาตอบแทนคุณของแม่ แล้วทุกอย่างก็เป็นตามที่คิดเมื่อลงมือทำ

จบปริญญาตรีแล้วเป็นเซลส์ เพื่อหาเงินเลี้ยงแม่ ทั้งที่เป็นคนพูดน้อย มนุษยสัมพันธ์ไม่ค่อยดี และคิดว่าตัวเองมีปมด้อย แต่ในที่สุดก็สามารถพัฒนาตนเองและละลายสิ่งเหล่านั้นออกไปได้ด้วยอาศัยธรรมะเป็นที่ตั้ง ทำงานจนสามารถส่งตัวเองเรียนจบปริญญาเอกทางด้านการจัดการเทคโนโลยี เลี้ยงแม่ได้อย่างสบายมากขึ้นเป็นลำดับ

เรื่องราวของเขา สภาสตรีแห่งประเทศไทย ทนไม่ไหวจึงต้องมอบรางวัล Thailand Leader Award 2558 ให้ เมื่อได้พูดคุยกันถึงเรื่องธรรมะ ดูเหมือนว่าจะชื่นชอบมาก

“ผมมีชีวิตอยู่รอดมาได้เพราะอาศัยธรรมะ อาศัยคำสอนของพระเจ้าอยู่หัวเอามาเป็นแรงบันดาลใจอยู่ตลอดเวลา ผมผ่านการรับคำดูถูกเหยียดหยามมามากมายต่างๆ นานา แต่ผมไม่ได้ไปใส่ใจในเรื่องแบบนั้นเลย กลับเก็บเอามาเป็นพลังเพื่อสร้างความมุ่งมั่นพัฒนาตนเอง

พระพุทธเจ้า พระธรรม พระอริยสงฆ์ มีอยู่จริง ผมไปประเทศอินเดียไปกราบตรงที่พระพุทธเจ้าทรงตรัสรู้ธรรม ผมเกิดความสงบทางใจมาก ผมได้พูดกับตัวเองในใจว่า เวลาของผมที่เหลืออยู่ ผมจะช่วยเหลือคนในสังคมไทยทุกรูปแบบเท่าที่จะให้ผมทำได้ ให้ความรู้แก่เด็ก ให้ความรู้แก่นักศึกษา

ชีวิตผมมาถึงวันนี้ได้เพราะอาศัยธรรมะ ตั้งแต่เรื่องง่ายๆ มาจนกระทั่งการใช้ชีวิตด้วยสัปปุริสธรรม 7 ประการ อาทิ รู้จักเหตุ รู้จักผล รู้จักตน รู้จักประมาณ รู้จักกาล รู้จักบริษัท และรู้จักบุคคล ธรรมะของพระพุทธเจ้าเป็นจริงเสมอ จะผ่านไปสักกี่ปีก็ไม่มีเสื่อม ใครก็ตามที่ใช้ชีวิตด้วยการมีหลักธรรมเอามาประคองและดำเนินไปในชีวิต เขาเหล่านั้นย่อมประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน และแม้วันนี้ผมสบายขึ้น สำเร็จในอาชีพการงานมากขึ้น แต่ผมก็ยังอาศัยอยู่บ้านริมคลองที่บางกอกน้อยอยู่กับแม่เหมือนเดิมไม่เคยทำตัวฟุ้งเฟ้อแต่อย่างใด ใครเชิญไปสอน เป็นวิทยากร เป็นตัวอย่างงานเพื่อสังคม ถ้าว่างผมไปช่วยเท่าที่ช่วยได้ไม่เคยปฏิเสธ”

นับได้ว่าเป็นผู้ที่ผ่านชีวิต ผ่านความลำบากมามาก แต่รอดพ้นด้วยเพราะธรรมะในใจที่มี จึงมีคำปราชญ์กล่าวกันว่า “ธรรมะเป็นสัจธรรม ที่ไม่มีคำว่าเสื่อม” ด้วยเหตุนี้เอง