นกกะปูดตาแดงน้ำแห้งก็ตาย…

โดย...ปริญญา ผดุงถิ่น

พอมองจากบังไพรไปเห็นนกะปูดใหญ่ (Greater Coucal) โดดตามพื้นจิกอะไรกินแถวชายป่า ผมเองถึงกับตื่นเต้นเกร็งตัวราวกับเจอนกเทพหายาก ทั้งที่สถานภาพแท้จริงของนกกะปูด ก็แค่โหลมาก Very Common

ความลุ้นมาบรรจบกับความโหลได้ ก็เพราะนกกะปูดใหญ่มีเอกลักษณ์ของเอกวิหค เป็นแชมป์ “นกเห็นง่าย ถ่ายรูปยาก” นะซี

เวลาขับรถไปตามถนนเล็กๆ ในชนบท ผ่านภูมิประเทศที่เป็นทุ่งหญ้ารกๆ หรือไม้พุ่ม เรามักเห็นนกกะปูดใหญ่ออกมาโดดหากินบนถนน โน่นตัว นี่ตัว แต่ถ้าคิดจะถ่ายรูปมันละก็ มันจะออกอาการเปรียว รีบเผ่นชะแว้บเข้าป่ารกไปเสียทุกที

ผมเองถ่ายนกมาก็นานพอสมควร แต่ไม่เคยมีรูปนกกะปูดใหญ่เลย จากความพิลึกอันนี้ของมันนั่นแหละ

หากินพักเดียว นกกะปูดก็ออกจากชายป่า มุ่งหน้ามาที่บ่อน้ำนก ลงมือ (จริงๆ จะงอย) ดื่มกินอย่างหิวกระหาย ผมเลยได้รูปนกกะปูดใหญ่มาใช้งานโดยไม่คาดฝัน แม้จะเป็นรูปที่คับเฟรมไป (ไม่นิด) ก็ตาม ยังไงก็ดีกว่ารูปนกกะปูดชนิดเม็ด กำลังเผ่นตัวปลิวเข้าพงรกก็แล้วกัน

ผมทึ่งกับสมรรถภาพของกล้องรุ่นใหม่อย่าง Nikon D5500 ที่เอามาลองเทสต์ถ่ายนก (ทั้งที่พื้นฐานไม่ใช่กล้องถ่ายนกแต่อย่างใด) อย่างรูปนกกะปูดนี้ ถ่ายด้วย ISO สูงถึง 3600 ยังได้ไฟล์ภาพแบบ “ขนเป็นขน” และ Noise อยู่ในเกณฑ์พอถูไถ ทั้งที่ตามปกติ ISO สูงขนาดนี้ จะเป็นย่านทำการของพวกกล้องฟูลเฟรมราคาแพงเท่านั้น

ความเห็นส่วนตัวของผม ไม่มีการถ่ายรูปอะไรที่ Extreme สามารถพิสูจน์คุณภาพเนื้อไฟล์ของกล้องได้ดีเท่าการถ่ายนก (และสัตว์ป่า) อีกแล้ว

ไหนจะจอพับแบบสัมผัส ปรับโหมดอะไรต่อมิอะไรได้ง่ายดังใจหมาย ยิ่งใช้ยิ่งสนุก จนฝันหวานอยากให้จอสัมผัสนี้ ได้เป็นมาตรฐานใหม่ของกล้อง DSLR ในอนาคตเลยเชียวละ

ความทึ่งจากในบังไพรของผม ต่อมากลับสอดคล้องกับรางวัลระดับโลก TIPA Award 2015 ที่ตัดสินให้กล้อง Nikon D5500 เป็น DSLR ยอดเยี่ยมประจำปี ในประเภทกล้องของผู้เริ่มต้น เพิ่งประกาศผลไปเมื่อไม่กี่วันนี้เอง

เล่นเอา เอิ่ม... อาตมา “ตาถึง” ใช้ได้เลยนิ แหะๆ