ฝ่าดงตีน (ช้าง)

โดย...ปริญญา ผดุงถิ่น

ประสานักเลง Camera Trap  หากถูกถามว่า ในป่าเกลียดกลัวสัตว์อะไรมากที่สุด? ตอบได้ไม่ต้องคิดเลย ช้าง!

แต่ต้องแก้คำถามนิดนึง (ก็คำถามที่ผมชงเองนี่แหละ แหะๆ) ว่าจริงๆ ไม่ได้เกลียดช้างเลย แต่เป็นความกลัวๆ แหยงๆ หนักใจ เหนื่อยใจ ในส่วนลึกก็ยังรักเสมอ แต่ไม่แสดงออก ฟังเป็นแนววัยว้าวุ่นกระไรอยู่ แหะๆๆ

หากถูกถามอีก กลัวทำไม? ตอบได้ไม่ต้องคิดอีกนั่นแหละ ก็ช้างนี่มันจอมทำลายอุปกรณ์กล้องดักถ่าย นับแต่ก้าวแรกที่ผมริเล่นเกมนี้ ช้างป่าก็จัดการต้อนรับน้องใหม่ หิ้วกล้องดักถ่ายสำเร็จรูป (ที่เรียกว่า Trail Camera) จากจุดซุกเบียดขอนไม้ เอามากระทืบซะจมธรณี ณ ชายหนองน้ำในป่าแก่งกระจาน เงินค่ากล้องหมื่นกว่าบาท สูญในชั่วข้ามคืน

ระบบแฟลชอินฟราเรดของ Trail Camera ตัวนั้น ผมเคยปิดไฟห้องมืดสนิทสังเกตการทำงาน ก็เห็นว่ามันค่อยๆ เรื่อเรืองเป็นแสงสีแดง คงจะกระตุ้นความสนใจจากช้าง ให้จัดการดับแสงประหลาดนี้ ด้วยการใช้ตีนโตๆ กดสวิตช์ กร๊อบเดียว แตกกระจายจมดิน แสงเรื่อแดงหายวับดังใจหมาย

เมื่อหันมาเล่นกล้องดักถ่าย ซึ่งดัดแปลงจากกล้อง DSLR ราคาแพงกว่า Trail Camera มาก กล้องก็โดนช้างเล่นงานอีก 4 หน แต่พวกมันช่างดวงแข็ง รอดชีวิตมาได้ทั้ง 4 หน โดยที่ 1 ใน 4 เผชิญชะตาร้ายที่สุด ช้างกระชากสายล่ามล็อกจนขาดกระจุย แล้วหิ้วกล้องไปโยนทิ้งพงรกนานกว่า 10 วันกว่าจะตามเจอ กล้อง Nikon D90 เดนตายก็ยังทำงานเป็นปกติซะงั้น

อย่างไรก็ตาม ต้นปีนี้เอง แฟลชของผมต้องมาตายในหน้าที่ 2 ตัวรวด จากจุดตั้งกล้องคนละจุด ช้าง “เด็ด” มันลงมาราวกับคนเด็ดผลไม้ แล้วก็ตามถนัดเขาละ เอาตีนอันโตที่สุดในหล้า เหยียบแฟลชทั้งสองตัวจนแหลก โปรดดูภาพประกอบ กู้ภัย เอ๊ย ผมถ่ายมาตามสภาพที่พบในที่เกิดเหตุ สันนิษฐานว่าแฟลชโปรดรุ่น SB80DX สิ้นใจทันทีในตีนเดียว!

ผมรวบรวมเศษซากแฟลชทั้งหมดกลับกรุงเทพฯ ทั้งที่รู้แก่ใจ ร้านซ่อมกล้องไหนๆ หรือแม้แต่ศูนย์ Nikon ก็ไม่รับซ่อมแน่ๆ แค่จะเก็บไว้เป็นที่ระลึกจากป่าดงพงไพรเท่านั้น