ไม่ให้ผิดสังเกต

โดย...ซิวซี แซ่ตั้ง

(ต่อจากฉบับวันเสาร์ที่ 9 พ.ค.)

การที่ผมหายตัวไปเฉยๆ ในตอนเช้ามืด ผมเกรงว่าจะเป็นที่ผิดสังเกต ทำให้ซ้อจับพิรุธได้ แล้วไปตรวจดูเงินในกำปั่น หากรู้ว่าเงินหายคนในครอบครัวก็ต้องรีบตามมา ผมอาจหนีไม่รอด

ผมจึงวางแผนโดยใส่ชุดทำไร่ตามปกติ พร้อมทั้งนำจอบกับบุ้งกี๋ติดมือมาด้วย ทำทีว่าออกไปทำไร่เหมือนทุกวัน ถ้าคนในบ้านตื่นมาไม่เห็นผม แต่เห็นว่าเครื่องมือทำงานหายไปด้วย ซ้อก็จะไม่สงสัย

ตอนนั้นเวลาประมาณตี 5 ผมออกจากบ้านแล้วเลี้ยวขวามุ่งหน้าไปทางไร่นา ถนนดินขนาดเล็กๆ ที่ทอดยาวไปนั้นเปียกชื้นไปด้วยหมอกที่ลงหนาจัด บางช่วงมีน้ำขังเป็นแอ่ง แสดงว่าเมื่อคืนคงมีฝนโปรยลงมาบ้าง ดินบริเวณขอบแอ่งที่มีน้ำขังเป็นดินอ่อนพอเหยียบลงไปก็กลายเป็นดินเหลวและเหนียว ปลิ้นขึ้นมาตามร่องนิ้วเท้า ผมเดินย่ำมาไม่นาน ปรากฏว่าเท้าผมหนักอึ้งทีเดียว แต่ตอนนั้นไม่ได้กังวลอะไรกับเท้าแล้ว ผมรีบเดินเร็วๆ เพื่อให้พ้นจากบ้าน ไปไกลที่สุด

จากถนนดินที่ทอดตัวไปยังที่นา ซ้ายมือเป็นภูเขาลูกใหญ่ตั้งทะมึนอยู่ใกล้ๆ โดยมีลำน้ำขนาดใหญ่กว้างประมาณ 20 เมตร ขวางหน้าอยู่ ลำน้ำนี้มีน้ำไหลอยู่ตลอดทั้งปี ถ้าเป็นฤดูฝนน้ำจะมากหน่อย แต่ถ้าหากเป็นหน้าแล้งน้ำก็จะลดลงไป

ทีแรกผมตั้งใจจะข้ามสะพานไม้เล็กๆ เพื่อไปยังฝั่งตรงข้าม แต่ฉุกคิดขึ้นได้ว่า ถ้าพี่ชายและพี่สะใภ้เอะใจขึ้นมา แล้วไปตรวจดูเงินก็จะรู้ว่าหายไป และหากเดาได้ว่าผมเป็นคนขโมย พวกเขาต้องวิ่งไล่กวดมาตามทางที่มีสะพานข้าม คิดได้ดังนั้น ผมจึงตัดสินใจไม่ไปทางนั้น เลือกเดินลุยข้ามลำน้ำแทน

ผมเคยชินกับลำน้ำนี้มาตั้งแต่เด็กๆ จึงไม่กลัวอะไร ผมไต่ตลิ่งลงไปโดยคว้าต้นไผ่เล็กๆ ต้นหนึ่ง เพื่อพยุงตัวไม่ให้ลื่นไถล แล้วผมก็เดินลุยข้ามลำน้ำ ซึ่งขณะนั้นระดับน้ำสูงแค่หัวเข่าเท่านั้นเอง ถึงแม้ระดับน้ำจะไม่สูงมาก แต่ก็ทำให้ขากางเกงของผมเปียก ผมจะถกขากางเกงขึ้นมาก็ไม่ได้เพราะไม่มีมือ...มือของผมเอาไปถือจอบกับบุ้งกี๋เสียแล้ว

ผมต้องเดินลุยผ่านลำน้ำไป ในสภาพอากาศหนาวเย็น...น้ำในตอนเช้ามืดที่เย็นเฉียบเพราะเป็นน้ำที่ไหลผ่านโขดหินของภูเขามาตลอด บริเวณท้องน้ำ พื้นดินท้องคลองที่ผมเหยียบย่ำลงไปยังเป็นหินเป็น
กรวดก้อนกลมๆ หลายครั้งที่ผมเหยียบแล้วลื่นเกือบจะล้มลงแช่น้ำเย็น แต่ผมก็ไม่ได้ชะลอหรือกลัวความเย็นจากน้ำเลย เพราะตอนนั้นใจของผมร้อนรุ่มไปหมด อยากจะหนีไปให้เร็วที่สุด ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อให้พ้นจากการติดตาม

ผมเดินทางมาได้สักพัก ลุยข้ามลำน้ำขึ้นมายืนบนถนนดินเล็กๆ ที่เลียบตีนเขามาได้ รู้สึกโล่งใจไปได้หน่อย จึงหยุดสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มแรง ก่อนจะมองฝ่าความมืดไปยังตำแหน่งของบ้านที่จากมา

จิตใจเกิดความหวั่นไหวขึ้นมาวูบหนึ่ง นึกสงสารแม่ หากรู้ว่าผมหนีไปเมืองไทย แม่จะเสียใจแค่ไหน ท่านคงร้องไห้คิดถึงผม รู้สึกว่าจิตใจตอนนั้นสับสนและเต็มตื้นจนอยากร้องไห้ ไม่อยากไป แต่ผมเดินหน้ามาขนาดนี้แล้ว จะถอยหลังกลับไปก็ไม่ได้ ต้องทำใจแข็ง สลัดความรู้สึกห่วงหน้าพะวงหลังออกไป แล้วตัดสินใจรีบเดินทางต่อ

พักใหญ่ก็มาถึงเพิงที่พักริมทางผมรีบทิ้งจอบ บุ้งกี๋ในพงหญ้าลับตาคนในบริเวณนั้น ไม่สนใจมันอีกแล้ว เพราะเจตนาที่นำมาด้วยก็เพื่อตบตาคนในบ้าน ให้คิดว่าผมออกมาตัดหญ้า ทำปุ๋ย ซึ่งกว่าคนในบ้านจะรู้ว่าผมหนีมาพร้อมกับเงินก็คงตามผมไม่ทันแล้ว

พอสว่างก็เริ่มมองเห็นสิ่งต่างๆ รอบตัวชัดขึ้น ผมมองตัวเองแล้วก็ใจหาย ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแค่เสื้อเก่าๆ กับกางเกงขาสั้นตัวเดียว ไม่มีแม้แต่ถุงใส่เสื้อผ้าหรือรองเท้า ไม่เหมือนคนที่จะเดินทางไกลไปต่างแดน ผมแต่งตัวเหมือนชาวบ้านจะออกไปทำไร่ทำนามากกว่าแต่จะว่าไปแล้วมันก็เป็นเรื่องดี เพราะถ้าผมทำตัวเหมือนคนเดินทาง มันคงดูผิดสังเกต แล้วแผนการที่เตรียมไว้ก็อาจไม่สำเร็จ อาจเป็นที่สงสัยของใครๆ ในบ้าน รวมไปถึงคนแถวบ้านได้
 
(อ่านต่อฉบับวันเสาร์หน้า)