ไว้อาลัย ‘ผากล้วยไม้’

โดย...ปริญญา ผดุงถิ่น

โครงการพัฒนาอุทยานฯ เขาใหญ่ ซึ่งก็คือการคืนชีพโรงแรมเขาใหญ่ ทำเอาผมใจหายไม่ใช่เล่น ตรงที่เขามีแผนการจะยุบแคมป์พักแรมผากล้วยไม้ เพื่อย้ายไปรวมศูนย์กับบรรดาบ้านพักบริเวณรอบๆ หนองขิง

ผมมีความหลังมากมายกับผากล้วยไม้ ครั้งแรกในชีวิตที่ไปเยือนเขาใหญ่ สมัยยังเป็นขาโจ๋บดินทร ก็กางเต็นท์พักแรมกับเพื่อนๆ ที่แคมป์ผากล้วยไม้นี่แหละ

ทริปนี้ของผม ไม่ใช่แค่การขึ้นเขาใหญ่หนแรกเท่านั้น แต่ยังเป็นหนแรกของการเที่ยวแบบแคมปิ้ง ซึ่งผ่านมาแล้ว 30 กว่าปี เพื่อนเก่าในทริปนั้น จะยังแคมปิ้งอีกหรือไม่ ผมก็ไม่ทราบ ทราบแต่สิ่งนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมมาจนหนวดเริ่มหงอก แหะๆ

เท่านั้นยังไม่พอ มันน่าจะเป็นจุดเริ่มต้นของผม ในการเป็นคอลัมนิสต์เรื่องเที่ยวแบบลุยๆ ด้วย เพราะจากทริปนี้เอง ผมก็ทำหนังสือบันทึกการเดินทางส่วนตัว ชื่อว่า “แคมปิ้ง” เขียนเล่าเรื่องด้วยลายมือ นำภาพถ่ายในทริปมาแปะประกอบ เท่าที่เทคโนโลยีสมัยนั้นจะอำนวยนั่นแหละ

เล่าถึงการนั่งรถไฟไปลงปากช่อง แล้วเหมารถสองแถวขึ้นไปส่งเขาใหญ่ ซึ่งก็วี้ดว้ายกระตู้วู้ไปกับทุกสิ่งที่เห็น นอนเต็นท์ผ้าใบทหารที่ตีนเต็นท์ลอยจากพื้น ช่างเป็น 3 คืนที่หนาวสุดขั้วหัวใจ ไร้ผ้าห่มคลุมกาย (คิดไปเองว่าเขาใหญ่คงร้อนเหมือนใน กทม. อ่อนโลกแท้ๆ)

เล่าถึงการเดินป่าจากผากล้วยไม้ไปเหวสุวัต ต่อไปยังเหวไทร แล้วเดินยาวไปทะลุหลังที่ทำการอุทยาน โดยช่วงสุดท้ายถึงขั้นชวนกันวิ่งไม่หยุด มาถึงจุดหมายตอนจะมืดไม่มืดแหล่พอดี โชคดีมีรถให้โบกกลับแคมป์

การนั่งรถส่องสัตว์ก็แสนตื่นเต้น ทั้งที่เห็นสัตว์เบสิกแค่เก้ง กวาง ชะมด พลิกดูในหนังสือ ผมบันทึกคำพูดของคนนำส่องสัตว์ไว้ด้วยว่า “กระทิงสูญพันธุ์หมดแล้ว วัวแดงมีอยู่บ้างแถวเขาเขียว” 555 มาตอนนี้จับได้เลย ว่าน้าแกตอบส่งเดชมาก

เวลานั้น ต้นไทรกลางแคมป์ต้นนิดเดียว ผมผ่านเวลามาพร้อมกับมันราวกับเป็นพี่น้องกัน เห็นความเติบใหญ่ในแต่ละปี จนบัดนี้เป็นไทรใหญ่ที่ให้ร่มเงาครึ้มแก่ผู้พักแรม

ครั้นผันตัวเป็นนักดูนก ผมก็ชอบย่องแถวหลังส้วมผากล้วยไม้ ตามส่องนกที่มักมาชุมนุมในความเหม็น เป็นหลักสูตร “เซียนหลังส้วม” ที่นักดูนกใหญ่น้อยของเมืองไทย ต่างผ่านกันมาแล้วทั้งนั้น!