หัวใจพระพุทธศาสนา (จบ) พระอาจารย์ตื้อ อจลธมฺโม
กาเมสุมิจฉาจาร ประพฤติผิดในกาม ลูกเขา เมียเขา จะเป็นแม่ฮ้าง (แม่ร้าง แม่ม่าย) ก็ตาม
โดย...ภัทระ คำพิทักษ์
กาเมสุมิจฉาจาร ประพฤติผิดในกาม ลูกเขา เมียเขา จะเป็นแม่ฮ้าง (แม่ร้าง แม่ม่าย) ก็ตาม ถ้าขืนไปข่มเหงเต๋งเต็ก (ข่มขืนกระทำชำเรา ผิดประเวณี) เขา พวกนี้ตายไปแล้วต้องไปอยู่ อเวจี มุสาวาท พูดโกหก หลอกลวง เอาเงินเอาทองของเพื่อนฝูง เมื่อเจ้าของเขาถาม ปฏิเสธว่าไม่รู้ ไม่เห็น พวกนี้ตายไปอยู่อเวจี
สุราเมระยะฯ กินเหล้าไม่หยุดไม่หย่อนไม่ผ่อนไม่ผัน กินกัญชา ยาฝิ่น บาปกรรมหนาที่สุด เมื่อพระเจ้านิพพานไปแล้วได้หกร้อยปีมีพระอรหันต์องค์หนึ่งใส่ชื่อพระมาลัย ยังมีอุบาสกคนหนึ่ง เที่ยวหาผักหาพืช รักษาศีลห้า ปฏิบัติบิดามารดา พ่อเราแม่เรา พ่อเมีย แม่เมีย ให้ได้รับความสุขทั้งสองฝ่าย ไปเห็นดอกบัวแปดดอกจึงเก็บแล้วถือมาถวายแก่พระผู้เป็นเจ้า สุระมะหิริยัง พุทธเสฏฐัง นะมิตตะวา ปาสาทัง มาลัยยัง โยมขอถวายดอกบัวแปดดอก พระอรหันต์องค์นี้จึงเหาะขึ้นไปในอากาศด้วยโลกุตระฌานปานปิ้นผ่ามือ จึงไปถึงธาตุเกตุแก้วจุฬามณี ที่พระองค์ตัดเกศา (ผม) ด้วยดาบศรีขรรค์ไชย ในแม่น้ำเนรัญชรา ที่พระอินทร์เอาไปสร้างไว้ เมื่อพระองค์นิพพานได้เอาเขี้ยวแก้ว (พระทนต์) ไปบรรจุไว้ เมื่อไปถึงแล้ว พระอินทาธิราชเจ้า พานางฟ้านางสวรรค์มาหา สีสันอย่างสีแก้วสีคำมาไหว้พระธาตุ
พระอินทร์เห็นแล้วจึงถามว่า ภันเต ภควา ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้ามาจากที่ใดพระเจ้าข้า พระมาลัยจึงตอบว่า อาตมามาจากชมพูทวีป ได้เอาดอกบัวมาบูชาพระธาตุเกตุแก้วจุฬามณีเจดีย์พระพุทธเจ้า ขอถวายพระพร มหาบพิตรพระราชสมภารไม่ใช่พระศรีอริยเมตไตรยหน่อพุทธังกูรดอกหรือ ไม่ใช่ เพียงแต่พระอินทร์เมื่ออยู่ในเมืองมนุษย์ได้ทำทานอะไร จึงได้มาเกิดเป็นพระอินทร์ ท่านก็ตอบว่า โยมเป็นคนชาวนาเมื่อไปไถนา ก็พบหินหรดาลเป็นสีขาวบ้าง สีเหลืองบ้าง สีแดงบ้าง โยมก็เอาหินนั้นมาตำให้เป็นผงละเอียดเอาเป็นสินค้า เมื่อได้เงินแล้ว โยมก็สร้างวัดวาอาราม อาวาส ศาลา วิหาร คันธกุฎี อุโบสถ ถวายเป็นของสงฆ์แล้วโยมก็ชักชวนลูกหลาน วงศาคณาญาติ มิตรที่ใกล้ที่ไกลมีน้ำใจอันหนึ่งอันเดียวกัน ทานมัย พากันตั้งอยู่ในทาน การถวายของศีลมัย พากันตั้งอยู่ในศีล เมื่อโยมตายแล้ว จึงได้มาเกิดเป็นพระอินทร์ ส่วนนางฟ้านางสวรรค์ที่มาด้วยนี้ เขาเป็นผู้ที่เชื่อศีล อยู่ในศีลในธรรม จึงได้มาเกิดเป็นเทวดา
วันนี้ เป็นอัฏฐมีดิถีขึ้นแปดคำ หน่อพุทธังกูร ผู้มีบุญ องค์วิเศษจะเสด็จมาไหว้ พระธาตุเกตุแก้วจุฬามณีพระพุทธเจ้า พระอินทร์จึงยกมือขึ้นกล่าวธรรมกถาว่า พุทธัง วันทามิ, ธัมมัง วันทามิ, สังฆัง วันทามิ, มีพระสงฆ์หลายร้อยหลายพันรูปเดินทางหน้าทางหลัง เทวบุตร เทวดาหลายร้อย หลายล้าน ขอให้พระอรหันต์เจ้าจงถามเอาเองเถิด ว่าแล้วพระอินทร์ก็เสด็จออกจากธาตุเกตุแก้วไปสู่ชั้นตาวะติงสา
ส่วนพระมาลัยก็นั่งอยู่ที่นั่น หน่อพุทธังกูรมาถึงแล้ว พระคุณเจ้ามาจากที่ไหน
ท่านก็ตอบว่า มาจากชมพูทวีป จึงถามท่านว่า ถวายพระพร พระองค์นี้ชื่อว่า พระศรีอริยเมตไตรย โยมจะขอฝากไว้สักคำถาม เมื่อหมดศาสนาของพระเจ้าพี่โคตมะของเรา สูญหมดแล้ว นโม ก็ไม่มีผู้ใดรู้ พุทธัง ธัมมัง สังฆัง ไม่มีใครรู้ใครรับเอาเลย มนุษย์ในเวลานั้นไฟบรรลัยกัลป์ล้างโลก ไฟโทสะเกิดจากปาก ไฟโมหะเกิดจากใจ ของมนุษย์ทั้งหลาย ท้าวพระยากับท้าวพระยาก็เกิดรบกันฆ่ากัน เศรษฐีก็ฆ่าเศรษฐี พ่อค้าฆ่าพ่อค้า พ่อนาก็ฆ่าพ่อนา ตลอดถึงประชาชนเมืองต่อเมือง รบราฆ่าฟันกันไม่หยุดไม่หย่อนไม่ผ่อนไม่ผัน ที่สุดเสพกามเหมือนกับสัตว์ดิรัจฉาน บุคคลที่มีศีลธรรมก็หนีเข้าป่าไป มีชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง เพื่อเอาตัวรอดไปอยู่ภูเขาเลากาเจ็ดวัน เลือดที่มนุษย์ฆ่ากันนั้นก็ไหลนองไปตามแผ่นดิน ไฟพระอาทิตย์ลงมาดูดเลือดเน่าเลือดหนองหมดไป แล้วจึงตั้งธาตุขึ้นใหม่
ฝนห่าแก้วตกลงมาก็กลายเป็นแผ่นดินใหม่ ต้นไม้ ภูเขาเลากา ก็เกิดขึ้น ข้าวโพด ข้าวสาลีก็เกิดขึ้นใหม่ แต่เมล็ดใหญ่กว่าเก่า เมล็ดข้าวยาวได้สามศอกใหญ่ได้สี่กำมือ เมล็ดเดียวกินได้สองคนก็ยังไม่หมด มนุษย์ที่สืบคู่กันนั้น เมล็ดเดียวกินได้สองคนก็ยังไม่หมด มนุษย์ที่สืบคู่กันนั้น อายุร้อยปีจึงตาย
ลูกที่เกิดขึ้นคู่ที่สอง อายุสองร้อยปีจึงตาย คู่ที่สามเกิดขึ้นอายุสามร้อยปีจึงตาย คู่ที่หกอายุหกร้อยปีจึงตาย คู่ที่เจ็ดอายุเจ็ดร้อยปีตาย คู่ที่แปดอายุแปดร้อยปีจึงตาย คู่ที่เก้าอายุเก้าร้อยปีจึงตาย คู่ที่สิบอายุพันปีจึงตาย ทวีขึ้นถึงแปดหมื่นสี่พันปี เมื่อถึงแปดหมื่นสี่พันปีแล้ว โจษจันกันมีตายหรือไม่มีตาย บางคนก็ว่าตาย บางคนก็ว่าไม่ตาย แต่นั้นมาอายุมนุษย์ตายลงมาเถิงสี่หมื่นปี โยมได้ลงมาเกิด
อิตถิโย นางหญิงทั้งหลายใบหน้าดั่งพระจันทร์หากค่ำ คิ้วก่อง (โก่ง) กวม (เรียว) ตาสีสันวรรณะอย่างแก้วมุกดา ดูอย่างหนึ่งขาว อย่างหนึ่งเหลือง ดูอย่างหนึ่งสิ้ว ดูอย่างหนึ่งแสด ปุริโส ผู้ชายก็อย่างเดียวกัน ผิดกันแต่จมูก คือ จมูกผู้ชายเรียกจมูกใหม่มีหนวดประจำ หนวดนั้นหย่อนลงกลมงามอย่างเขาควายกลม ขนคางยาว นิ้วก้อยหนึ่ง ริมฝีปากแดงอย่างหมากตำลึงสุก ส่วนผู้หญิงไม่มีหนวด ไม่มีขนคางรูปร่างใสสะอาด เกศา (ผม) ดำ มีกลิ่นหอม ดั่งน้ำมันจันทน์ เป็นสามีภรรยากัน มีเจ้าปู่ เจ้าตา ยกให้ ไม่มีแม่ฮ้าง แม่ม่าย เป็นสามีภริยากันแล้วลูกเกิดแล้ว 10 ปี จึงเป็นสามีภริยากันสืบไป ลูกก็ไม่มาก สี่หมื่นปีเป็นสามีภริยากัน หมื่นปีเลิกกัน พากันอยู่เป็นพี่เป็นน้อง
บางคนพ่อหนึ่งแม่หนึ่ง ที่มาก ลูกชายร้อยหนึ่ง ลูกสาวร้อยหนึ่ง บางคนลูกชาย 50 ลูกสาว 50 ขี้ทูด ขี้โม้ ขี้กาปากบิดปากเบี้ยวเขี้ยวโว้ (ฟันหลอ) ไม่มีเขี้ยวเคี้ยวกินอาหารทนทานเท่านิ้วก้อย นิ้วกลางเพียง (เรียบเสมอ) กันเรียบร้อยอย่างเขี้ยวหวีถี่ติดกัน รับประทานอาหารไม่มีอะไรเช้า เคี้ยวบ้วนปากแล้วขี้เขี้ยวก็หายไป ไม่กินหมาก ไม่สูบยา ไม่ดื่มสุรา ไม่สูบกัญชา ยาฝิ่น บ้านเหนือบ้านใต้ก็ให้อาหารบริโภคเปลี่ยนสีผ้า ชอบอันใดเอามือชี้เจ้า บ้านใดก็ให้เอาเหมือนกันทั้งนั้น เป็นพี่เป็นน้องอันเดียวกัน โยมจึงจะลงไปเกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ เมืองเจตุตรนครสั่งสอนประชาราษฎร์สองหมื่นปี แล้วจะละประสาทลูกสาวลูกชาย นางมเหสีเจริญกัมมัฏฐาน 7 วัน ได้เป็นพระอรหันต์โลกิยะ สองหมื่นปี
เมื่อเป็นเจ้าจักรพรรดิ โลกุตตระ สองหมื่นปีเสด็จดับขันธ์เข้าสู่นิพพานบัญญัติศาสนาแปดหมื่นสี่พันปีเท่ากับอายุเจ้าปู่ เจ้าตา ที่สนทนากัน บ้างตาย บ้างไม่ตาย พระศรีอริยเมตไตรยเทศน์แล้ว พระอรหันต์พระมาลัยเจ้าจึงรับเอาธรรมจากหน่อพุทธังกูรมาเขียนไว้เป็นอักษรอินเดีย พระผู้เป็นเจ้าผู้เจริญ ขอพระคุณเจ้าจงไปประกาศพระศาสนาในลังกาทวีป ชมพูทวีปให้ถึงกัน คนไม่เห็นหน้าโยมฆ่าพ่อฆ่าแม่ ไม่เห็นโยมแล้วฆ่าพุทธังลอกหนังพระพุทธเจ้า ไม่เห็นหน้าโยมแล้วตัดไม้โพธิ์ที่พระพุทธเจ้านั่งภาวนาริมฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ไม่เห็นหน้าโยมแล้วฆ่าพระอรหันต์ ไม่เห็นหน้าโยมแล้วทำสังฆเภทยุแหย่ให้สงฆ์ผิดกัน ไม่เห็นหน้าโยมแล้ว หลอกลวงคุณตาคุณยายคนเฒ่าคนแก่ ไม่เห็นหน้าโยมแล้วขอพระผู้เป็นเจ้าจงฟังธรรมเวสสันตระมื้อหนึ่งวันเดียว จะได้เห็นหน้าโยมแลฯ
ธรรมบทนี้โคจรธรรม ผู้เห็นโทษ จึงได้เห็นคุณพระนิพพานอธิบายเรื่องมาลัยสูตร อย่างย่นย่อ ข้อปฏิบัติหัวใจพุทธศาสนา พระอาจารย์ตื้อ อจลธมฺโม เป็นลูกศิษย์เจ้าคุณปู่อุบาลีฯ ผู้เป็นอุปัชฌาย์ของข้าพเจ้า เจ้าคุณปู่มั่น ภูริทัตตเถระ เป็นอาจารย์สอนวิปัสสนาญาณ ท่านอาจารย์มั่น ภูริทัตตเถระ บวช 2 ครั้ง บวชทีแรกคามสีมาสิมะบอไม่หายสงสัย จึงทำอุทกวารีบวชตามแม่น้ำมูล ทำแพกลางแม่น้ำสัก หลักห่างจากบกประมาณเพียง 4 ศอก น้ำเพียงกลางขา จึงลอยแพไป เจ้าคุณอุบาลีฯ เป็นอาจารย์ สวดก๊าขวา ก๊าซ้าย ท่านก็เคยบอกชื่อให้ แต่บัดนี้จำชื่อท่านไม่ได้ ส่วนอุปัชฌาย์เจ้าคุณปู่เด วัดตะมี เป็นศิษย์มาจากพระจอมเกล้าฯ หรือเจ้าคุณปู่นิโรธ เจ้าคุณปู่ธรรมบาล อันนี้เป็นคำสงสัย
ผู้ที่ไม่เชื่อ ก็เป็นสิทธิของผู้นั้นเองแหละ ธรรมหมวดนี้ เกิดจากพระพุทธเจ้า ซึ่งพระโมคคัลลานะไปบวช รับเอาธรรมะของพระพุทธเจ้า พระโมคคัลลานะก็เข้าพระนิพพานไปแล้ว พระพุทธเจ้าก็เข้าพระนิพพาน พระอรหันต์ทั้งหลายก็เข้าพระนิพพานหมดแล้ว ฉะนั้นผู้ใดไม่เชื่อพระธรรมข้อนี้กรุณาไปถามพระพุทธรูปทองที่อยู่ตามวัดต่างๆ ถ้าหากพระพุทธรูปพูดได้นะ พวกท่านทั้งหลายจงถามเอาเอง ถ้าหากพระพุทธรูปไม่พูดไม่จา ก็แสดงว่าถูกตามพระธรรมวินัย แลฯ เอวํ โหตุ
ดีพุทโธให้ดีจริงๆ ดีธัมโมให้ดีจริงๆ ดีสังโฆให้ดีจริงฯ
พระอาจารย์ตื้อ อจลธมฺโม
หมายเหตุ - บันทึกพระธรรมเทศนาชุดนี้ พระสงัด อุทโย เจ้าอาวาสวัดป่าอรัญญวิเวก บ้านข่า ต.ท่าบ่อ อ.ศรีสงคราม จ.นครพนม เป็นผู้จดบันทึกแล้วส่งต้นฉบับให้นายทองเติม วงศาโรจน์ ปลัดอำเภอโท อ.ฮอด จ.เชียงใหม่ แก้ไขเรียบเรียงเฉพาะบางตอน จัดวรรคตอน และอธิบายความบางส่วน แต่ใจความไม่แปรเปลี่ยนไปจากเจตนาของพระอาจารย์ที่มีเจตนาอบรมสั่งสอนท่านพุทธศาสนิกให้มีความมั่นคงต่อ ทาน ศีล ภาวนา ขอประโยชน์ที่เกิดจากการอ่านบันทึกพระธรรมนี้ จงเป็นผลานิสงส์ให้ทุกท่านทุกคน จงดำรงให้อยู่ด้วยความมีสุขไม่เบียดเบียนซึ่งกันและกันสืบไป แล
