กลุ่มสิ่งแวดล้อมหนุนอนุรักษ์บางกะเจ้า

การขยายตัวของเมืองใหญ่ในปัจจุบันได้ส่งผลกระทบต่อพื้นที่ป่าไม้รอบเมืองกรุง ด้านนักอนุรักษ์เรียกร้องภาคส่วนต่างๆ ให้ความสำคัญประเด็นสิ่งแวดล้อมมากขึ้น

ไคล์ ลอว์เลนซ์ มูลลิน คอลัมนิสต์ชาวแคนาดา จากประเทศจีน เปิดเผยบทความผ่านเว็บไซต์ข่าวเอเชียนคอร์เรสปอนเดนท์ ว่า ในปัจจุบันไทยมีการพัฒนาเมืองเพื่อสร้างเป็นที่อยู่อาศัยจำนวนมาก

อย่างไรก็ตาม พื้นที่บางส่วนถูกพัฒนากลับเป็นพื้นที่เพาะปลูกของเกษตรกร อย่างในชุมชนบางกะเจ้า จ.สมุทรปราการ ซึ่งเป็นพื้นที่สีเขียวที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นปอดของกรุงเทพฯ

พงษ์ศักดิ์ แต้วเถื่อน ชาวสวนมะพร้าวในชุมชนบางกะเจ้า ได้ให้สัมภาษณ์ว่า เจ้าของที่ดินได้ขายที่ดินไปในราคาสูง ส่งผลให้ผู้เช่าอย่างตนเองต้องย้ายออกไปอยู่ที่อื่น และไม่สามารถปลูกมะพร้าวได้เหมือนสมัยก่อน

นอกจากนี้ ข้อบังคับของรัฐบาลในการปกป้องพื้นที่ชุมชนบางกะเจ้าดูหละหลวมไม่เข้มงวดเหมือนที่เคยเป็น ทำให้มีนักลงทุนเข้ามาจับจองเพื่อพัฒนาพื้นที่ดังกล่าว โดยพงษ์ศักดิ์ กล่าวว่า มูลค่าที่ดินขึ้นจาก 5,000-8,000 บาท/4 ตารางเมตร เมื่อ 10 ปีที่แล้ว เป็น 5 หมื่นบาท/4 ตารางเมตรในปัจจุบัน และยังขึ้นไปสูงถึง 1 ล้านบาท ในพื้นที่ติดแม่น้ำ

จักรพันธ์ ตรวจมรคา ผู้จัดการแผนงานกลุ่มบิ๊กทรี กลุ่มอนุรักษ์ไม่แสวงผลกำไร และผู้ที่อาศัยในชุมชนบางกะเจ้า เปิดเผยว่า คนส่วนใหญ่ไม่เห็นคุณค่าของอัตลักษณ์ทางด้านเกษตรกรรมและสิ่งแวดล้อมมากเท่าที่ควร ทำให้ยอมขายที่ดินต่อนายทุน ประกอบกับจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้น ส่งผลให้ชาวท้องถิ่นยอมโอนอ่อนตามกระแสกดดันของการพัฒนาเมือง

ดังนั้น พื้นที่สีเขียวจะลดลงเรื่อยๆ ในชุมชนบางกะเจ้า

อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบัน จักรพันธ์กำลังร่วมมือกับกลุ่มองค์กรต่างๆ เช่น กลุ่มรักษ์คุ้งบางกะเจ้า เพื่อสร้างความเข้าใจกับประชาชนในท้องถิ่นในการเรียนรู้ถึงประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติและสนับสนุนให้มีการท่องเที่ยวอนุรักษ์ ซึ่งนอกจากจะช่วยเพิ่มรายได้แล้ว ยังช่วยสร้างความตระหนักด้านสิ่งแวดล้อมให้กับประชาชนในท้องถิ่นอีกด้วย

ขณะเดียวกัน กลุ่มนักท่องเที่ยวที่เคยมาเยี่ยมชุมชนบางกะเจ้าและนำไปเผยแพร่ในสื่อต่างประเทศ ก็ไม่ต้องการให้มีเมืองใหญ่เกิดขึ้นในชุมชนแห่งนี้เช่นเดียวกัน

ไม่ใช่เพียงแต่พื้นที่ในกรุงเทพฯ และปริมณฑลเท่านั้นที่เผชิญต่อการพัฒนาเมือง พื้นที่อื่นๆ ก็ประสบปัญหาด้วยเช่นเดียวกัน เช่น การเวนคืนที่ดินเพื่อสร้างพื้นที่เศรษฐกิจพิเศษ โครงการสร้างเขื่อนในพื้นที่อุทยานแห่งชาติ โครงการเหมืองในพื้นที่ป่าสงวน เป็นต้น

ด้าน วรางคณา รัตนรัตน์ จากศูนย์วนศาสตร์ชุมชนเพื่อคนกับป่า กล่าวว่า เป็นไปไม่ได้เลยที่จะแยกพื้นที่ป่าไม้เหล่านี้กับคนที่อาศัยในพื้นที่ดังกล่าว ภาคสังคมและเศรษฐกิจจะจัดการอย่างไรกับคนเหล่านี้ที่ต้องออกจากพื้นที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการดำรงชีวิตภายใต้สภาพแวดล้อมที่แตกต่างไปจากเดิม