งานสำคัญ

หายหน้าไปหลายวันนะครับ ไม่ได้หนีไปไหน แต่ด้วยเหตุที่เดินทางไปเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน เพื่อดูงานเวิลด์ เอ็กซ์โป ตามคำชวนของบริษัทเจริญโภคภัณฑ์อาหาร(ซีพีเอฟ)

ที่ผมอยากไปดูงานนี้ มีหลายเหตุผล แต่ที่สำคัญเอามากๆ ก็คือไทยตั้งเป้าต้องการเป็นเจ้าภาพจัดงานในปี 2020 หรืออีก 10 ปีข้างหน้า

ในบรรดามหกรรมต่างๆ นั้น ที่ได้รับการยกย่องในระดับโลก ก็คือการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก การแข่งขันฟุตบอลโลกที่เพิ่งผ่านพ้นไป และการจัดงานเวิลด์ เอ็กซ์โป แต่งานเวิลด์ เอ็กซ์โป จะแตกต่างตรงที่ไม่ใช่กีฬา แต่เป็นการจัดงานแสดงนิทรรศการอย่างยาวนานถึง 6 เดือน

คนที่อยากสัมผัสงานเวิลด์ เอ็กซ์โป จึงจำเป็นต้องไปดู โดยไม่สามารถนั่งอยู่กับบ้าน ดูโทรทัศน์ เหมือนโอลิมปิก หรือฟุตบอลโลก

เวิลด์ เอ็กซ์โป ยังได้รับการยกย่องด้วยว่า เป็นกีฬาโอลิมปิก ทางด้านวัฒนธรรม วิทยาศาสตร์ และเทคโนโลยี

แต่การที่จะเป็นเจ้าภาพจัดงานเวิลด์ เอ็กซ์โป ได้นั้น ต้องมีการเสนอตัว และยื่นประกวดประชัน โดยเมืองไทยเตรียมประกาศเป็น 1 ในผู้เสนอตัวเป็นเจ้าภาพตั้งแต่เดือนพฤษภาคม หลังเปิดเวิลด์ เอ็กซ์โปที่เซี่ยงไฮ้ ไม่นานนัก

แต่ทุกอย่างต้องกลายเป็นฝันสลายเมื่อเกิดสงครามไพร่ เกิดสงครามเผาเมืองเสียก่อน

แผนการที่วางไว้จึงต้องพับไป เพราะขณะนั้นขืนไปประกาศตัวมีหวังรับประทานแห้วตั้งแต่แรก

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ความพยายามที่ต้องการจะเป็นเจ้าภาพจัดงานเวิลด์ เอ็กซ์โป ยังคงอยู่ และยังคงเดินหน้าต่อไป

นี่แหละ ประเด็นสำคัญ เพราะบ้านเมืองเรามีปัญหามากมาย การมองไปข้างหน้าจึงเป็นสิ่งจำเป็น โดยเฉพาะการประกาศตัวต่อชาวโลกว่า ประเทศไทยของเราพร้อมที่จะจัดงานระดับโลก แม้จะมีปัญหาภายในเกิดขึ้นก็ตามที

ขณะเดียวกันคนไทยก็ควรจะตั้งหลักให้ดี อย่าจมหายกับเฉพาะปัญหาความแตกแยกที่คงอยู่

บ้านเมืองเราต้องเดินไปข้างหน้า และการเป็นเจ้าภาพจัดงานเวิลด์ เอ็กซ์โป จึงกลายเป็นสัญญลักษณ์สำคัญสำหรับคนไทยและต่างชาติ

นี่แหละ ผมถึงอยากไปเซี่ยงไฮ้ ไปดูงานเวิลด์ เอ็กซ์โป

และขอเชิญชวนคุณผู้อ่าน ไปด้วยกันในวันพรุ่งนี้ด้วยครับ