พระอริยเจ้าเสมือนเพชรน้ำหนึ่ง

โดย...เอกชัย จั่นทอง

อาจารย์ขาว อนาลโย วัดถ้ำกลองเพล อ.หนองบัวลำภู  จ.อุดรธานี  เป็นอีกหนึ่งในสายของพระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต ประมุขของพระคณะกัมมัฏฐานที่ขึ้นชื่อลือกระฉ่อนมานมนานในพื้นที่ภาคอีสานและภาคเหนือ ครอบคลุมถึงภาคกลาง อาจารย์ขาวเป็นลูกศิษย์ใกล้ชิดที่ติดตามรับธรรมะอยู่ไปทั่วทุกหนแห่งตามป่าเขาและถ้ำต่างๆ กับอาจารย์มั่นช่วงหนึ่ง โดยปฏิบัติธรรมอยู่ในกรอบอย่างเคร่งครัด ที่สุดอาจารย์มั่น  อาจารย์ขาว จึงได้แยกจากหมู่คณะไปหาวิเวกอยู่ตามป่าห่างไกลจากหมู่บ้าน

ท่านเป็นผู้มีใจเด็ดเดี่ยว มุ่งมั่นในเป้าหมาย มีเมตตาธรรมเป็นเลิศ สง่างามประดุจช้างสาร ท่านมีอดีตชาติเกี่ยวพันกับสัตว์ป่า มีช้างเป็นต้น ไม่ว่าท่านจะไปเที่ยวที่ป่าเขาลึกเพียงไหน ช้างหัวหน้าฝูงมักจะเข้ามาหาคารวะท่าน ท่านรู้ภาษาสัตว์ และสัตว์เหล่านั้นก็รู้ภาษาของท่านเป็นอย่างดี

เมื่อครั้งร่วมธุดงค์ไปกับพระอาจารย์มั่น และพระอาจารย์มหาทองสุก  สุจิตโต ขณะที่คณะพระธุดงค์เดินไปถึงช่องเขาแห่งหนึ่ง ก็เจอช้างใหญ่ตัวหนึ่งยืนกินใบไผ่ขวางทางอยู่ตรงช่องเขานั้นพอดี อาจารย์ขาวจึงอาสาเป็นผู้ไปเจรจาขอทางกับช้าง  ก่อนเดินเข้าไปหาและพูดกับช้างว่า “พี่ชาย  เราขอพูดด้วยสักหน่อยเถิด  พอดีพวกเราเดินผ่านมาทางนี้และต้องการจะข้ามเขาไป  แต่พี่ชายมายืนขวางทางไว้เราข้ามไปไม่ได้ จึงอยากขอให้พี่ชายช่วยหลีกทางให้เราเดินข้ามไปด้วยเถิด” พอได้ยินเสียงท่านพระอาจารย์ขาว ช้างใหญ่ตัวนั้นหันหน้ามาทันที และเหมือนจะต่อสู้

ดังนั้น อาจารย์ขาวจึงพูดกับช้างอีกว่า “พี่ชายเป็นผู้มีกำลังมหาศาล ส่วนพวกเรานั้นมีกำลังอันเล็กน้อย ขอพี่ชายผู้มีกำลังมาก จงได้หลีกทางให้พวกเราเดินผ่านไปด้วยเถิด”พอพูดจบพลันช้างตัวนั้นก็หันหน้าเข้าไปยังกอไผ่ เอางาสอดเข้าไว้กลางกอไผ่ แล้วยืนสงบนิ่งเหมือนสัตว์ไม่มีวิญญาณ คณะธุดงค์จึงเดินผ่านทางนั้นไปได้  พอผ่านไปได้แล้วท่านหันมาพูดกับช้างว่า “พี่ชาย  เราเดินผ่านมาแล้ว ขอให้พี่ชายหากินได้ตามสบายเถิด” พูดจบช้างตัวนั้นก็ดึงเอางาออกจากกอไผ่ทันที และหากินตามปกติ

ท่านอาจารย์ขาวมีภูมิลำเนาอยู่ที่ จ.อุบลราชธานี ได้อุปสมบทตั้งแต่ครั้งเมื่อเยาว์วัย ก่อนจะศึกษาพระธรรมวินัยและอักขระสมัยจนสามารถใช้ได้อย่าคล่องแคล่ว  จึงได้ออกธุดงค์ติดตามท่านอาจารย์มั่น มุ่งหาที่วิเวกจากธรรมชาติตามพื้นที่ถิ่นทุรกันดาร  เป้าหมายเพื่อแสวงหาแสงสว่างแห่งธรรมช่วงบั้นปลายชีวิต เพื่อก้าวไปสู่มรรคผลเหมือนองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตลอดชีวิตของท่านอาจารย์มักคลุกคลีอยู่ตามถ้ำตามป่า  ไม่เคยย่างกรายไปดูแสงสีในตัวเมืองเพราะปกติแล้วหากเป็นหญิงหรือชายที่มาสนทนากับท่าน  ท่านมักหลบสายตาไม่กล้ามองหญิงนั้น ถ้าหากจะมองท่านจะใช้ญาณของท่านสอดส่องดู ฉะนั้นใครที่ไปมาหาสู่อาจารย์ขาว ท่านจะรู้จิตผู้นั้นได้ทันที

นอกจากนี้ หากใครที่เข้าพบแล้วมีปัญหาหรือเดือดเนื้อร้อนใจ อาจารย์สามารถรับรู้ได้อย่างน่าอัศจรรย์  ท่านจึงกลายเป็นพระปรมาจารย์องค์หนึ่ง ที่มีผู้เดินทางมาจากทั่วทุกสารทิศไม่ว่าจะตรากตรำหรือไกลเพียงใด ต่างมีหมุดหมายเพื่อให้อาจารย์ขาวพรมน้ำพระพุทธมนต์  ส่วนใหญ่ทุกคนที่เข้ากราบสักการะอาจารย์ต้องการขอพร เพื่อความร่ำรวยอยู่เย็นเป็นสุขในชีวิตตามประสาที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของมนุษย์  เมื่อทุกข์ก็ต้องเข้าวัดเพื่อผ่อนคลายความทุกข์ให้ลดระดับความเศร้าหมองลง  ลูกศิษย์ท่านอาจารย์ขาวส่วนใหญ่จะเป็นทหาร ตำรวจ แพทย์ และพลเรือน โดยเฉพาะแพทย์จากโรงพยาบาลศิริราช ต่างเป็นลูกศิษย์และมักไปกราบขอพรจากท่านเป็นประจำ

ทุกวันจะมีผู้คนจำนวนมากไปมาหาสู่เพื่อกราบอาจารย์ขาว โดยเฉพาะอย่างยิ่งทหารอากาศจากกองทัพอากาศดอนเมือง  เพื่อให้ท่านเป่าหัว (ศีรษะ) และขอพร เมื่อใครได้พรแล้วมักจะสมปรารถนาตามสิ่งนั้นเกือบทุกราย อาจารย์ขาวจึงนับเป็นผู้มีวาจาศักดิ์สิทธิ์อย่างมากองค์หนึ่ง   ทว่าความแปลกคือท่านอาจารย์ขาวและพระอาจารย์ในเครือของท่านจะฉันอาหารเพียงมื้อเดียว คือมื้อเช้า ด้วยการฉันในบาตร ยึดมั่นในพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด ทั้งยังไม่โลภหรือลุ่มหลง มักน้อย ถือสันโดษ ไม่ทะเยอทะยาน ยินดีต้อนรับผู้มาเยือนทุกคน และไม่ถือเนื้อถือตัว จึงเป็นที่เคารพนับถือของลูกศิษย์ทั่วประเทศ

ปกติอาจารย์ขาวไม่นิยมก่อสร้างเสนาสนะ เพราะท่านถือว่าทำให้เกิดความกังวล เป็นการขัดขวางของการจะทำความสงบแห่งความเพียร  เนื่องจากพะวงในการก่อสร้างนับเป็นอันตรายต่อการทำสมาธิอย่างมาก ท่านจึงไม่นิยมก่อสร้าง  กุฏิที่อาจารย์ขาวใช้หลับนอน ใครศรัทธาสร้างให้ท่านก็สร้างไป ท่านไม่ขอเกี่ยวข้อง เมื่อสร้างเสร็จแล้วเจ้าภาพจะนำไปถวายท่าน  ดังนั้นเมื่อมีการก่อสร้างใดๆ อาจารย์ขาวไม่เคยลงมือสร้างหรือบอกบุญเพื่อขอรับบริจาคแม้แต่ครั้งเดียว แต่ท่านจะบอกว่าอยากทำนั่นทำนี่ เมื่อคนใกล้ชิดหรือลูกศิษย์ทราบข่าวต่างก็หลั่งไหลไปหาท่าน

ตัวอย่างองค์พระเจดีย์บนยอดเขาภูพานวัดถ้ำกลองเพล ที่เป็นพระเจดีย์ที่ใหญ่ที่สุด ตั้งประดิษฐานบนยอดเขาในวัดท่าน  อาจารย์ขาวได้บอกว่าตัวท่านเองชราภาพมากแล้วคงจะจบชีวิตลงในสถานที่แห่งนี้  ทว่าก่อนจะจบชีวิตลงจะสร้างเจดีย์ไว้สักองค์ ไว้บรรจุพระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธองค์ไว้บนยอดเจดีย์  ส่วนบริเวณฐานจะใช้เก็บอัฐิธาตุของอาจารย์ขาวเอง  จากคำพูดที่ท่านได้เปรยออกไปโดยไม่ใช่คำร้องขอหรือต้องการให้ก่อสร้าง แต่บรรดาศิษย์ที่เคารพนับถือต่างร่วมแรงร่วมใจช่วยกันสร้างให้อาจารย์ขาว ใช้เวลาก่อสร้างเพียงปีเศษเท่านั้นก็เสร็จสมบูรณ์

ตลอดระยะเวลาตั้งแต่ปี 2501 ที่หลวงปู่ขาวมาพำนักที่วัดถ้ำกลองเพล ได้มีลูกศิษย์เดินทางมานมัสการท่านมิได้ขาดสาย จวบจนถึงวันที่ 16 พ.ค. 2526 หลวงปู่ขาว อนาลโย ก็ได้มรณภาพด้วยอาการสงบ ณ วัดถ้ำกลองเพล  สิริรวมอายุของท่านได้ 95 ปี 58 พรรษา