เทคโนโลยีข้างถนน ‘แดจอน-เซจง’

โดย...ดร.เพียงออ เลาหะวิไลย [email protected]

แดจอนเป็นเมืองที่ “เชกา” ได้ไปอยู่บ่อยๆ เนื่องจากเป็นเมืองศูนย์กลางของเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับงานประจำของตนเอง ในครั้งนี้ก็เช่นกัน ทีมงาน “วิศวกรจำเป็น” ได้นัด “ดร.คิม ชอง รยอง” มารับที่โรงแรม “ยูซอง” ...ไปแดจอนทีไรก็เลือกพักที่นี่ค่ะ สะดวกดี รอบโรงแรมระยะเดินได้ มีร้านอาหารอร่อยเยอะแยะ เดินๆ ไป นึกว่าอยู่เมืองไทย เพราะเจอร้าน “ไทยมาสซาจ” บ้าง “เชียงใหม่มาสซาจ” บ้าง ขึ้นทุกหัวมุมถนนราวกับเห็ดป่าหน้าฝน...

ดร.คิม เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีวัสดุและเคมี มานานกว่า 30 ปี ท่านได้รับรางวัลระดับชาติ ด้าน “นวัตกรรมวัสดุกรองสารพิษในบุหรี่” มากมาย วัสดุกรองนี้ได้ช่วยชะลอสารพิษเข้าสู่ร่างกายผู้สูบ (คนเกาหลีสูบบุหรี่จัดมาก) เรียกได้ว่า งานของท่านช่วยยืดอายุชายเกาหลีไปได้หลายปี ...ท่านมีงานวิจัยที่เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เองหลายสิบเรื่อง ใครนำไปใช้ต้องจ่ายค่าลิขสิทธิ์ให้ ดังนั้นเวลานี้แม้ว่าจะเกษียณอายุมาหลายปีแล้ว แต่ก็มีรายได้เข้ากระเป๋าตลอดค่ะ... “เชกา” ได้รู้จัก ดร.คิม ผ่านโปรเฟสเซอร์เกาหลีที่เป็นเพื่อนของเพื่อน โยงใยกันมาราวกับชะตาฟ้าลิขิต วันนี้จึงได้ขอให้ ดร.คิม พาเราไปโรงงานผลิต Activated Carbon (หรือ ถ่านกัมมันต์) ซึ่งใช้เทคโนโลยีการผลิตที่คิดค้นโดยตัวท่านเอง

โดยย่อ...ถ่านกัมมันต์ คือ วัสดุที่ประกอบด้วยคาร์บอนที่ได้จากถ่าน แล้วนำมาผ่านกระบวนการกระตุ้นทางเคมี หรือผ่านกระบวนการไอน้ำและความร้อน เพื่อทำให้เกิดรูพรุนเล็กๆ (Micro porosity) ระดับนาโน ผลคือทำให้ถ่านเกิดพื้นที่ผิว (Surface) สูงมาก จึงมีพลังการดูดซับสูงกว่าถ่านทั่วไป สินค้าที่เราคุ้นเคย เช่น ถ่านดูดกลิ่น ถ้าเกรดสูงขึ้นมาหน่อยก็ เช่น อัลตราคาร์บอนที่ใช้กินเมื่อเกิดอาการอาหารเป็นพิษ ตามร้านขายยาขายเม็ดละ 10 บาทขึ้นไป “กระบวนการกระตุ้นถ่านธรรมดาให้เป็นถ่านกัมมันต์จึงเป็นเทคโนโลยีที่สร้างมูลค่าเพิ่มให้แก่วัสดุได้หลายร้อยหลายพันเท่าค่ะ”

ผู้ผลิตที่ยึดครองส่วนแบ่งการตลาดที่ใหญ่ที่สุดในโลก ได้แก่ จีน เนื่องจากมีวัตถุดิบที่สามารถนำมาผลิตได้จำนวนมหาศาล ตอนนี้เห็นถ่านกัมมันต์ดูดกลิ่น เมดอินไชน่า เข้ามาขายในเซ็นทรัลแล้ว... ด้วยเหตุนี้เกาหลีจึงต้องยกระดับสินค้าไปเป็น Food and Cosmetic Grade ซึ่งใช้เทคโนโลยีสูงกว่าจึงจะสู้ได้ค่ะ ส่วนในเมืองไทยเห็นว่ามีโรงงานผลิตอยู่หลายโรงเช่นกัน ไม่ทราบว่าเกรดอะไร ก็คงต้องสู้กันต่อไปค่ะ

โรงงานที่เราจะไปนั้นต้องออกจากเมืองแดจอนไปเกือบ 30 กิโลเมตร โดยขับรถไปตามเส้นทางมอเตอร์เวย์ “แดจอน-เซจง” ด้วยเหตุนี้พอเข้ามอเตอร์เวย์ได้ไม่นาน จากที่คุยกันโขมงโฉงเฉงกับ ดร.คิม เราก็เริ่มสังเกตเห็นว่าเกาะกลางถนนมีคอกเล็กๆ กั้นยาวเหมือนทางวิ่ง มีหลังคาคลุมตลอดทาง พอขึ้นเนินจึงเห็นว่าหลังคาที่แท้เป็นแผงโซลาร์เซลล์ ดร.คิมเห็นเราชี้กันดู เลยบอกว่า...“อ้อ นี่คือทางจักรยานวิ่งไปถึงเมืองเซจงเมืองใหม่ ไฟฟ้าที่ผลิตได้จากหลังคาก็เอาไปใช้ในเมืองเซจง”...(ต่อฉบับหน้า)