เพื่อนผู้พิทักษ์คนไร้บ้าน

โดย...วิภาคย์ พูนพันธุ์

ภาพและเรื่องราวของผู้มีจิตอาสากลุ่มเล็กๆ ที่เรียกตนเองว่า เพื่อนผู้พิทักษ์...คนไร้บ้าน นำอาหารและสิ่งของจำเป็นไปมอบให้คนเร่ร่อนบริเวณโดยรอบสนามหลวง เป็นภาพที่ชินตาแก่ผู้คนแถวนั้นมานานกว่า 5 เดือนแล้ว สาเหตุที่คนกลุ่มนี้อยากมีจิตอาสาสวมบทบาทเป็นผู้ให้เพราะภาพที่เห็นคนจรยืนเหม่อลอยเหมือนไร้จุดมุ่งหมายในการดำเนินชีวิตเป็นภาพที่ดึงดูดให้จิตอาสากลุ่มนี้อยากเข้าไปช่วยเหลือ เพราะพวกเขาเกิดคำถามและสงสัยว่า คนเร่ร่อนมีความหวังและดำเนินชีวิตกันอย่างไรบนโลกใบนี้

“พวกเราเห็นภาพของกลุ่มคนเร่ร่อนประทังชีวิตหาอาหารจากกองขยะ ร้องขออาหารจากคนที่เดินผ่านไปมาหรือจากร้านค้าที่ขายอาหารตามริมฟุตปาท ขณะที่บางกลุ่มก็เลี้ยงชีพด้วยการเก็บของเก่าเอามาขาย ไม่ว่าจะเป็นขวดน้ำพลาสติก เศษกระดาษ เหล็ก ซึ่งผู้คนส่วนใหญ่มักจะเกิดความรู้สึกที่ไม่ปลอดภัย รังเกียจ และพยายามเดินหนีห่าง”

จิตอาสากลุ่มนี้กลับไม่เคยรู้สึกรังเกียจเลย และยังเลือกที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือผู้คนกลุ่มนี้อย่างจริงใจ โดยมี โชษณ อิ่มเนตร์ ผู้นำกลุ่มถ่ายทอดเรื่องราวการช่วยเหลือร่วมกับเพื่อนๆ อีก 4 คนเป็นกำลังหลัก ได้แก่ ภากร สุวรรณมีระจุลวัตร เอกวัตร เซรีน่า มุ่งไธยสง และบัญญพนต์ ธำรงสุทธิพันธ์ ได้ช่วยกันระดมทุน นำข้าวของอุปกรณ์ที่จำเป็นไปแจกเป็นประจำทุกเดือน

พวกเขามีแรงบันดาลใจคิดทำกิจกรรมนี้ขึ้นมาจากความคิดเห็นส่วนตัวของโชษณที่มีนิสัยส่วนตัวคือ หากเห็นคนแก่นั่งขอทานนั่งอยู่ใกล้ๆ ถ้าตรงนั้นมีร้านน้ำหรือร้านขายข้าวเขาไม่ลังเลที่จะไปหาซื้อน้ำและอาหารมาให้ แทนการให้เงินเพราะเขาไม่รู้ว่า เมื่อให้เงินไปแล้วผู้เร่ร่อนจะได้ใช้หรือไม่ โชษณจึงชักชวนเพื่อนๆ มารวมตัวกันทำความดี ถือเป็นการร่วมกันทำบุญและสร้างประโยชน์ และยังชักชวนเพื่อนๆ ในเฟซบุ๊กมาร่วมแจกอาหารให้คนเร่ร่อนร่วมกันอีกด้วย

“ครั้งแรกรวมเงินกันเองภายในกลุ่มสี่ห้าคนครับ นำข้าวกล่องไปแจกประมาณ 50 กล่อง ซึ่งก็ไม่คิดว่าสถานที่ที่ใครหลายๆ คนผ่านทั้งกลางวันและกลางคืน จะมีมุมหนึ่งที่ในเวลากลางวันเราหลายคนอาจจะไม่เห็นว่าพวกเขามีสถานะความเป็นอยู่อย่างไร ความรู้สึกแรกที่เห็นก็ไม่คิดว่าชีวิตพวกเขาจะดราม่าขนาดนี้ ทั้งตกใจและงง” โชษณเล่า และเมื่อลงพื้นที่อยู่อย่างสม่ำเสมอ ได้พูดคุยกับคนไร้บ้าน ทำให้เขาได้เห็นรอยยิ้มได้พูดคุยได้เห็นความสุขก็ทำให้เขาเพื่อนๆ ในกลุ่มอยากทำกิจกรรมช่วยเหลือสังคมต่อไป ซึ่งอุปสรรคในครั้งแรกๆ คือ ยังไม่ได้รับความไว้วางใจจากคนเร่ร่อนเท่าไหร่ เนื่องจากมีทั้งกลุ่มคนหน้าเก่าหน้าใหม่หมุนเวียนเปลี่ยนหน้ากันอาศัยอยู่เรื่อยๆ

“จากพวกเขาเห็นเราแล้วตกใจในครั้งแรก พอครั้งหลังๆพวกเขาจะถามเราเสมอว่าพวกเรามาจากไหน ทำไมถึงเอาของมาแจกจ่ายให้เขา และให้เหตุผลกับผมว่า พวกเขาบางคนเคยโดนวางยาจากการรับของจากคนแปลกหน้าบ้าง ถูกหลอกไปทำร้ายบ้าง เขาจะกลัวมากๆ เรื่องราวบางเรื่องที่พวกผมได้รับฟังมา เช่น บางคนเป็นกรรมกรหวังว่าจะมีคนมาว่าจ้างงานต่อเนื่อง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ ต้องกลับบ้านไปแต่ไม่มีเงินกลับ” โชษณเล่า จากภาพและเรื่องเล่าที่พวกเขาได้รับฟัง ทำให้หลายครั้งถึงกับพูดไม่ออก เห็นสภาพความเป็นอยู่แบบบ้านไม่มีผนัง กันแดดกันลมก็ไม่ได้ สุขภาพอนามัยยังไม่เหมาะสม พวกเขาจึงอยากเห็นชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นของคนเหล่านี้ 

“ผมคิดว่าเป็นปัญหาสังคม บางคนอาจจะมองว่าเป็นการสนับสนุนหรือเปล่า แต่ใจหนึ่งก็อยากให้พวกเขาได้อิ่มท้องถึงไม่ใช่ทุกมื้อก็ตาม ตัวผมเองก็เคยไม่มีเงินซื้อข้าวเลยสักบาท เลยเข้าใจดีว่า ความหิวเป็นอย่างไร ถ้ามีคนบอกว่าสนับสนุนให้คนออกมาอยู่นอกบ้านมากขึ้น ทำให้จำนวนประชากรคนเหล่านี้มากขึ้น เต้ยไม่กลัวเลย เพราะมีคำตอบให้เสมอ” โชษณบอก

จากการช่วยเหลือคนไร้บ้านของพวกเขา ทำให้สะท้อนมุมมองของคนในกลุ่มเพิ่มมากขึ้น และสิ่งที่ได้โดยตรงคือ เห็นคนไร้บ้านมีความสุข และได้น้ำใจของคนไทย ที่ช่วยเหลือ
กันแบบไม่หวังผล และตั้งใจจะทำกิจกรรมบริจาคน้ำและอาหารให้คนเร่ร่อนอย่างนี้ไปเรื่อยๆ และตั้งใจจะขยายเป็นบริเวณที่กว้างต่อไป  หลังจากที่พวกเขาแชร์เรื่องราวการช่วยเหลือออกไปก็มีน้องๆ และเพื่อนๆ ใจบุญร่วมบริจาคทรัพย์และกำลัง จนทำให้สามารถช่วยเหลือคนเร่ร่อนมาถึง 5 ครั้งแล้ว

ใครสนใจจะร่วมบริจาค หรืออยากร่วมแรงกายไปช่วยแจกสามารถมารวมกลุ่มได้ทุกๆ ต้นเดือนของทุกเดือน ติดต่อได้ที่Line ID : chosoni จะมีอัพเดทความเคลื่อนไหวของกลุ่มอย่างสม่ำเสมอ