ฝันถึงสถานที่แห่งนั้น

โดย...พิเชษฐ์ ชูรักษ์

คงไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร หากเราอยากจะอยู่เงียบๆ คนเดียว ณ สถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งไม่มีผู้คนพลุกพล่าน จอแจ แต่ที่แห่งนั้นแวดล้อมไปด้วยธรรมชาติอันสงบ

ด้วยสังคมเมืองที่วุ่นวาย ยุ่งเหยิง ซับซ้อนมากขึ้น ถูกทวงหนี้บัตรเครดิตทุกเดือน การใช้จ่ายไม่คล่องมือ...ภาวะเช่นนี้อาจทำให้ใครบางคนต้องการหนีเมืองไปปลีกวิเวก

ใช่หรือไม่ว่า...ชีวิตที่ต้องคิดหน้าคิดหลัง...คือชีวิตที่ไร้เสรีภาพ

ชายวัยกลางคนแอบฝันว่าต้องการแยกตัวออกจากกฎเกณฑ์ที่ต้องแก่งแย่งแข่งขัน ต้องการหนีสังคมไปเก็บตัวยังสถานที่แปลกหน้า

แต่ที่ใดเล่า...จะตอบสนองความต้องการนั้น

ชายหนุ่มรุ่นน้องชักชวนอยู่หลายรอบ พร้อมๆ กับฉายภาพสายน้ำยาวสุดลูกหูลูกตาโน้มน้าวใจ เมืองขนาดย่อมที่มีวิถีชีวิตเนิบช้า จะนอนเล่นทั้งวัน จะสูดดมกลิ่นไม้ใบหญ้าย่อมได้อย่างอิสรเสรี ไม่มีเงินติดตัวสักบาทก็ใช่จะเป็นเรื่องที่ต้องเดือดเนื้อร้อนใจ

ชุมชนในฝันแห่งนั้นรู้จักกันทุกครอบครัว ทุกคนพร้อมจะยื่นมือให้ความช่วยเหลือกันโดยไม่ต้องร้องขอจากอีกฝ่าย ขนาดของพื้นที่ไม่ได้กว้างขวางมาก จำนวนประชากรมีพอไม่ให้เหงาจนเกินไป และผู้มีโอกาสไปเยี่ยมเยือนมักจะย้อนกลับมาอีกหน

เขาเริ่มลังเลกับโลกในความเป็นจริง น้ำอดน้ำทนต่อสภาพแออัดของเมืองค่อยๆ ลดลงเรื่อยๆ จนบ่อยครั้ง...เขาถามตัวเอง

...เราจะกดทับแรงบันดาลใจสำหรับการเดินทางไปเพื่ออะไรกัน เมื่อการออกเดินทางคือส่วนหนึ่งของการมีชีวิตที่ท้าทาย

เราบ่นเบื่อ...แต่ผู้คนจำนวนมากก็ยังหลั่งไหลเข้าศูนย์กลางของประเทศ เมืองหลวงที่หนาแน่นแออัดเหม็นคาวโสโครกด้วยสิ่งปฏิกูล ทำให้หลายมุมของกรุงเทพฯ ในปัจจุบันตกอยู่ในสภาพไม่น่าอยู่

ลงไปเดินริมทางเท้าเพียงแค่ระยะทางไม่ไกลนัก จะรับรู้ได้ว่าร่างกายมีปฏิกิริยาต่อต้าน ไม่ใช่แค่กลิ่นเหม็นเปรี้ยวที่โชยจากถังขยะ แต่มันรวมถึงควันพิษที่แข่งกันเบียดแทรกออกมาจากท่อไอเสียอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งคนไม่มีภูมิต้านทานมากพอ...อาจช็อกตายได้ทุกเมื่อ

อุณหภูมิปี พ.ศ. นี้ร้อนระอุจนรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน แต่คนจำนวนไม่น้อยอาจนึกไม่ถึงว่า...นี่คือการเอาคืนของธรรมชาติ

ใครๆ คงชื่นชอบสายลมโกรกเอื่อยเย็นสบาย แต่เอาเข้าจริงเงื่อนเวลามักร้อยรัดตัดโอกาสเราไปยืนอยู่ในบรรยากาศเช่นนั้นเสมอๆ

ชายวัยกลางคนตั้งคำถามในวงสนทนา เราจะมีเวลาสำหรับการเดินทางอีกสักกี่ครั้ง วันข้างหน้าจะมีพื้นที่สักกี่แห่งเหลือให้พอจดจำ

วันที่ทุกอย่างถูกกำหนดด้วยตัวเลขทางเศรษฐกิจ ถูกกรอกหูเรื่องการพัฒนาแลกความเจริญทุกวี่วัน เรากลับพบว่า ท่ามกลางการขยายตัวทางเศรษฐกิจเรื่อยมาจนทุกวันนี้ ทรัพยากรของประเทศถูกทำลายลงอย่างน่าใจหาย

จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม อีกไม่นานเป็นไปได้ที่แผ่นดินอันอุดมสมบูรณ์อาจไม่มีความภาคภูมิอะไรไว้เล่าให้คนรุ่นหลังอีก ยกเว้นตึกสูงระฟ้าที่ผุดเบียดท้องฟ้าเพิ่มขึ้นทุกวัน

รอยยิ้มที่ทำให้ทั่วโลกรู้จักเราเหือดแห้งลงแทบไม่มีเหลือ เราพร้อมจะฉวยอาวุธมาฆ่ากันกลางสี่แยก เพียงเพื่อการแย่งพื้นที่การจราจร ที่จอดรถกลายเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้าระเบิดอารมณ์ใส่กันแบบไม่ยั้งเพียงเพื่อการครอบครองที่แคบๆ ภายในไม่กี่ชั่วโมง ฯลฯ

ด้วยสังคมเมืองที่วุ่นวาย ยุ่งเหยิง ซับซ้อนมากขึ้น ถูกทวงหนี้บัตรเครดิตทุกเดือน การใช้จ่ายไม่คล่องมือ

...ภาวะเช่นนี้อาจทำให้ใครบางคนต้องการไปนอนมองเวิ้งทะเลกว้าง อยากดำดิ่งลงไปดูโลกการแหวกว่ายของสัตว์น้ำนานาพันธุ์ที่มิรู้จักเหน็ดเหนื่อย

เขาบอกเพื่อนในวงว่าอีกไม่นานแผ่นดินไทยคงถูกเซ้งให้เอกชนขุดจนเป็นหลุมเป็นบ่อทั้งบนบก ทั้งในทะเลทั่วไปหมดทุกภูมิภาค แลกกับการยกเอาทรัพยากรให้กลุ่มทุนละเลงแลกอัตราการขยายตัวของตัวเลข
จีดีพี

เมื่อผืนป่าลดน้อยลงทุกปี ทะเลถูกย่ำยีจากน้ำมือมนุษย์จอมโลภมากขึ้น

แล้วจะมีสถานที่แห่งใดเหลือให้เราไปนอนดูฟ้า จะมีสถานที่แห่งใดเหลือให้เราไปนอนผิงดาวได้อีก