ทดสอบ Nikon D810 ตอน 3. ประชาชนชาว Flat

โดย...ปริญญา ผดุงถิ่น

พลันที่นกปรอดหัวสีเขม่า (Sooty-headed Bulbul) บินจากไป นกปรอดหัวโขน (Red-whiskered Bulbul) ก็บินมาเกาะแทนที่ จะด้วยเหตุผลกลใดไม่อาจตรัสรู้ได้ ผมไม่ใช่นกปรอดนี่ครับ

แต่ที่แน่ๆ ผมตื่นตัวขึ้นมาอย่างฉับพลัน เนื่องจากมีการเปลี่ยนเกรดของนกจาก 5 (หัวสีเขม่า) เป็น 7 (หัวโขน) ขณะที่ฉากหลังและกิ่งไม้ ต่างโกยคะแนนเต็ม 10 ไม่อาจปล่อยโอกาสทองให้หลุดมือ

ด้วยโหมดภาพ Flat ที่เปิดตัวครั้งแรกในกล้อง D810 ผมได้ไฟล์เนียนๆ ใสๆ ที่เพียงปรับดึงโทนนิดๆ หน่อยๆ ก็ออกมาเป็นภาพที่ถูกใจมากมาย

หรืออย่างภาพนกยูงไทย (Green Peafowl) ที่สภาพแสงคอนทราสต์สุดโหดเช่นนั้น โหมด Flat ก็ดูจะเหมาะสมจริงๆ

นั่นเพราะโหมด Flat ได้รับการออกแบบมา เพื่อเก็บข้อมูลไฟล์ให้ได้มากที่สุด แค่เห็นสเปก ผมก็ร้องเพลง “รักมากเลย” ออกมา (แหะๆ เพลงเก่าตามวัย)

โดยทั่วไป ช่างภาพนกไทยมักใช้โหมดภาพ Standard กันเป็นหลัก แต่ผมเองยึด “ทางสายกลาง” เล่นโหมด Neutral มาตลอด ไม่ใช่อยากเป็นเด็กแนวอะไรหรอก

เรื่องของเรื่องก็เพราะ “น้าทอม” Thom Hogan โปรนิคอนเมืองนอก แกบอกว่า Standard ของ Nikon สีจัดเกินจริงไปนิดนึง ให้ถ่าย Neutral สีกลางๆ แล้วมาปรับเองทีหลังดีกว่า

ตัวน้าทอมเอง ชอบถ่ายด้วยโหมด Neutral แถมปรับลด Contrast อีกต่างหาก นัยว่าเพื่อเก็บช่วงแสงให้ได้กว้างที่สุด วิธีนี้ได้ไฟล์ภาพหลังกล้องที่สีจืด จนอยากเรียกแกว่า “โปรจืด” 555 (แต่ผมก็ทำตามแกนะ)

พอ D810 โปรโมทโหมดใหม่ที่ชื่อ Flat ซึ่งมีความสามารถในการเก็บข้อมูลไว้ในไฟล์ได้เหนือกว่า Neutral ผมเองจึงไม่ลังเลเลย ที่จะย้ายขั้วจาก “ทางสายกลาง” มาเป็น “ประชาชนชาว Flat”

พูดก็พูดเหอะ ครั้งแรกที่หัดถ่ายรูปนก ผมเคยหลงเข้ารกเข้าพง ใช้โหมดภาพ Vivid เพราะถูกชักจูงว่านกจะมีสีสันฉูดฉาดสวยงามที่สุด แถมถ่ายเป็น jpeg เพราะไม่รู้ว่า Raw File มันคืออะไร มาถึงตอนนี้ ต้องบอกว่า Vivid+jpeg เป็น “โหมดต้องห้าม” สำหรับการถ่ายนกและสัตว์ สีมันจี๊ดเกิน คอนทราสต์จัดไป

อย่างที่บอกแต่แรก แค่เห็นสเปก Flat ก็ “รักมากเลย” แต่พอได้ลองสัมผัสได้คลุกคลี คิดว่าร้องเพลงเกาหลี “Nothing Better” น่าจะตรงกว่า