จอมกลืนชีวิต

โดย...ปริญญา ผดุงถิ่น

จากที่ทำการอุทยานฯ ปางสีดา จ.สระแก้ว จะเข้าสู่ถนนลูกรังที่นำไปสู่ใจกลางป่าระยะทางไกลพอสมควร ผมตื้บเบรกแทบไม่ทันตอนที่เห็นงูใหญ่ขึงตัวเองขวางถนนเส้นนี้อย่างไม่อินังขังขอบ

บ่องตง ไม่กระดิกหูกับพวกงู แม้จนลงจากรถไปก้มๆ เงยๆ ถ่ายรูปมันอย่างใกล้ชิด ก็ไม่รู้อยู่ดี งูเหลือมหรืองูหลาม

แม้งูจะออกท่า Self จัด นิ่งๆ เก๊กๆ แต่ผมก็ระวังที่จะไม่เข้าไปใกล้เกิน อย่างน้อยก็ต้องไกลเกินระยะฉกถึงจมูกไว้ก่อน 555

นอกจากไม่ทำให้งูตื่น ผมยังไม่พยายามยิงฟันหน้าใส่งู ตลอดจนกระทำการใดๆ ให้ตัวเองมีจมูกยื่นยาว มีใบหูกลม เพื่อไม่ให้พี่งูเห็นผมเป็นหนูอันน่าเขมือบ แหะๆ

ถ่ายทำอยู่พักใหญ่ เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าปางสีดาคนหนึ่งก็ขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดดู แกบอกให้เอาบุญว่าเป็นงูเหลือม เมื่อผมกลับไปสืบค้นข้อมูลทั้งในเน็ตและในหนังสือทีหลัง ก็คอนเฟิร์ม งูเหลือม หรือชื่อภาษาอังกฤษอย่างเท่ Reticulated Python

ในที่สุด ก็มีความเคลื่อนไหวเสียทีจากงูเหลือมสีเหลืองๆ มันเลื้อยกลับไปยังป่าฝั่งที่ออกมา ผมก็ก้มเล็งกดชัตเตอร์ไล่ตามไปเรื่อยๆ จนกระทั่งฟลุกอย่างแรง ผีเสื้อ “มอธทองเฉียงพร้า” ตัวหนึ่งบินขึ้นจากพื้นลูกรังตรงหน้างูเหลือมพอดี กลายเป็นช็อตพิสดารไม่คาดฝัน

สัตว์ผู้ถือคติ รักใคร เอ๊ย รัดใครรัดจริง รัดจวบจนสิ้นลม เป็นจอมกลืนกินชีวิตผู้อื่นอย่างเลือดเย็น จับพลัดจับผลูมาอยู่ในเฟรมเดียวกันกับสัตว์แสนสวยผู้บอบบาง ผมสงสัยคงจะเป็นภาพเดียวในโลก (สีสันดันล้อกันอีกต่างหาก)

“ถนนสายนั้นที่ทอดยาว มีเรื่องราวของความเป็นจริง...” ต้องยกให้ถนนลูกรังกลางป่าปางสีดานี้จริงๆ แค่งูเหลือมกับผีเสื้อ  ต้องเรียกว่าเด็กๆ ในอดีตนั้นช่างภาพสัตว์ป่ายุคฟิล์มนาม “วิวัฒน์ เกษมโกสินทร์” โด่งดังเป็นพลุแตก เมื่อเขาล่าภาพ “กระทิง” กลางดึกบนถนนเส้นนี้ได้สำเร็จ ในห้วงเวลาที่กระทิงโคตรหายากและตื่นกลัวคนสุดๆ ด้วยการจัดหาอุปกรณ์และเลือกวิธีการได้ถูกต้อง จนได้ฉายาเรียกขานมาจนทุกวันนี้ว่า “วัฒน์ กระทิง” (เฟซบุ๊ก Wat Krating)

ในทริปเดียวกัน แกยังสอยภาพนกเค้าใหญ่พันธุ์เนปาล (Spot-bellied Eagle-Owl) ซึ่งเป็นสุดยอดนกกลางคืนของเนปาล เอ๊ย เมืองไทยได้อีกต่างหาก

เป็นเกียรติประวัติน่าทึ่ง ที่เกิดขึ้นบนถนนอันช่างเงียบเหงาเส้นนี้