โรงเกลือหมื่นล.ต่อปี

"ตลาดโรงเกลือ" เกิดขึ้นหลังจากรัฐบาลไทยมีนโยบายเปลี่ยนสนามรบเป็นสนามการค้า ในสมัยรัฐบาล พล.อ.ชาติชาย ชุณหะวัณ โดยตั้งอยู่บริเวณชายแดน อ.อรัญประเทศ บริเวณโกดังเก่าที่ใช้เก็บเกลือเพื่อส่งออกไปประเทศกัมพูชา 

สินค้าที่ตลาดโรงเกลือ มีราคาถูกกว่าท้องตลาดทั่วไปหลายเท่า จึงมีพ่อค้าไทยจากทั่วสารทิศหลั่งไหลเข้าไปซื้อเพื่อนำไปขายต่อในต่างจังหวัด กระทั่งโรงเกลือเติบโตแบบก้าวกระโดด ในช่วง 10 ปี เต็มไปด้วย ร้านค้า ห้องเช่าไม่ต่ำกว่า 3,000 ห้อง มีตลาดเกิดใหม่มากมาย เช่น ตลาดโกลเด้นเกต ตลาดอินโดจีน ตลาดเดชไทย ตลาดรัตนธรรม และมีห้างขนาดใหญ่เกิดขึ้นอีก รวมทั้งหมด จะมีเนื้อที่ไม่ต่ำกว่า 3,000 ไร่ ขณะเดียวกันชาวกัมพูชาไม่ต่ำกว่า 1 หมื่นคน ได้เข้ามาลงทุน ประกอบการค้า และเช่าอาคาร ในราคาห้องละ 7,000-3 หมื่นบาท/เดือน

ในระยะแรก ฝ่ายไทยได้ผ่อนปรนไม่เก็บภาษีรายได้กับชาวกัมพูชาที่มาค้าขาย โดยฝ่ายกัมพูชาได้ขอร้องเนื่องจากอยู่ในระยะฟื้นตัวจากภัยสงคราม เมื่อสินค้ามีราคาถูก สินค้ามือสองจึงมีจำนวนลดลงเรื่อยๆ ขณะที่สินค้าละเมิดลิขสิทธิ์เริ่มเข้ามาแทนที่

ปัญหาการละเมิดลิขสิทธิ์สินค้าที่มาขายในตลาดโรงเกลือมีมานาน เพราะไทยเห็นใจชาวกัมพูชา เจ้าหน้าที่จึงไม่จับกุมดำเนินคดี ประกอบกับมีเจ้าหน้าที่ได้รับประโยชน์จำนวนหนึ่ง

ปัจจุบันตลาดโรงเกลือ อ.อรัญประเทศ เป็นแหล่งขายสินค้ามือสองและแหล่งจำหน่ายสินค้าละเมิดลิขสิทธิ์ที่มากและใหญ่ที่สุดในประเทศไทย ทั้ง รองเท้า กระเป๋าหนัง กางเกงยีนส์ เครื่องสำอาง เครื่องใช้ไฟฟ้า คาดว่า มีมูลค่าไม่น้อยกว่าหมื่นล้านบาท/ปี

สินค้าลอกเลียนแบบส่วนใหญ่ นำมาจากประเทศจีน เช่น เครื่องใช้ไฟฟ้าทุกชนิด รองเท้ายี่ห้อดัง เครื่องสำอางนำเข้าจากจีนและมาจากประเทศเวียดนาม ส่วนเสื้อผ้า กางเกงยีนส์ กระเป๋าแบรนด์เนม มาจากกรุงเทพฯ

จากการขายสินค้าละเมิดลิขสิทธิ์ของชาวกัมพูชา ที่มีมานับ 10 ปีแล้ว ทำให้มีกลุ่มคนเข้ามาจับสินค้าละเมิดลิขสิทธิ์อย่างต่อเนื่อง มีทั้งคนแอบอ้างและเป็นเจ้าพนักงานจริง การจับสินค้าแต่ละครั้ง จะมีทั้งการข่มขู่ให้เจ้าของร้านค้าจ่ายเป็นค่าปรับแทนการดำเนินคดีตามกฎหมาย โดยขู่ว่า หากขึ้นศาลจะต้องเสียค่าปรับหลายเท่า แต่ถ้าเสียค่าปรับที่หน้าร้านจะเสียเงินน้อยกว่า ประกอบกับชาวกัมพูชา อ่านภาษาไทยไม่ออก จึงไม่รู้ว่า บัตรที่กลุ่มคนนำมาอ้างเป็นเจ้าหน้าที่จริงหรือปลอม จำต้องจ่ายตามคำขอ เพื่อจะได้ไม่ต้องขึ้นโรงขึ้นศาลในไทย

นอกจากนี้ พ่อค้าแม่ค้าชาวกัมพูชาที่ขายสินค้าละเมิดลิขสิทธิ์ จะมีคนมาเก็บรายเดือนๆ ละ 1,000-3,000 บาท ขึ้นอยู่กับจำนวนสินค้าภายในร้าน เพื่อนำไปจ่ายค่าลิขสิทธิ์โดยไม่มีใบเสร็จ พร้อมบอกกับผู้ประกอบการว่า จะไม่มีการจับสินค้าลิขสิทธิ์อีก ขณะเดียวกัน ยังมีกลุ่มคนมาเก็บรายวัน อ้างว่าจะนำไปจ่ายเป็นค่าคุ้มครอง และดูแลตลาดโรงเกลือ ซึ่งเกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าไม่มีที่สิ้นสุด