แรงงานไทย สู่ยุคเสียโอกาส

ยงยุทธ แฉล้มวงษ์ ผู้อำนวยการวิจัยการพัฒนาแรงงาน สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (ทีดีอาร์ไอ) วิเคราะห์ว่า หากมองแรงงานไทยก่อนเปิดประชาคมอาเซียนเป็น 2 กลุ่ม 1.กลุ่มแรงงานทั่วไป มีโอกาสพัฒนาตัวเองน้อยมาก เนื่องจากสถานการณ์แรงงานในไทยอยู่ในภาวะขาดแคลนและตึงตัว แรงงานแต่ละคนต้องทำงานอย่างเต็มที่ นายจ้างก็ไม่สนใจให้แรงงานของตัวเองออกมาเพิ่มมาตรฐานหรือพัฒนาทักษะความรู้เพิ่มเติม

“เมื่อนายจ้างไม่เปิดโอกาส แรงงานก็เสียโอกาสพัฒนาตัวเอง การปรับตัวของแรงงานไทยจึงค่อนข้างล่าช้า” ยงยุทธ ระบุ

อย่างไรก็ดี เชื่อว่าร่าง พ.ร.บ.ส่งเสริมการพัฒนาฝีมือแรงงานที่ปรับปรุงแก้ไขมาตรา 26 เกี่ยวกับเรื่องการกำหนดมาตรฐานสถานประกอบการ โดยให้อำนาจหน่วยราชการส่วนท้องถิ่นดำเนินการทดสอบมาตรฐานแรงงานในสถานประกอบการและมอบใบรับรองเองได้ ไม่ต้องเข้ามาส่วนกลาง น่าจะช่วยให้แรงงานไทยในแต่ละสถานประกอบการมีโอกาสพัฒนาทักษะของตัวเองมากขึ้น เพราะนายจ้างเองก็ได้ประโยชน์ เพราะแรงงานจะมีทักษะพร้อมช่วยธุรกิจของตัวเองแข่งขันกับเพื่อนบ้านมากขึ้น

2.กลุ่มแรงงานที่เปิดให้เคลื่อนย้ายเสรีตามข้อตกลงยอมรับร่วมคุณสมบัตินักวิชาชีพ (เอ็มอาร์เอ) 7 วิชาชีพ และ 1 กลุ่มวิชาชีพ สำหรับวิชาชีพที่น่าเป็นห่วง ได้แก่ 1.วิศวกร 2.สถาปนิก เนื่องจากบริษัทต่างชาติอาจเข้ามาลงทุนธุรกิจที่ต้องใช้สถาปนิกและวิศวกรในไทยมากขึ้น และพาคนจากประเทศตัวเองมาด้วย แม้คนไทยจะมีทักษะเฉพาะทางไม่แพ้ต่างชาติ แต่ยังขาดทักษะภาษา ขณะที่ภาพรวมการเคลื่อนย้ายออกไปทำงานในอาเซียนก็ยากกว่าเพื่อนบ้านเคลื่อนย้ายเข้ามา

ขณะเดียวกัน กลุ่มวิชาชีพท่องเที่ยวค่อนข้างน่าเป็นห่วง เนื่องจากไม่ได้ต้องการเกณฑ์ความรู้มากเหมือนอีก 7 วิชาชีพ และแรงงานไทยกลุ่มนี้ก็ยังขาดทักษะภาษาเช่นเดียวกัน แรงงานไทยจึงต้องเร่งปรับตัวด้านภาษาให้มากขึ้น ไม่เช่นนั้นมีโอกาสสูงที่จะถูกต่างชาติเข้ามาแย่งอาชีพเพิ่มมากขึ้น