ตระหนักในสิทธิ แบบก้าวหน้า

ฉบับที่แล้วได้เขียนถึงสิทธิและเสรีภาพในยุคต่างๆ ก่อนที่จะก้าวหน้าไปตามการเปลี่ยนแปลงของยุคสมัย ทั้งนี้การที่รัฐจะสามารถสร้างความตระหนัก หรือรองรับสิทธิแบบก้าวหน้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิทธิในเชิงบวก หรือสิทธิเชิงปฏิฐาน ซึ่งจะต้องมีการจัดการให้ประชาชนหรือพลเมืองสามารถที่จะใช้สิทธิได้ ซึ่งแตกต่างจากสิทธิในเชิงลบ หรือสิทธิเชิงปฏิเสธ อันที่จริงหากกล่าวกันอย่างง่ายๆ รัฐไม่ต้องทำอะไรก็ถือได้ว่าเป็นการรองรับสิทธิเช่นว่าแล้ว ซึ่งในยุคสมัยใหม่ก็ไม่จริงเสมอไป

เมื่อพิจารณาการรองรับสิทธิในเชิงบวกหลายๆ อย่าง แน่นอนรัฐแต่ละรัฐย่อมมีความสามารถในการบริหารและจัดการทรัพยากรได้ต่างกัน รวมถึงว่ารัฐแต่ละรัฐก็มีปริมาณของทรัพยากรที่แตกต่างกันด้วย ดังนั้นจึงต้องมีการวางแผนเพื่อที่จะให้สามารถจัดสรรทรัพยากรเพื่อจะเดินตามพัฒนาการต่างๆ ในด้านสิทธิและเสรีภาพ เพื่อให้ประชาชนหรือพลเมืองได้รับสิ่งที่พวกเขาพึงมี พึงได้ ซึ่งการจะจัดสรรและปันส่วนให้เป็นไปอย่างลงตัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่กลายเป็นการเลือกปฏิบัติ

แม้กระทั่งการเลือกปฏิบัติในทางบวกซึ่งบ่อยครั้งก็อาจจะก่อให้เกิดปัญหาขึ้นมาได้ โดยเฉพาะเมื่อมีการใช้มากเกินไป จนเฝือหรือฟุ่มเฟือย ทำให้ผู้ที่มีโอกาสเป็นปกติ กลายเป็นผู้ด้อยโอกาส เนื่องจากการให้โอกาสแก่ผู้ด้อยโอกาสมากจนกลายเป็นการก้ำเกินผู้ที่ไม่ได้อยู่ในสถานะด้อยโอกาส จนเกิดเป็นภาวะการพลิกกลับของความด้อยโอกาส ดังนั้นการรองรับสิทธิแบบก้าวหน้าจึงต้องทำแบบค่อยเป็นค่อยไป แต่ไม่ใช่ถ่วงเวลาการจัดให้มีสิ่งอำนวยความสะดวก หรือสิ่งอันจำเป็นเพื่อให้ประชาชนหรือพลเมืองสามารถเข้าถึงสิทธิได้

การทำหน้าที่ของรัฐเพื่อจัดให้ประชาชนหรือพลเมืองสามารถใช้สิทธิของตนแบบก้าวหน้าได้นั้น ประกอบด้วยคำกุญแจสามคำ คือ การเคารพ การคุ้มครอง และการเติมเต็ม ยุคนี้คือยุคของสิทธิแบบก้าวหน้า แต่ที่สำคัญที่สุดอย่าหลงลืมหน้าที่ของตนครับ