ธรรมกาย ธรรมเก

โดย...สมผล ตระกูลรุ่ง

“ขันติ คือความอดกลั้น เป็นตบะอย่างยิ่งพระพุทธเจ้าทั้งหลาย กล่าวว่า นิพพานเป็นบรมธรรมผู้ทำร้ายคนอื่น ไม่ชื่อว่าเป็นบรรพชิตผู้เบียดเบียนคนอื่น ไม่ชื่อว่าเป็นสมณะ”

ชาวพุทธคงจำกันได้ว่า ข้อความข้างต้นคือหลักของพระพุทธศาสนาไว้ในโอวาทปาฏิโมกข์ที่พระพุทธองค์แสดงต่อพระอรหันต์ 1,250 รูป

การธุดงค์ (อีกครั้ง) ของลัทธิธรรมกาย ยังคงสร้างความเดือดร้อนให้กับชาวบ้านจากปัญหาจราจรติดขัดอย่างมาก แต่ธรรมกายไม่สนใจความเดือดร้อน ยังคงจัดธุดงค์หารายได้ “เบียดเบียนผู้อื่น” ต่อไป อ้างว่าเพื่อให้คนได้มีโอกาสทำบุญ เป็นการเผยแผ่ศาสนา โดยไม่ใส่ใจกับความเดือดร้อนของชาวบ้านที่ไม่ใช่สาวกของธรรมกาย

ธรรมกายรู้ดีว่า การจัดเดินในเมืองอย่างนี้จะมีปัญหาด้านการจราจร ผู้คนจะเดือดร้อน ทั้งๆ ที่วัดธรรมกายใหญ่โตกว้างขวาง จะจัดเดินเป็นเดือนเป็นปีก็ไม่มีใครว่า ไม่เดือดร้อนชาวบ้าน จะเอาบุญมาหลอกล่อ เอามาขายเป็นสินค้าเท่าไร ก็ขายไป ไม่มีใครสนใจ แต่การจัดอย่างนั้นมันไม่เป็นไปตามหลักการตลาด ไม่เข้าถึงลูกค้า จึงต้องจัดให้คนอื่นเดือดร้อน ให้เป็นข่าวใหญ่ จึงจะเป็นการทำประชาสัมพันธ์ที่ได้ผล เพราะคนรู้กันทั้งประเทศ ขอเพียงมีคนเพียง 1-2% หลงเชื่อ ก็เพียงพอแล้ว และคุ้มแล้วกับการลงทุน

คำว่า ธุดงค์ นั้น ท่านเจ้าคุณปยุตฺโต ได้ให้ความหมายไว้ว่า “องค์คุณเพื่อกำจัดกิเลส, ชื่อข้อปฏิบัติประเภทวัตร ที่ผู้สมัครใจจะพึงสมาทานประพฤติได้ เป็นอุบายขัดเกลากิเลส ส่งเสริมความมักน้อย เป็นต้น มี ๑๓ ข้อ ...” ธุดงค์ 13 ข้อ มีผู้อธิบายไว้มากแล้ว แต่ การเดิน ไม่ได้เป็นธุดงค์ การเดินธุดงค์คือการเดินทางเพื่อไปถือปฏิบัติตามธุดงค์ที่สมาทานไว้

การธุดงค์ จึงไม่มีวัตถุประสงค์เพื่อให้คนได้มาทำบุญ หรือเป็นการเผยแผ่ศาสนา ตามที่ธรรมกายอ้าง

การจัดธุดงค์ของธรรมกาย จึงเป็นการจัดงานอีเวนต์ เพื่อสร้างภาพให้คนมาทำบุญ เพราะธรรมกายเอาบุญเป็นสินค้า เอาศรัทธามาเป็นเครื่องมือปิดการขาย

ธรรมกายจึงชักชวนให้คนทำบุญ ธัมมชโยเจ้าสำนัก ถึงกับอ้างว่า บริจาคเงินมากย่อมจะได้บุญมาก เหมือนทำนา 100 ไร่ ย่อมได้ผลมากกว่าคนทำนา 10 ไร่ ซึ่งดูผิวเผินเหมือนจะใช่ แต่ไม่ใช่ เป็นธรรมวิปริตผิดเพี้ยน โดยตั้งใจ

การทำทานประกอบด้วยองค์ 3 จึงจะได้รับผลมาก ได้บุญมาก คือ

วัตถุทานที่ให้ต้องบริสุทธิ์ ถ้าทรัพย์ที่ทำทานไปโกงเขามา ไม่ใช่ทรัพย์ที่ได้มาด้วยความบริสุทธิ์ บุญก็ได้น้อย เปรียบเหมือนเมล็ดข้าวที่ปลูก ถ้าเป็นข้าวพันธุ์ดี เมล็ดพันธุ์ข้าวมีความสมบูรณ์ ย่อมได้ผลดี แต่ถ้าพันธุ์ข้าวไม่ดีเมล็ดลีบ อย่าว่าแต่ปลูกในนา 100 ไร่เลย ต่อให้ 1,000 ไร่ ก็ไม่ได้ผลดี

ผู้รับต้องเป็นผู้บริสุทธิ์ หรือบางท่านเรียกเป็นเนื้อนาบุญ คือ ถ้าทำบุญกับบุคคลที่ศีลบริสุทธิ์ ย่อมได้บุญมากกว่าทำบุญกับพวกอลัชชี เปรียบเหมือนผืนนา แม้จะใหญ่โตเพียงใด ถ้าเป็นดินดอนไม่มีน้ำ ไม่มีปุ๋ย ข้าวย่อมไม่เจริญเติบโต ผลผลิตย่อมได้น้อยหรือไม่ได้เลย

เจตนาให้ต้องบริสุทธิ์ คือ ความตั้งใจในการทำบุญ ทั้งก่อนทำ ในขณะทำ และหลังจากทำแล้ว การทำทานนั้น เจตนาต้องการให้เพื่อละความโลภ ขจัดความตระหนี่ ไม่ใช่ทำด้วยความโลภหวังว่าจะได้ทรัพย์ตอบแทนกลับมาเยอะๆ ถ้าเจตนาอย่างนี้ ยิ่งทำยิ่งสะสมกิเลส เหมือนการดูแลเอาใจใส่นาข้าว ถ้าปลูกทิ้งปลูกขว้าง ผลผลิตย่อมไม่ได้มาก

โดยนัยที่การทำบุญเป็นการลดความโลภ กำจัดความตระหนี่ เศรษฐี 100 ล้าน ทำบุญ 2,000 กับชาวบ้านมีเงินหมื่นทำบุญ 1,000 ไม่แน่ว่า เศรษฐีจะได้บุญมากกว่าชาวบ้าน การทำบุญด้วยเงินจำนวนมากๆ จึงไม่ได้หมายความว่า จะได้บุญมาก เพราะการทำบุญไม่ใช่คณิตศาสตร์ที่จะคิดแบบบัญญัติไตรยางศ์

ถ้ายังไม่ชัด ขอยกเรื่องในครั้งพุทธกาลที่นางทาสีผู้หนึ่ง อดข้าวมาหลายวัน เช้าวันหนึ่งขณะเดินอยู่ใกล้บ้านเศรษฐี เห็นคนใช้นำเอาอาหารที่เหลือจากเมื่อวานจะไปเททิ้ง นางได้เข้าไปขอเศษอาหาร เพราะเห็นว่ายังไม่เสีย ตั้งใจว่าจะกินให้อิ่ม ขณะถือหม้อเศษอาหารเดินหาที่กินนั้น พบพระพุทธเจ้าเสด็จมากับพระอานนท์ ที่รับนิมนต์ไปฉันอาหารที่บ้านเศรษฐี นางทาสีเห็นแล้วมีความเลื่อมใส ใคร่จะทำบุญด้วยอาหารที่ตัวเองได้รับมา พระพุทธองค์ทรงเปิดบาตรรับอาหารจากนางทาสี ด้วยความดีใจจึงนางทาสีเทอาหารใส่บาตรจนหมด แล้วนึกขึ้นได้ว่า พระพุทธองค์กำลังจะเสด็จไปฉันอาหารที่บ้านเศรษฐี ซึ่งเป็นอาหารอันประณีต พระพุทธองค์จะฉันเศษอาหารได้อย่างไร พระพุทธเจ้าได้ให้พระอานนท์ปูอาสนะแล้วฉันอาหารที่นางทาสีถวาย

นางทาสีซึ่งอดอาหารมาหลายวัน ได้ถึงแก่ความตายในวันนั้นเอง พระอานนท์ทูลถามพระพุทธเจ้าว่า บุญที่นางทาสีทำนั้นมากเพียงใด พระพุทธองค์ตรัสว่า บุญของนางทาสีมีอานิสงส์มากกว่าเศรษฐีที่จัดอาหาร และเครื่องไทยทานจำนวนมาก เพื่อถวายพระพุทธองค์

คำสอนของธรรมกาย จึงผิดหลักธรรมของพระพุทธเจ้า เพราะบุญเป็นเรื่องของจิตใจ นอกจากนี้ วิธีปฏิบัติก็ผิดเพี้ยน การทำสมาธิด้วยการเพ่งลูกแก้วนั้น ไม่มีในพระไตรปิฎก ไม่ได้อยู่ในกรรมฐาน 40 การสมมติสิ่งที่ไม่มีให้มีขึ้น แล้วไปเพ่งสิ่งที่ไม่มีนั้น ย่อมไม่ใช่ธรรมชาติ เป็นการปฏิบัติผิดเพี้ยน อาจเป็นอันตรายกับผู้ปฏิบัติได้

ในบรรดาสาวกทั้งหมด คนที่หลงใหลในธรรมกายอย่างบริสุทธิ์ก็มี เพราะไปเพ่งลูกแก้วแล้วได้สมาธิประเภทหนึ่ง แต่การปฏิบัติก็ไปไม่ถึงไหน เพราะมันผิดทาง คนเหล่านี้น่าสงสาร ไม่มีทางปิดประตูอบายได้เลย ไม่ว่าจะเพ่งลูกแก้วไปจนวันตายก็ตาม แม้จะเป็นความหลงที่ไม่ได้หวังผลประโยชน์ แต่จะเป็นเครื่องมือให้ธรรมกายนำไปใช้เป็นโฆษณาเป็นพรีเซนเตอร์ขายสินค้าต่อไป

การปฏิบัติที่ผิดเพี้ยนนอกพระไตรปิฎก ทำให้ธรรมกายต้องหาเหตุอ้างว่า พระไตรปิฎกที่ใช้กันมายาวนาน เป็นฉบับที่เก่าแก่ที่สุดนั้น ผิดเพี้ยน เพื่อจะได้เป็นข้ออ้างเขียนขึ้นมาใหม่ เป็นฉบับธรรมกาย

ธรรมกายจึงเป็นลัทธินอกพุทธศาสนาที่ทำให้ธรรมบรรลัย

นอกจากวิธีปฏิบัติที่ผิดเพี้ยนแล้ว ตัวธัมมชโยเอง ก็ไม่มีความเป็นพระแล้ว ตามพระลิขิตของสมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช ที่ทรงบอกไว้ชัดเจนว่า ธัมมชโย ปาราชิกไปแล้ว ซึ่งพระองค์ท่านทำหน้าที่พระสังฆราชแล้ว แต่ด้วยอำนาจเงินที่ธรรมกายซื้อมหาเถรฯ ได้มากกว่าครึ่ง ทำให้มหาเถระผู้ใหญ่ในยุคนั้น เพิกเฉยต่อพระลิขิต โดยอ้างว่าเป็นความเห็นส่วนพระองค์ และนั่น ทำให้สมเด็จพระสังฆราชไม่เข้าร่วมประชุมมหาเถรฯ อีกเลย

ธรรมกาย จึงไม่ใช่พุทธ แต่เป็นลัทธิที่แอบอ้างคำสอนของพุทธ อาศัยผ้าเหลืองเป็นเครื่องแบบในการทำมาหากินหลอกลวงชาวพุทธที่ไม่รู้ธรรมวินัยให้ซื้อบุญจากธรรมกาย

พุทธศาสนาจะสูญสิ้นไปจากแผ่นดินไทยก็ด้วยลัทธิจานบินนี่แหละ