ตุลาการภิวัฒน์ในสหรัฐอเมริกา (22)

 การที่ประธานาธิบดีรูสเวลต์ประกาศทำสงครามกับศาลสูงสุด เมื่อวันที่ 5 ก.พ. 2480 และยังออกโรงพูดกับประชาชนทางวิทยุโจมตีศาลอย่างรุนแรง ในรายการ “คุยกับประชาชนข้างเตาผิง” เมื่อวันที่ 9 มี.ค. และต่อมาศาลได้ตัดสิน “พลิกข้าง” มาสนับสนุนนโยบายนิวดีล เมื่อวันที่ 29 มี.ค. ทำให้ “ดูเหมือน” ว่า การประกาศสงครามครั้งนั้นมีผลโดยตรงต่อการตัดสินใจของศาลสูงสุด แต่ความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่

การประกาศสงครามของรูสเวลต์ เมื่อวันที่ 5 ก.พ. 2480 ไม่มีผลต่อการตัดสินใจ “พลิกข้าง” ของตุลาการศาลสูงสุด เพราะลงมติกันครั้งแรกตั้งแต่วันที่ 14 ธ.ค. 2479 และสโตนก็มาลงมติเมื่อวันที่ 1 ก.พ. 2480 ชาร์ลส์ อีแวนส์ ฮิวจ์ส์ ประธานตุลาการเขียนไว้ในอัตชีวประวัติยืนยันว่า การประกาศปฏิรูปศาลของรูสเวลต์ “ไม่มีผลแม้เพียงเล็กน้อยต่อการตัดสินของศาล” แต่ทั้งรูสเวลต์และฮิวจ์ส์เห็นตรงกันว่าชัยชนะท่วมท้นในการเลือกตั้งของรูสเวลต์ ทำให้ศาลต้องออกจาก “ป้อมปราการ” ของตน ส่วนตุลาการโรเบิร์ตส์ ทำไมจึงเปลี่ยนข้างตามการชักชวนของฮิวจ์ส์ ไม่มีใครทราบเหตุผลแน่ชัด เพราะหลังลาออกจากตำแหน่งไม่นาน โรเบิร์ตส์เผาเอกสารที่เกี่ยวข้องทิ้งหมด

แม้ร่างกฎหมายปฏิรูปศาลจะไม่ผ่านในสาระสำคัญ แต่ก็ผ่านออกมาเป็นกฎหมายจนได้ เมื่อวันที่ 26 ส.ค. 2480 มีผลปรับปรุงในรายละเอียดบางอย่างของกระบวนการศาล

ก่อนหน้านั้น มีกฎหมายเกษียณอายุของตุลาการศาลสูงสุดออกมาเมื่อวันที่1 มี.ค. 2480 ให้ตุลาการที่ลาออกได้บำนาญเต็มเท่าเงินเดือน ตุลาการ แวนดีแวนเทอร์ ซึ่งเป็นฝ่ายต่อต้านนโยบายนิวดีล ประกาศเมื่อวันที่ 18 พ.ค. จะลาออกในวันที่ 2 มิ.ย.

รูสเวลต์ได้รับเลือกตั้งถึง 4 สมัย อยู่ในตำแหน่งยาวนานถึง 12 ปี 1 เดือน 8 วัน เขามีโอกาสเสนอแต่งตั้งตุลาการศาลสูงสุดถึง 8 คน สภาพการณ์เช่นนั้น ทำให้มีความสุ่มเสี่ยงที่ศาลสูงสุดจะตกอยู่ใน “กำมือ” ของประธานาธิบดี จน
ไม่สามารถทำหน้าที่ตรวจสอบและถ่วงดุล (Check and balance) ตามเจตนารมณ์ของรัฐธรรมนูญ

แต่ความจริงก็หาเป็นเช่นนั้นเสมอไปไม่

ความรู้สึกว่า “บุญคุณต้องทดแทน” บวกกับความเป็นเพื่อนร่วมอุดมการณ์รวมทั้งความเป็นเพื่อนสนิท ย่อมมีผลต่อการตัดสินคดีของตุลาการศาลสูงสุดไม่มากก็น้อยในฐานะปุถุชน แต่ความรู้สึกเหล่านี้ก็มิใช่ตัวตัดสินชี้ขาดเสมอไป ดังกรณีของตุลาการ โอลิเวอร์ เวนเดลล์ โฮล์มส์ จูเนียร์ ยอม “ตัดไมตรี” กับประธานาธิบดี ธีโอดอร์ รูสเวลต์ ผู้เสนอให้เขาดำรงตำแหน่งตุลาการศาลสูงสุด ตัดสินคดีตรงข้ามกับที่ธีโอดอร์ รูสเวลต์ต้องการ และกลายเป็นความบาดหมางกันไปชั่วชีวิต

อนึ่ง ความผูกพันเรื่องนี้เป็นความผูกพันเฉพาะตัว เมื่อผู้มีบุญคุณพ้นตำแหน่งหรือตายจากไปแล้ว ความผูกพันย่อมจางหายไปด้วย การที่ แฟรงคลิน ดี. รูสเวลต์ อยู่ในตำแหน่งยาวนานถึง 12 ปีเศษ และได้เสนอแต่งตั้งตุลาการศาลสูงสุดถึง 8 ใน 9 คน ย่อมมีผลผูกพันในระดับหนึ่งในชั่วชีวิตของเขาเท่านั้น ไม่เป็นมรดกตกทอดไปถึงผู้มารับตำแหน่งสืบต่อ แม้จะมาจากพรรคเดียวกัน

ในส่วนของความเป็นพรรค แม้สหรัฐจะมีระบบพรรคที่เข้มแข็ง และจำนวนไม่น้อยผูกพันกับพรรคแน่นหนาถึงขั้นลงไปในสายเลือด แต่ระบบพรรคของสหรัฐก็ไม่ผูกมัดสมาชิกลงเป็นทาส หากยอมให้อิสระในการตัดสินใจกับงานในตำแหน่งหน้าที่ของตน

ที่สำคัญ องค์คณะของตุลาการซึ่งมีทั้งสิ้น 9 คน และทุกคนมีเพียงหนึ่งเสียง ย่อมทำให้เกิดระบบตรวจสอบถ่วงดุลในตัวเอง การให้อิสระที่จะทำความเห็นแย้งเป็นทางการและประกาศต่อสาธารณะด้วย ย่อมเพิ่มน้ำหนักของกลไกตรวจสอบถ่วงดุลอีกชั้นหนึ่ง การตัดสินของตุลาการแต่ละคนจึงมีอิสระสูง นอกจากนั้นประธานตุลาการศาลสูงสุด มีเสียงเดียวเหมือนตุลาการท่านอื่น ไม่มีสิทธิออกเสียงชี้ขาดอีก ครั้งหนึ่งเมื่อคะแนนเสียงเท่ากัน และบางครั้งประธานตุลาการศาลสูงสุดต้องกลายเป็นฝ่ายเสียงข้างน้อย และต้องกลายเป็นฝ่ายเขียนความเห็นแย้ง ดังกรณีของคดีบริษัทแผ่นเหล็กและท่อยังส์ทาวน์กับซอว์เยอร์ (Youngstown Sheet & Tube Co v. Sawyer)

คดีนี้เกิดขึ้นระหว่างสงครามเกาหลี

เมื่อวันที่ 8 เม.ย. 2495 เพื่อป้องกันการสไตรค์ของโรงงานเหล็กกล้าที่กำลังจะเกิดขึ้น ซึ่งจะมีผลต่อการผลิตอาวุธปืนที่ใช้ในสงคราม ประธานาธิบดีทรูแมนตัดสินใจใช้อำนาจในฐานะ “ผู้บัญชาการทหารสูงสุด” (Commander in Chief) ยึดโรงงานแห่งนี้

ก่อนตัดสินใจใช้อำนาจยึดโรงงานแห่งนี้ ประธานาธิบดีทรูแมนได้ปรึกษาเป็นการลับกับ เฟรด วินสัน (Fred Vinson) ประธานตุลาการศาลสูงสุดแล้วว่าจะกระทำได้หรือไม่ วินสันตอบว่า ทำได้ตามกฎหมาย และได้บอกด้วยว่า เสียงข้างมากในศาลสูงสุดจะสนับสนุนการตัดสินใจนี้ด้วย

เฟรด วินสัน ดำรงตำแหน่งประธานตุลาการศาลสูงสุดระหว่างวันที่ 21 มิ.ย. 2489-8 ก.ย. 2496 ผู้เสนอชื่อวินสันเข้ารับตำแหน่ง คือ ประธานาธิบดีทรูแมนวินสัน เป็นเพื่อนรักกับทรูแมน เขามีประสบการณ์ทั้งในรัฐบาล สภานิติบัญญัติ และศาลสูงสุด

เข้ารับตำแหน่งประธานตุลาการศาลสูงสุด โดยวุฒิสภาให้การรับรองเมื่อวันที่ 20 มิ.ย. 2489 ในตำแหน่งประธานตุลาการศาลสูงสุด วินสันเขียนคำพิพากษา 77 ฉบับ เขียนความเห็นแย้ง 13 ฉบับ 1 ใน 13 ฉบับ นั้นคือคำพิพากษาคดีที่เขาให้คำปรึกษาแก่ประธานาธิบดีทรูแมนอย่างมั่นใจว่า เป็นอำนาจประธานาธิบดีและตุลาการเสียงข้างมากจะเห็นด้วย