จริงใจหน่อย

การเมืองทำให้ท่านผู้อ่านหลายต่อหลายคนเครียด โดยเฉพาะ 23 เดือนมานี้ บ้านเราต้องประสบกับสิ่งหนักๆ เจียนอยู่เจียนไปกันหลายยก

พอมานั่งนึกๆ ดู ไอ้กระพ้มก็เป็นส่วนหนึ่งในการเติมความเครียดให้กับท่านผู้อ่าน (โดยมิได้เจตนา...แฮ่)

แต่ก็...อ่ะนะ...สถานการณ์อย่างนี้จะหาความเจริญหู เจริญตา เจริญใจมาพูดมาคุยก็แสนยาก

ต่อมผลิตฮอร์โมนขำทำท่าจะฝ่อไปซะงั้น

ครับ...มีผู้อ่านจำนวนหนึ่งสอบถามมาว่า คุณสันทัด ระยะหลังดูเครียดๆ ไปนะคะ (นะครับ)

อืมมม...จริงครับ ใช่ครับ ถูกต้องนาคร้าบบบ

อันที่จริงตั้งใจจะไม่เครียด กะว่าหลังจากการชุมนุมทางการเมืองสิ้นสุดยุติ จะขอนำเรื่องสบายๆ มาคุย มาแลกเปลี่ยนกับท่านผู้อ่านแบบยิ้มๆ ขำๆ บำรุงจิตใจให้บรรหารแจ่มใส

ท้ายแล้วต้องเป็นหมันทางอารมณ์ไปซะอย่างนั้น

เหตุเกิดมาตั้งแต่เห็นหน้าตารัฐบาลมาร์ค 5

โฮ่ย ผิดหวัง ไม่คิดว่าคุณอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี จะเลือกหนทางนั่งในเก้าอี้ด้วยวิธีที่สง่างาม แม้ทำได้ไม่ผิดกติกา แต่ว่าไม่ควรอะดิ...จริงนะเธอว์

แล้วต่อๆ มา ผมก็พบแต่การบริหารแบบพรรคประชาธิป้าด ประชาธิปัตย์

แบบว่า...คิดไม่ออก บอกไม่ได้ ให้ตั้งคณะกรรมการไว้ก่อน หาใครก็ได้มาชะลอความรุนแรงของปัญหา แล้วกระโดดออกมา อย่ายอมตกเป็นเป้า ฮ่า ฮ่า

ดูแผนปรองดอง 5 ข้อของท่านนายกรัฐมนตรีที่โยนออกมาก่อนหน้านี้ดูสิครับ

วันนี้นายกรัฐมนตรีมีการแต่งตั้งผู้รับผิดชอบไปเป็นประธานกรรมการแล้วหลายชุด แต่ละชุดมีหน่วยกล้าตายรับเป็นเจ้าภาพ...

กลุ่มขัดแย้งออกมาตะโกนลั่นทุ่งไม่ยอมรับกันเสียแล้ว ทั้งในเรื่องวิธีการ เรื่องที่มาของคณะกรรมการ

โดยกระบวนการนี้ทำให้รัฐบาลลอยตัวออกจากกระบวนการตามแผนปรองดองที่คณะกรรมการแต่ละชุดรับไปดำเนินการ

จึงเกิดคำถามอย่างอื้ออึงถึงความเป็นไปได้

เกิดคำถาม ให้ใครปรองดองกับใคร...แล้วทำไง?

พูดตามตรง ผมเห็นใจบรรดาผู้ที่แอ่นอกมาตอบรับ ยอมเสี่ยงเป็นหนังหน้าไฟให้รัฐบาลในครั้งนี้มาก ไม่ว่าจะเป็นคุณอานันท์ ปันยารชุน คุณหมอประเวศ วะสี ที่รับเป็นเจ้าภาพคณะกรรมการปฏิรูปประเทศไทย คุณคณิต ณ นคร เจ้าภาพคณะกรรมการอิสระเพื่อความปรองดอง คุณสมบัติ ธำรงธัญวงศ์ เป็นเจ้าภาพคณะพิจารณารัฐธรรมนูญ และคุณยุบล เบญจรงคกุล เจ้าภาพคณะกรรมการปฏิรูปสื่อ

งานนี้ยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขา เพราะต้องได้รับความร่วมมือจากคนทุกหมู่เหล่าในสังคม โดยทำให้คนทุกสี รวมถึงคนไม่มีสีสามารถอยู่ร่วมและสามารถดำรงชีวิตบนแผ่นดินนี้ได้บนความคิดเห็นที่แตกต่าง

ยอมรับต่างที่มีอยู่จริง ยอมรับความเป็นมนุษย์ของมนุษย์รูปอื่นแค่นั้นเอง...เหมือนง่าย แต่ไม่ง่าย

ถ้าทำได้ วิธีการอยู่ร่วมกันโดยสันติก็จะตามมา ครับ ความน่าเป็นห่วงมันอยู่ตรงนี้ รัฐบาลหรือคนในซีกรัฐบาล มักแสดงท่าทีไร้ไมตรีต่อคนอีกกลุ่มจนหาบรรยากาศปรองดองไม่พบ

อยากเรียนว่า อยากปรองดองต้องเรียนรู้การเก็บปากเก็บคำเป็นเบื้องต้นครับ

แต่เบื้องต้นเล่นฉะแหลก สีอะไรก็ได้ ไม่เอาแดง

ยิ่งนานวันจะยิ่งเข้ารกเข้าพง...เชื่อเหอะ