เอกชนหนีเมืองหลวงหาค่าแรงถูก

ประเทศไทยมีขนาดเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในคาบสมุทรอินโดจีน และถือเป็นศูนย์กลางในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจในภูมิภาค อย่างไรก็ตามแม้ประเทศไทยจะมีเสถียรภาพทางการเมืองภายใต้การปกครองของรัฐบาลชุดปัจจุบัน แต่เศรษฐกิจของไทยยังขาดความยืดหยุ่นอย่างมาก ในขณะที่ค่าแรงในเมืองสูง ส่งผลให้บรรดาเอกชนไทยและต่างชาติต่างหนีไปลงทุนในแถบชายแดนหรือในประเทศเพื่อนบ้าน

มาซาชิ อูเอฮาระ ศูนย์ศึกษาเศรษฐศาสตร์ญี่ปุ่น องค์กรไม่แสวงหาผลกำไรของญี่ปุ่น เปิดเผยผ่านหนังสือพิมพ์นิกเกอิ ว่า เอกชนไทยและต่างชาติกำลังประสบปัญหาขาดแคลนแรงงานในพื้นที่กรุงเทพฯ และปริมณฑล เนื่องจากแรงงานต่างเรียกร้องค่าแรงสูงมากกว่า 500-600 บาท ซึ่งค่าแรงขั้นต่ำของไทยอยู่ที่ 300 บาท

ในขณะเดียวกัน เศรษฐกิจไทยก็กำลงชะลอตัวลง โดยธนาคารไทยพาณิชย์ปรับลดการคาดการณ์การขยายตัวทางเศรษฐกิจไทยในปี 2016 จาก 3% มาอยู่ที่ 2.5% เนื่องจากหนี้ภาคเอกชนสูงขึ้น ส่งผลให้การบริโภคลดลง ขณะที่ยอดขายรถยนต์ในประเทศลดลงอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ปี 2013 เป็นผลมาจากนโยบายรถคันแรกเมื่อปี 2011

จากภาวะดังกล่าว อูเอฮาระ แสดงทัศนะว่า ส่งผลให้บรรดาภาคเอกชนทั้งไทยและต่างชาติ ย้ายฐานการผลิตไปยังชายแดนประเทศและในประเทศเพื่อนบ้าน หรือที่เรียกว่า ระเบียงเศรษฐกิจทั้งแนวตะวันออก-ตะวันตก และระเบียงเศรษฐกิจเหนือ-ใต้

ยกตัวอย่าง บริษัท เดนโซะ ผู้ผลิตชิ้นส่วนอะไหล่รถยนต์ของญี่ปุ่น ใช้โอกาสการเปิดประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (เออีซี) ในการเปิดฐานการผลิตไปยังประเทศเพื่อนบ้าน เช่น กัมพูชา ตามยุทธศาสตร์ “ไทยแลนด์พลัสวัน” หรือแผนเพิ่มการผลิตในประเทศเพื่อนบ้านควบคู่ไปกับการผลิตในไทย

อย่างไรก็ตาม เดนโซะไม่ได้หยุดที่การขยายเข้าไปในประเทศเพื่อนบ้านเท่านั้น แต่ยังเล็งไปที่ระเบียงเศรษฐกิจด้วย โดย มาซาโอะ สุเอมาซึ รองประธานฝ่ายบริหารและหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการของเดนโซะ เปิดเผยว่า เดนโซะจะขยายสาขาของบริษัทไปถึงหมู่บ้านประมงทวาย หลังจากมีถนนเชื่อมต่อระหว่างเมียนมาและไทยแล้ว ซึ่งระเบียงเศรษฐกิจแนวทางใต้ของไทยจะขยายตัวไปถึงทวายด้วยเช่นกัน

ขณะเดียวกัน บริษัท สหพัฒนาอินเตอร์โฮลดิ้ง ประสบกับปัญหาจ้างแรงงานราคาสูง จึงได้พัฒนาเขตอุตสาหกรรมที่ อ.แม่สอด จ.ตาก ขึ้น

บุณยสิทธิ์ โชควัฒนา ประธานเครือสหพัฒน์ ระบุว่า วางแผนที่จะก่อสร้างเขตอุตสาหกรรมอีกแห่งที่ ต.มหาวัน ห่างจากตัวเมืองแม่สอดไป 20 กิโลเมตร และมีแผนที่จะขยายฐานการผลิตไปเมียนมาด้วย ขณะนี้อยู่ระหว่างการศึกษาความเป็นไปได้

อย่างไรก็ตาม อูเอฮาระ ระบุทิ้งท้ายว่า การขยายการผลิตเข้าไปเมียนมาจะเกิดขึ้นได้หรือไม่ในอนาคตนั้นขึ้นอยู่กับโครงสร้างพื้นฐานในพื้นที่ อีกทั้งปัจจัยทางการเมืองของเมียนมาด้วย