ลงทุนครั้งแรก

โดย...ซิวซี แซ่ตั้ง

ผมไม่อยากรอช้า แม้เงินทุนที่มีอยู่ในตอนนั้นจะแค่ 6,000 บาทก็ตาม พอตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไม่รอ ผมก็ไปลาออกจากการเป็นคนงานของโรงงานฟอกหนังฟอฮับฟัด

วันที่ผมไปลาออก แล้วขอเบิกเงินทั้งหมดที่ฝากไว้ เถ้าแก่ตกใจมาก ถามผมทันทีว่า “ทำไมล่ะซิวซี จะลาออกไปทำงานที่ไหน มีใครให้ค่าจ้างซิวซีดีกว่าที่โรงงานอั๊วหรือ”

ผมตอบเถ้าแก่ว่า “ผมไม่ได้ไปทำงานกับใคร เพราะอยู่ที่นี่ดีอยู่แล้ว”

“อ้าว...ดีแล้วจะออกทำไม”

เถ้าแก่มองผมอย่างงงๆ ผมไม่อยากโกหก เพราะเถ้าแก่เองดีกับผมมาตลอด ให้โอกาสผมได้ทำงานมีเงินและกำลังจะก้าวหน้า ผมจึงตอบเถ้าแก่ไปตามตรงว่า “ผมกำลังจะไปเปิดโรงงานเอง”

เถ้าแก่ตาถลน นึกไม่ถึง ความสามารถ ความขยันใฝ่รู้และเอางานเอาการของผมนั้นเถ้าแก่คงไม่สงสัย แต่เรื่องเงินทุนเป็นเรื่องสำคัญ เถ้าแก่คงไม่คิดว่าเวลาเพียงแค่สองปีกว่า ผมจะเก็บเงินได้มากถึงขนาดเปิดโรงงานได้ ผมเลยบอกเถ้าแก่ว่าผมจะเอาเงินเก็บไปเช่าโรงงานทำ เถ้าแก่จึงเข้าใจ

“แล้วลื้อมีที่มีทางหรือยัง” ถ้าเป็นเถ้าแก่คนอื่น เขาอาจจะโกรธเกลียดขี้หน้าผมที่กล้าไปเปิดโรงงานในธุรกิจเดียวกัน แต่ความที่เถ้าแก่เป็นคนดีจิตใจไม่คับแคบ และเห็นว่าผมเป็นคนขยันเอาการเอางาน ทำงานให้เถ้าแก่ด้วยดีมาตลอด หลังจากเอาเงินที่ผมฝากไว้ให้ผมแล้วยังพูดอวยพรผมว่า “ลื้อเป็นคนดี เมื่อลื้อไปเพื่อความก้าวหน้า อั๊วก็ขอให้ลื้อโชคดี ประสบความสำเร็จอย่างที่ตั้งใจ”

เถ้าแก่เจ้าของโรงงานฟอฮับฟัด...เถ้าแก่คนแรกในชีวิตที่ผมไม่มีวันลืม

ผมเริ่มทำธุรกิจครั้งแรกด้วยเงินทุน 6,000 บาท เวลาแค่ 2 ปีกว่าๆ ที่เดินทางมาเมืองไทย ผมสามารถเป็นเจ้าของโรงงานฟอกหนังได้สำเร็จ ผมตั้งชื่อ “โรงงานฟอกหนังแห่งแรก” ว่า โรงฟอกหนัง “แซ่ฮิ้นลี่” นับเป็นก้าวแรกในการเป็นเถ้าแก่ของผม

ในเวลาไม่นานธุรกิจฟอกหนังของผมก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้น มียอดผลิตเพิ่มขึ้น ในขณะเดียวกับที่มีลูกค้าสั่งซื้อหนังจากผมมากขึ้นเป็นเงาตามตัว ปัญหาเรื่องเงินทุนหมุนเวียนในกิจการที่ผมเคยกังวลก็เกิดขึ้น เมื่อเปิดโรงงานไปได้เพียง 3-4 เดือน

เนื่องจากธุรกิจฟอกหนังต้องลงเงินถึง 3 ชุด เงินชุดแรกคือ เงินที่จ่ายไปกับการซื้อหนังดิบ เมื่อได้หนังดิบก็จะนำมาเข้ากระบวนการล้างน้ำให้สะอาด 1-2 วัน ต่อด้วยการแช่ปูนขาว และกรดกำมะถันอีก 7-8 วัน แล้วปาดขนไขมัน และเศษเนื้อออกจนสะอาด จากนั้นแช่น้ำให้สะอาดอีก 1-2 วัน

เงินชุดที่สอง คือ เงินที่จมไปกับหนังที่อยู่ในกระบวนการผลิตถัดไป ซึ่งประกอบไปด้วย การผ่าหนังตามความหนาที่ต้องการ แล้วนำไปแช่น้ำยาคงสภาพหนังไม่ให้เน่าเสียอีก 15 วัน จากนั้นนำไปผึ่งให้แห้งอีก 1-2 วัน และขั้นสุดท้ายคือ ทำสีตามลูกค้าสั่ง

เงินชุดที่สาม คือ เงินที่ต้องให้เครดิตลูกค้านาน 1-2 เดือน ขณะที่ได้เครดิตซื้อหนังดิบครึ่งเดือน ถึงหนึ่งเดือนเท่านั้น

เนื่องจากเงินจมในกระบวนการผลิต เพื่อให้ได้หนังสำเร็จรูปเกือบ 30 วันแล้ว บวกกับการให้เครดิตลูกค้าโดยเฉลี่ย 45 วัน แต่ผมได้เครดิตจากคนขายหนังดิบให้ผมเพียง 30 วันเท่านั้น โดยรวมแล้วผมต้องมีเงินจมในระบบอย่างน้อย 45 วัน เพื่อให้ธุรกิจเดินได้อย่างมั่นใจ ผมต้องมีเงินอย่างน้อย 2 เท่าของยอดขายในแต่ละเดือน แต่ยอดขายของผมมากขึ้นเรื่อยๆ จนเกิดปัญหาเงินทุนหมุนเวียนไม่ทัน เพราะผมมีเงินไม่พอ

โรงงานของผมมีลูกค้าสั่งซื้อสินค้าเข้ามา แต่ผมไม่มีเงินพอที่จะไปซื้อวัตถุดิบมาทำ เนื่องจากหมดทุน เงินทุนที่มีก็ลงไปกับสินค้าที่ทำเสร็จ ส่งไปให้กับลูกค้าแล้ว แต่ยังไม่ถึงกำหนดเก็บเงิน หรือพูดให้ฟังง่ายๆ ก็คือ รับไม่ทันกับจ่าย

ผมเคร่งเครียดกับการหาเงินมาดันให้ธุรกิจดำเนินต่อไปให้ได้ เดินมาถึงขนาดนี้แล้ว ไม่มีทางที่ผมจะหยุดหรือยอมแพ้ นอนคิดอยู่หลายคืนว่าจะหาเงินจากทางไหนดี

(อ่านต่อฉบับวันเสาร์หน้า)