บทเรียนที่ดี

สถานการณ์ในขณะนี้ดูเหมือนว่าประเทศไทยกำลังถูกนานาชาติขีดเส้นตายให้เร่งปรับปรุงมาตรฐานการปฏิบัติงานในแต่ละสาขาอาชีพเป็นลูกระนาด ไล่จากองค์การการบินพลเรือนระหว่างประเทศ (ICAO) ที่แจ้งผลการตรวจสอบมาตรฐานการบิน การออกใบอนุญาตดำเนินการทางอากาศของไทย ว่า มีความหละหลวมไร้มาตรฐานมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ปี 2548 และ 2554 ก่อนจะประกาศให้ใบเหลืองกับไทย จนกระทบกับอุตสาหกรรมการบินของประเทศอย่างหนักในปัจจุบัน

ความวัวยังไม่ทันจางหาย ความควายก็เข้ามาแทรก คณะกรรมาธิการยุโรป (อียู) ก็ประกาศให้ใบเหลืองประเทศไทยอีกใบ เนื่องจากเห็นว่าประเทศไทยยังไม่มีมาตรการเพื่อป้องกันและขจัดการทำประมงที่ผิดกฎหมาย ขาดการรายงานและไร้การควบคุม (ไอยูยู ฟิชชิ่ง) ตามเจตนารมณ์ของอียูที่มีนโยบายที่เข้มงวดเรื่องการประมงผิดกฎหมาย ทั้งๆ ที่ได้แจ้งเตือนมาตั้งแต่ปี 2544-2545

ดังนั้น อียูจึงเรียกร้องให้ไทยร่วมมือต่อสู้เพื่อการทำประมงที่ยั่งยืน และมีมาตรการที่เข้มแข็งต่อต้านการประมงผิดกฎหมาย โดยให้เวลารัฐบาลไทย 6 เดือน เพื่อปรับเปลี่ยนนโยบายด้านการประมงให้เหมาะสม หากสถานการณ์ไม่ดีขึ้น อียูจะระงับการนำเข้าสินค้าประเภทอาหารทะเลจากไทย

ปัญหาที่เกิดขึ้นกับประเทศไทยทั้งสองกรณี เป็นตัวสะท้อนให้เห็นอย่างเด่นชัดว่า การบริหารราชการแผ่นดินของประเทศไทยมีปัญหาอย่างมาก เพราะทั้งสองกรณีมีส่วนที่คล้ายคลึงกันมากคือ ICAO และอียู ได้แจ้งให้รัฐบาลและหน่วยงานของไทยปรับปรุงแก้ไขมาตรฐานการปฏิบัติงานและแก้ไขข้อกฎหมายให้สอดรับมาตรฐานการค้าโลกมานาน แต่รัฐบาลไทยกลับละเลยในการดำเนินการแก้ปัญหา จนกระทั่งไฟได้ลุกลามออกไปจนเดือดร้อนกันทั้งบ้านทั้งเมือง

ประชาชนคนไทยและทุกภาคส่วนต้องเห็นใจ และให้ความร่วมมือกับรัฐบาลนี้ในการลงมือแก้ไขปัญหาให้ประเทศไทยพ้นจากบ่วงหนามของมาตรฐานทางการค้านานาชาติให้ได้

ขณะที่รัฐบาลเองก็ต้องใช้อำนาจที่เบ็ดเสร็จเด็ดขาดแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นให้ลุล่วงให้ได้ และต้องสร้างมาตรการอย่างหนึ่งอย่างใดขึ้นมา เพื่อบังคับให้หน่วยงานราชการที่กำกับดูแลด้านต่างๆ ต้องทำหน้าที่ของตัวเองตามกฎหมายให้เต็มกำลังความสามารถ มิใช่ปล่อยปละละเลยแล้วมาอ้างเพียงแค่ว่าฝ่ายการเมืองไม่ให้ความสำคัญในการแก้ปัญหา

นอกจากนี้ รัฐบาลจะต้องใช้โมเดลในการดำเนินการแก้ปัญหาด้านการประมงของไทย ที่อียูและสหรัฐขีดเส้นให้ดำเนินการแก้ไข มิเช่นนั้นจะกระทบกับการค้าขายระหว่างประเทศปีละ 2-3 แสนล้านบาท มาเป็นแม่แบบในการทำงานอย่างมีบูรณาการร่วมกันระหว่างกระทรวง เพื่อป้องกันมิให้ปัญหาเช่นนี้เกิดขึ้นกับประเทศไทยในระยะยาว

ภาครัฐต้องรู้จักนำบทเรียนที่เกิดขึ้นมาปรับใช้ เพื่อนำพาประเทศไทยให้พ้นพงหนามให้ได้ และต้องมิใช่เป็นการแก้ไขเป็นรายกรณีเช่นในอดีต แต่ต้องสร้างมาตรฐานการปฏิบัติให้ได้