เจาะเบื้องลึกธุรกิจค้ากามไทย

แอนน์ ไบเลย์ และ จอช เมลท์เซอร์ สองคู่หูช่างภาพข่าวชาวสหรัฐ จัดทำสกู๊ปข่าวโดยบันทึกเป็นภาพวิดีโอ และจัดแบ่งเป็นตอนสั้นๆ บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับอุตสาหกรรมขายบริการทางเพศของไทย เผยแพร่ผ่านทางเว็บไซต์พีอาร์ไอ (องค์การวิทยุสาธารณะระหว่างประเทศ-พับลิค เรดิโอ อินเตอร์เนชั่นแนล) ซึ่งปัจจุบันมีด้วยกันทั้งหมด 3 ตอนแล้ว คิดเป็นความยาวรวมทั้งหมดเกือบ 6 นาที

ไบเลย์เริ่มต้นด้วยการเปิดประเด็นว่า ประเทศไทยมีชื่อเสียงโด่งดังเป็นที่รู้จักในหมู่นักท่องเที่ยวเป็นอย่างดีว่าเป็นแหล่งท่องเที่ยวเพื่อซื้อขายบริการทางเพศ ขณะที่องค์กรเอ็นจีโอ หรือรัฐบาลชาติต่างๆ โดยเฉพาะสหรัฐใช้ประเด็นดังกล่าวในการประณามไทย ที่ส่งผลต่อความสัมพันธ์ทางการเมืองและการค้าระหว่างประเทศ

ยิ่งไปกว่านั้น จากมุมมองของคนภายนอก ความเฟื่องฟูของอุตสาหกรรมการขายบริการทางเพศของไทยยังเป็นหนึ่งในช่องทางค้ามนุษย์ชั้นดี โดยในแต่ละปีมีเด็กสาวใสซื่อจากชนบทห่างไกลถูกหลอกมาบังคับขายตัวเป็นจำนวนมาก 

อย่างไรก็ตาม ไบเลย์ กล่าวว่า การมองอุตสาหกรรมดังกล่าวของไทยตามมุมมองข้างต้นเป็นการมองแบบเหมารวมเกินไป เพราะในความเป็นจริงมีความซับซ้อนมากกว่านั้น เพราะเด็กสาวชาวไทยหลายคนก้าวเข้ามาขายบริการทางเพศด้วยความเต็มใจ โดยมีแรงจูงใจก็คือการหาเงินเพื่อเลี้ยงครอบครัว

ทั้งนี้ สองช่างภาพข่าวได้ตามติดและสัมภาษณ์ “น้ำ” สาวเหนือ ที่ก้าวเข้าสู่ตลาดค้ากามในเชียงใหม่ด้วยความสมัครใจเพื่อหาเงินส่งเสียเลี้ยงดูพ่อแม่ แม้จะได้รับสายตาดูถูกดูแคลน น้ำก็ไม่เคยใส่ใจ เนื่องจากคิดอยู่เสมอว่าตราบใดที่มีเงินเลี้ยงครอบครัวก็เพียงพอ

ไบเลย์ระบุว่า หญิงไทยหลายคนมีเหตุผลเช่นเดียวกับน้ำ และแทบทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า หากมีทางเลือกที่ดีกว่า ซึ่งหมายถึงค่าตอบแทนดีกว่าก็คงไม่มาขายบริการ
ทางเพศแบบนี้

แต่ละคืน น้ำสามารถทำเงินได้มากราว 600-900 เหรียญสหรัฐ (ราว 2-3 หมื่นบาท) เมื่อเทียบกับการทำงานปกติในหมู่บ้านที่ตกเดือนละ 250-275 เหรียญสหรัฐ (ราว 8,000-9,000 บาท) โดยเมื่อหักเงินที่ต้องส่งให้ปู่ย่า พ่อแม่ และลูกสาวแล้ว น้ำมีเงินเหลือใช้อีกเดือนละราวหมื่นกว่าบาท

แน่นอนว่า ในสังคมไทยมีงานค่าตอบแทนดีมากมาย แต่ภูมิหลังของครอบครัวของเด็กสาวอย่างน้ำก็คือครอบครัวเกษตรกรที่ยากจน ที่แทบไม่มีต้นทุนทางสังคมมากนัก รวมถึงเป็นข้อจำกัดต่อการเข้าถึงการศึกษา และบีบให้ทางเลือกของเด็กสาวเช่นน้ำแคบไปโดยปริยาย

ทั้งนี้ ไบเลย์ยอมรับว่ารายงานของพวกตนอาจถือเป็นมุมเล็กๆ มุมหนึ่งของอุตสาหกรรมค้ากามในไทย ทว่าก็น่าจะเพียงพอให้ผู้คนได้ฉุกคิดก่อนตัดสินหญิงค้าบริการไทย เช่น น้ำ ผู้ที่ฝันว่าจะเก็บเงินได้สักก้อนเพื่อเปิดกิจการขายของชำเล็กๆ ในบ้านเกิดเลี้ยงตัวต่อไป