ทำไมคนไม่นึกขอบคุณ

โดย...เจษฏ์ โทณะวณิก

คราวที่แล้วเขียนไปเรื่อง “ขอบคุณสำหรับการทำงานของคุณ” ได้บอกเล่าถึงการที่ประชาชนในประเทศสหรัฐอเมริกาแสดงความขอบคุณต่อบรรดาทหารทั้งหลาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งทหารผ่านศึก แม้ประเทศนั้นจะถูกมองว่ากระหายสงคราม ค้าอาวุธ ทำร้ายบ้านอื่นเมืองอื่น ทำร้ายตนเอง ทำให้คนของตนอยู่ในความหวาดระแวง ยุ่งเรื่องชาวบ้าน ทำให้ชนชาวโลกไม่สงบ กำลังจะมีประธานาธิบดีบ้าคลั่ง และอะไรต่อมิอะไรอีกก็ตาม แต่คนส่วนใหญ่ก็ยังแยกแยะสิ่งที่ผู้บริหารราชการแผ่นดินกับทหารทำออกจากกัน และยังสำนึกขอบคุณถึงการทำหน้าที่ปกบ้านป้องเมืองคุ้มเหย้าของบรรดาทหารของพวกเขา แต่ก็แน่นอน ดีที่มีแต่ดีอยู่ถ่ายเดียวนั้นหายาก โดยเฉพาะเรื่องราวในทางโลกจะหาเช่นนั้นคงจะยากยิ่งนัก หรืออาจจะไม่มีเลย ดังนั้น คนในประเทศดังกล่าวที่เกลียดชัง ด่าทอ ตำหนิ ติเตียน เคียดแค้นทหาร อะไรต่างๆ นานาก็มีอยู่ แต่มักจะไม่เกี่ยวข้องกับประเด็นทางการเมือง

หากจะมองกันอย่างเปรียบเทียบ เราก็อาจจะต้องยอมรับถึงความแตกต่างกัน หากจะบอกว่าดูอย่างสหรัฐอเมริกาสิ ทหารเขาไม่เคยปฏิวัติเลย เขายังอยู่กันได้เลย ก็อาจจะมีคนบอกว่ามันมีแต่ไปทำร้ายประเทศอื่น ไม่ทำประเทศตัวเองไง หรืออะไรอื่นๆ อีกหลากหลายที่จะสามารถมองได้ในแง่ลบ ซึ่งอันนั้นก็คงจะไม่ว่ากัน เพราะต่างคนก็ต่างนานาทัศนะ บรรดาคนของสหรัฐอเมริกาก็มีคนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านกันอยู่จริงๆ ซึ่งสังคมไทยเราก็อาจจะมีเหมือนกัน แต่โดยทั่วไปเราอาจจะไม่ค่อยจะสนใจเรื่องบ้านเมืองอื่นเขาทำเท่าใดนัก เอาแค่บ้านเมืองเราเองยังไม่ค่อยจะรอด และเราก็มีคนอีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งก็ไม่เคยสำรวจดูว่ามากหรือน้อย ที่อาจจะไม่ได้สนใจแม้กระทั่งบ้านเมืองของตัวเอง แต่ในบางทัศนะท่านเหล่านี้ก็อาจจะถูกมองว่าก็ยังดีกว่าคนที่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น ซึ่งก็อาจจะจริง

ย้อนกลับมาดูที่ประเทศเรา ท่านทหารจำนวนหนึ่งอาจจะนึกน้อยอกน้อยใจ หรืออาจจะหงุดหงิดรำคาญใจ หรือจะรู้สึกเช่นไรในทางลบที่ไม่อาจจะรจนาเป็นภาษาออกมาได้ก็ตามที ท่านก็คงจะเห็นว่าแม้ตนเองจะไม่ได้ไปรบอะไร โดยเฉพาะกับอริราชศัตรู แต่เนื่องด้วยหน้าที่ที่ต้องปกป้องชาติ ศาสน์ กษัตริย์ และก็คงจะรวมถึงประชาชนด้วย การดำเนินการบางประการ ท่านก็เห็นว่าเป็นสิ่งที่ต้องกระทำเนื่องจากเป็นหน้าที่ส่วนหนึ่ง รวมถึงการปฏิวัติ-รัฐประหาร ซึ่งผู้คนจำนวนหนึ่งก็คงจะเห็นด้วยกับท่าน แต่ทำไมยังมีคนอีกจำนวนหนึ่ง โดยเฉพาะบรรดาคนที่มีโอกาสที่จะแสดงออกสื่อ หรือแม้กระทั่งคนทำสื่อเอง ยังว่ากล่าว ติติง และมองแต่แง่ลบของท่าน อันนี้หากจะใช้พื้นที่อันจำกัด ก็จะสรุปได้ง่ายๆ ว่า เนื่องจากขาหนึ่ง หรืออาจจะทั้งสองขาของท่านอยู่ในส่วนการเมือง ซึ่งอันนี้ท่านก็อาจจะปฏิเสธ แต่หากลองมองสิ่งที่เรียกว่า “การเมือง” มีอะไรที่ท่านไม่ได้ทำ ซึ่งคำว่า การเมือง กับเรื่องดี เรื่องไม่ดี ทางการเมือง เป็นคนละส่วนกัน เมื่อเป็นเช่นนี้ ส่วนที่คนว่าส่วนใหญ่ก็มาจากด้านการเมืองนี่แหละ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการทหาร

หากท่านทั้งหลายเหล่านั้นทำแต่เรื่องทางการทหาร ประชาชนจะสำนึกขอบคุณท่านหรือไม่ ก็อาจจะมากกว่า หรืออย่างน้อยก็อาจจะไม่ด่าว่า แต่อาจจะมีคนอยู่บางพวกที่แม้กระทั่งพี่น้องทหารที่ทำหน้าที่รั้วของชาติ ต้องเอาชีวิตเข้าแลกในที่ต่างๆ เพื่อให้พวกเราได้อยู่ ได้กิน ได้นอนหลับสบาย คนจำนวนหนึ่งก็ยังไปว่าได้ อันนี้ก็คงต้องปลงอนิจจัง คนไม่เห็นคุณคนยังไงก็ไม่เห็น ก็อาจจะต้องค่อยๆ สอนกันไป ส่วนที่อาจจะเป็นปัญหาที่ทำให้คนมองเป็นอื่นได้ นอกจากสำนึกขอบคุณ หากมีมูล ก็อาจจะต้องรับกันไปเช่นกัน ท่านผู้อ่านเห็นว่าอย่างไร ลองคิดกันดูนะครับ