เฉียดเกิ๊นนน

โดย...ปริญญา ผดุงถิ่น

มันเป็นยามสายในวันศุกร์ ขณะผมเดินป่าอยู่ลำพัง พลันได้ยินเสียงสัตว์ป่างึมงำเหมือนบ่นอะไรอยู่ข้างหน้า อะไรบางอย่างชวนให้คิดถึงหมีควาย เจ้าของไลฟ์สไตล์ “บ่นเป็นหมีกินผึ้ง”

เจ้าตัวที่กำลังบ่นนั่นอยู่ใกล้มากแค่ราว 10 เมตร เห็นหัวสีดำ พร้อมเขาโง้ง กำลังอ้าปากกัดกินยอดพุ่มไม้ข้างทางอย่างเพลิดเพลิน นี่ไม่ใช่หมีแล้ว แต่เป็นกระทิงโทน ซึ่งผมรู้สึกว่ามีอันตรายกว่า

ถอยซิครับ ถามได้ แต่ก่อนถอย ผมยกกล้องพร้อมเลนส์ 300 มม.ขึ้นมารัวพรืดสั้นๆ แล้วชิ่งออกมา นึกขอบคุณเจ้าป่าเจ้าเขาที่ดลให้กระทิง “กินไปบ่นไป” ช่วยให้ผมรู้ตัวก่อนจะเดินเข้าไปใกล้มันกว่านี้

ถ้าไม่นับการดูจากในรถละก็ ผมไม่เคยเฉียดใกล้กระทิงเท่านี้มาก่อนเลย และได้รับรู้เป็นครั้งแรกจากประสบการณ์ตรงเลย ว่ากระทิงส่งเสียงมีความสุขขณะกินอาหารได้ด้วย

สิ่งที่ผมทำ คือรอ ด้วยการปีนไปนั่งสูงเด่นบนก้อนหินใหญ่ รอแล้วรอเล่า กระทิงก็ยังกระชากกิ่งใบจนไหวยวบยาบ ขนาดชะแว้บแหวกป่าไปหาที่อึฆ่าเวลา กลับมากระทิงก็ยังกินอยู่ คือพวกตัวใหญ่ไม่พอ ดันมี 4 กระเพาะอีกต่างหาก ถึงอิ่มยากซะขนาดนี้ 555

ผมเลยตัดสินใจเสี่ยง ย่องกริบเข้าหา พอมองทะลุแนวป่าไปเห็นกระทิงกำลังอยู่ในท่าหันหลังให้ ก็ใส่ตีนหมาวิ่งตัดหลังผ่านมาได้สำเร็จ จบเรื่องไม่สบายใจนานนับชั่วโมงเสียที

อีกเกือบ 2 ชั่วโมงต่อมา ผมเดินฝ่าฝนกลับมาตามทางเก่า ทัศนวิสัยมัวหม่น แว่นตาจับฝ้า มาถึงจุดที่เจอกระทิง คราวนี้ไม่มีความเคลื่อนไหวหรือเสียงอะไร มันคงจะอิ่มไปหาที่นอนแล้วละมั้ง นึกในใจ

แต่แล้ว เมื่อเหลือบมองข้างทาง ก็เห็นเรือนร่างสีดำสนิทสูงท่วมหัว แล้วค่อยเห็นรูปทรงของหัวโตๆ เขากางๆ ในท่าหันหน้าตรงมา ยืนซุ่มหลังพุ่มไม้ เห็นแล้วแทบช็อก

สถิติเข้าใกล้ตัวกระทิงที่สุด โดนทำลายลงในเวลาไม่ถึง 2 ชั่วโมง เพราะรอบนี้ใกล้แบบเผาขน น่าจะไม่เกิน 5 เมตร ผมใส่ตีนหมาโกยหนีอีกหน ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ จากกระทิงใหญ่อีกนั่นแหละ

ผมรับรู้เรื่องกระทิงขวิดคนบาดเจ็บล้มตายมาหลายกรณี ล่าสุดเมื่อต้นสัปดาห์นี้เอง ก็เป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าห้วยขาแข้ง โดนซะสาหัส ซี่โครงกับขาหัก ต้องใช้ ฮ.พาออกจากป่า

กระทิงโทน คือกระทิงตัวผู้ที่เติบใหญ่ แยกตัวจากฝูง โชกโชนชีวิต ที่ก่อคดีขวิดคนก็กระทิงโทนทั้งนั้น เหตุเพราะคนเข้าไปใกล้ตัวมันเกินไป จึงชาร์จเพื่อเปิดทางหนี

ยากจะหาคำตอบ ทำไมกระทิงโทนตัวนี้ลืมหลักการ “ขวิดไว้ก่อน พ่อสอนไว้” ทั้งที่ผมเข้าใกล้แทบจะเอื้อมมือถึง ก็ได้แต่หวังว่าเหล่าสิงสาราสัตว์จะใจดีเป็นพิเศษกับผมไปเรื่อยๆ ยังไม่อยากขึ้นหน้า 1 หนังสือพิมพ์ แหะๆ