รัฐสวัสดิการประชาธิปัตย์แผนสลายประชานิยมแม้ว

เริ่มเดินหน้าชุดนโยบายซื้อใจรากหญ้าอย่างต่อเนื่อง กับล่าสุดการต่ออายุ 6 มาตรการ บรรเทาความเดือดร้อนช่วยเหลือค่าครองชีพชาวบ้านต่อไปอีก 6 เดือน พร้อมส่งสัญญาณดัน “รถไฟฟรีรถเมล์ฟรี” เป็นมาตรการถาวร

ทว่ากลับกลายเป็นที่วิตกกับการเร่งโหม “โครงการประชานิยม” เดินตามรอยความสำเร็จที่พรรคไทยรักไทยแบบไม่เหลือฟอร์มเดิมที่ประชาธิปัตย์เคยออกมาตั้งป้อมค้านหัวชนฝาสมัยเป็นฝ่ายค้าน แม้จะพยายามเลี่ยงบาลีว่าไม่ใช่ “ประชานิยม”

อีกด้านยังถูกโจมตีว่าเป็นเพียงแค่การเร่งหาเสียง “ตุนคะแนน” ไว้ล่วงหน้า สำหรับการเลือกตั้งครั้งที่กำลังจะมาถึงในเร็วๆ นี้ แต่สุ่มเสี่ยงกับการสร้างภาระการคลังให้กับประเทศต่อไปในระยะยาว และอาจถึงขั้นทำลายกลไกเศรษฐกิจที่มีตัวอย่างให้เห็นในหลายประเทศ

ทว่า การเสพติดความช่วยเหลือตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำให้ยากต่อการ “ยกเลิก” แม้วิกฤตเศรษฐกิจจะคลี่คลายไปได้ระดับหนึ่ง แต่กลับไม่อาจมีพรรคการเมืองไหนกล้าพอที่จะตัดใจยกเลิก เมื่อรู้ว่าย่อมสะเทือนถึงคะแนนนิยมของพรรค

นั่นจึงนำมาสู่การดันมาตรการช่วยเหลือเหล่านี้เป็นเรื่อง “ถาวร” และขนานนามให้เป็น “รัฐสวัสดิการ” ซึ่งนอกจากจะเพื่อความแตกต่างกับสิ่งที่รัฐบาลไทยรักไทยทำมาในอดีตแล้ว ยังเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่พรรคประชาธิปัตย์พยายามสร้างเป็นจุดขาย

ตั้งแต่โครงการเรียนฟรี 15 ปี ที่แม้จะไม่ได้หวือหวาแต่ก็สามารถผลักดันจนสำเร็จ มาจนถึงการสานต่อ “รักษาฟรี” จากรัฐบาล พล.อ.สุรยุทธ์ จุลานนท์ มาจนถึงเงินอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน (อสม.) และเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุที่ประชาธิปัตย์ผลักดันจนสำเร็จ

ปฏิเสธไม่ได้ว่าผ่านพ้นช่วงวิกฤตการเมืองมาได้แบบหืดจับ “รัฐบาล” สูญเสียต้นทุนไปหลายเรื่อง ทั้งจากการสลายการชุมนุมจนมีผู้เสียชีวิต บาดเจ็บจำนวนมาก การจะอยู่ในตำแหน่งต่อไป และการกลับเข้ามาอีกครั้งในการเลือกตั้งครั้งหน้า ดูจะไม่ใช่เรื่องง่ายดาย

แม้จะออกแรงพยายามอย่างหนัก แต่ “กระแสทักษิณ” ยังไม่จางหาย ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมาวิเคราะห์แล้วส่วนสำคัญหนีไม่พ้นสารพัดโครงการประชานิยมโดนใจ ที่ส่งตรงไปถึงชาวบ้านอย่างไม่เคยมีรัฐบาลไหนทำมาก่อน

สารพัดโครงการ ลด แลก แจก แถม ที่รัฐบาลออกมาในช่วงนี้ จึงไม่ใช่แค่การต่อยอดประชานิยมจากรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ แต่เป็นการผนึกกำลังระหว่าง “ประชานิยม” และ “รัฐสวัสดิการ” ให้เห็นว่าสิ่งที่เคยได้จากรัฐบาลทักษิณก็สามารถได้จากรัฐบาลนี้และได้มากกว่า

การหวังจะซื้อใจ “ชาวบ้าน” ด้วยสารพัดโครงการที่อัดฉีดไปถึงทุกกลุ่มในสังคม จึงเป็นเรื่องที่น่าเป็นห่วงว่าอาจจะซ้ำรอยสิ่งที่ประชาธิปัตย์เคยพร่ำบ่นคัดค้านในหลายๆ นโยบายประชานิยมเมื่อสมัยเป็นฝ่ายค้านเสียเอง