เคมีภัณฑ์ (2)

พุธที่แล้วเล่าถึงความท้าทายของอุตสาหกรรมเคมีภัณฑ์และพลาสติก พุธนี้มาหาทางให้ขีดความสามารถการแข่งขันของเราไม่ได้อยู่แค่ 1.29 คะแนน จาก 3 คะแนนกันครับ

ต้องเข้าใจก่อนครับว่า สินค้าอุตสาหกรรมพลาสติกหลายชนิด ผลิตมาจากวัตถุดิบซึ่งเป็นผลผลิตทางการเกษตร และพืชผลเหล่านั้นหลายชนิดนำมาจากภาคใต้ของเรา

แต่ปัจจุบันสภาพภูมิอากาศของโลกเปลี่ยนแปลงไป เกิดภาวะโลกร้อน พืชผลทางการเกษตรผลิตได้น้อยลง ซ้ำร้ายในบางปีภาคใต้ของเราต้องเผชิญปัญหาอุทกภัย วัตถุดิบสำหรับอุตสาหกรรมเคมีภัณฑ์และพลาสติกจึงลดลงตามไปด้วย

ที่สำคัญแนวโน้มของตลาดโลกขณะนี้ต้องการผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากขึ้น

หากดูแนวโน้มของประเทศอื่นๆ ที่เป็นคู่แข่งในอุตสาหกรรมเคมีภัณฑ์และพลาสติก จะเห็นได้ว่ารัฐบาลของทั้งสิงคโปร์ มาเลเซีย และเวียดนาม ต่างให้ความสำคัญกับนโยบายสนับสนุนการวิจัยและพัฒนานวัตกรรม ตลอดจนเทคโนโลยีการผลิตเคมีภัณฑ์และพลาสติกที่ย่อยสลายได้ง่าย ส่งผลเสียต่อสิ่งแวดล้อมน้อยที่สุด พร้อมตอบโจทย์ความต้องการของผู้ใช้เคมีภัณฑ์และพลาสติกในตลาดโลก

กล่าวโดยสรุปคือ ปัญหาหลักของอุตสาหกรรมเคมีภัณฑ์และพลาสติกไทยตอนนี้อยู่ที่ 1.วัตถุดิบขาดแคลน และ 2.กระบวนการผลิตและสินค้ายังไม่ตอบโจทย์ด้านสิ่งแวดล้อม

เรื่องแบบนี้ต้องแก้ที่ต้นเหตุครับ หากต้นเหตุคือมีวัตถุดิบไม่เพียงพอ เราก็ต้องหาทางออกด้วยการเชื่อมโยงห่วงโซ่การผลิตไปยังประเทศอื่นๆ ที่มีวัตถุดิบสำหรับผลิตสินค้าเคมีภัณฑ์และพลาสติก เช่น เชื่อมโยงกับประเทศในกลุ่มอาเซียน เพราะจะได้สิทธิประโยชน์จากการเป็นประชาคมอาเซียนด้วย

ขณะเดียวกัน หากต้นเหตุคือตลาดต้องการสินค้าที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม เราก็ต้องทำเช่นเดียวกันหรือทำให้มากกว่าเพื่อนบ้าน ด้วยการวิจัยและพัฒนานวัตกรรม ตลอดจนเทคโนโลยีการผลิตของเรา เพื่อให้เรามีสินค้าเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม พร้อมส่งออกไปทั่วโลก

ขีดความสามารถการแข่งขันของเราจะได้สูงขึ้น

นอกจากนี้ เราอาจพิจารณาแนวโน้มความเปลี่ยนแปลงของภูมิภาคและของโลกควบคู่กันไปด้วย เช่น เรา สิงคโปร์ ญี่ปุ่น กำลังก้าวเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุ (Aging Society) เราก็ต้องปรับตัว หันมาผลิตสินค้าเคมีภัณฑ์และพลาสติกป้อนอุตสาหกรรมยาและอุตสาหกรรมการแพทย์ให้มากขึ้น เพราะทั้งสองอุตสาหกรรมจะเติบโตในยุคสังคมผู้สูงอายุ

ทางออกรับมืออาเซียนมีอยู่แล้วครับ สิ่งที่เราต้องการในตอนนี้ คือการลงมือปฏิบัติอย่างจริงจังเท่านั้นเอง