โมเมนต์ ออฟ หมูป่า

โดย...ปริญญา ผดุงถิ่น

สายวันนั้น ผมไปนั่งเงียบๆ ริมห้วยอันร่มรื่นเย็นสบาย เผื่อจะมีสัตว์ใหญ่อะไรก็ได้ ออกมากินหรือเดินข้ามน้ำ

กระรอก ตัวหนึ่ง โผล่มาปีนป่ายกินลูกไม้ตามผนังลำห้วยชัน ผมปรับสปีดชัตเตอร์ให้เหมาะกับสัตว์จอมหลุกหลิกที่ 1/800 วินาที ลงมือถ่ายกระรอกเล่นฆ่าเวลา ดีกว่าอยู่เปล่าๆ

กำลังเช็กภาพกระรอกจากจอหลังกล้อง พลันก็เหลือบไปเห็นสัตว์สีดำทะมึน กำลังเดินดุ่ยๆ ตรงเข้ามาหา ตายละวา นี่ผมกำลังประจันหน้ากับหมูป่า (Eurasian Wildpig) ตัวเขื่อง เขี้ยวงอกพ้นปาก ปรากฏตัวในสไตล์ไอ้หมูท่อกหมูโทน “ข้ามาคนเดียว”

ความตาเซ่อของสัตว์และคนแท้ๆ ก่อเป็นสถานการณ์ “จ๊ะเอ๋” กันแบบเผาขน ผมชิงลงมือ เบนปืน 500 มม. ส่องหน้าแงไอ้หมูท่อก แล้วรัวปร๊อดๆๆ เสียงนี้เองทำเอาหมูป่าชะงัก เพิ่งสังเกตเห็นมีคนนั่งหัวโด่อยู่ข้างหน้าใกล้ๆ ไม่มีบังไพรใดๆ บังตา

ปฏิกิริยาของหมูคือ ชาร์จ เอ๊ย เผ่น ก็ปืนของผมเป็นแค่กล้องถ่ายภาพ ไม่ได้สร้างบาดแผลเลือดตกยางออกใดๆ จะมาชาร์จละเลงเลือดแบบในนิยายป่าไปทำไม จังหวะมันเบนออกแล้วออกวิ่งจนทรายกระจุยกระจาย ผมก็ไล่จับโฟกัส รัวชัตเตอร์ใส่อุตลุด เหตุการณ์จบลงเพียงแค่ไม่กี่วินาที ไอ้หมูท่อกหายลับเข้าป่าไป ทิ้งไว้แต่ความตื่นเต้น

เมื่อเช็กภาพดู ก็แทบร้องเฮออกมา เพราะผมได้ช็อตหมูขณะวิ่ง ที่หัวและบั้นท้ายยังอยู่ครบ ไม่ขาดแหว่งหลุดเฟรม ทั้งที่โอกาสแหว่งมีสูงมาก จากระยะที่ประชิดมากไป มากกว่านั้น ภาพนี้ยิ่งเป็นช็อตเด็ด เพราะดันมีผีเสื้อกำลังบินอยู่เหนือหัวหมู!

มาวิเคราะห์ย้อนหลัง อุปกรณ์เป็นปัจจัยสำคัญ ทำให้ผมได้ภาพดีๆ เริ่มจากการใช้กล้องโปรอย่าง Nikon D4 ซึ่งมีความเร็วแรงระดับ 10 ช็อตต่อ 1 วินาที เป็นทีเด็ด และบังเอิญจริงๆ หมูป่าเข้ามาในระยะคับเฟรมของเลนส์ 500 ที่ต่อกับกล้องฟูลเฟรม (FX Format) อย่าง D4 ถ้าผมใช้กล้องตัวคูณ หมูต้องตัวขาดแน่ หรือแม้แต่ใช้กล้อง D4 แต่ดันไปต่อ TC ที่เลนส์ ก็ตัวขาดอีก
นั่นแหละ

ถ้าไม่มีกระรอกมาล่อเป้าให้ผมต้องเร่งสปีดกล้องขึ้นไปที่ 1/800 วินาที คงจะได้ภาพหมูป่าเบลอๆ มาดูให้ปวดใจเล่น เพราะยามหน้าสิ่วหน้าขวาน ไม่มีเวลาคิด หากกล้องใช้สปีดต่ำอยู่ ก็คงซัดไปทั้งอย่างนั้น

สรุปส่งท้ายดื้อๆ ฝีมือหรือจะสู้ดวงดาว 555