กระทรวงการท่องเที่ยว

ระยะนี้มีการพูดถึงแนวความคิดที่จะแยกกระทรวงท่องเที่ยวออกจากการกีฬา ที่ในปัจจุบันเรียกรวมกันว่ากระทรวงท่องเที่ยวและกีฬากันมาก โดยมีความหลากหลายของทัศนะและความเห็นต่างจากผู้คนในแวดวงท่องเที่ยวที่มีทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วยกับการแยกกระทรวงดังกล่าว

อันที่จริงก็เป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่า หน่วยงานการท่องเที่ยวของภาครัฐ ตราบอดีตถึงปัจจุบันนี้ยังคงไม่มีศักยภาพหรืออำนาจเพียงพอ ที่จะยืนหรือพึ่งพาตัวเองได้ตามลำพัง หากแต่ว่าจะต้องได้รับการสนับสนุน ความร่วมมือจากหน่วยงานในด้านอื่นๆ จากภาครัฐ เช่น การปฏิบัติงานด้านความปลอดภัยของนักท่องเที่ยว ก็ต้องพึ่งพาอาศัยสำนักงานตำรวจแห่งชาติต้นสังกัดของตำรวจท่องเที่ยว การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวก็ต้องหารือและขอความเห็นชอบจากกระทรวงมหาดไทย ผู้บังคับบัญชาหน่วยงาน อบต. อบจ. ในเรื่องงบประมาณค่าใช้จ่ายต่างๆ

ต้องอาศัยความเข้าใจการสนับสนุนจากกระทรวงการคลัง ในด้านตัวเลขเศรษฐกิจต่างๆ ทั้งภายในและภายนอกประเทศ ยิ่งจะต้องสร้างความใกล้ชิดกับธนาคารแห่งประเทศไทยมากขึ้นในการติดตามสถานการณ์ต่างๆ อย่างใกล้ชิด

ยิ่งการดำเนินงาน เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของความสะดวกสบายให้กับนักท่องเที่ยวในด้านสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐาน ก็จะต้องขอการสนับสนุนจากกระทรวงคมนาคมและกระทรวงอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง หรือแม้กระทั่งสถิติตัวเลขจำนวนนักท่องเที่ยว นักเดินทางต่างชาติเข้าออกประเทศไทย ยังจะต้องรอรับจากกระบวนการทำงานของสำนักงานตำรวจตรวจคนเข้าเมืองเลยครับ ซึ่งวิธีบริหารจัดการส่วนใหญ่ในแบบนี้นั้นจำเป็นที่จะต้องใช้สายสัมพันธ์ที่ดีระหว่างผู้บริหารของหน่วยงานต่างๆ ของรัฐ กับหน่วยงานภาคการท่องเที่ยว ซึ่งเป็นของภาครัฐเช่นเดียวกัน งานถึงจะถูกขับเคลื่อนอย่างรวดเร็วและราบรื่น นี่แหละครับวัฒนธรรมองค์กรของราชการ ที่ยืนอยู่คู่กับสังคมไทยมาอย่างยาวนาน

หากจะพูดแบบตรงไปตรงมาบนพื้นฐานของความเป็นจริง ประเทศของเรายังมีข้อด้อยที่ควรจะพิจารณาปรับปรุงระบบการทำงานของหน่วยราชการอีกมากครับ นอกเหนือจากเรื่องการให้บริการประชาชนแล้ว ประการสำคัญอีกข้อหนึ่งคือความร่วมมือและประสานงานกันระหว่างหน่วยงานภาครัฐ

อย่างเช่นในอดีต ที่เราต่างคงเคยได้ยินเรื่องเล่าสนุกๆ กับการขุดถนนของกรมทางหลวง การซ่อมแซมท่อประปา และการฝังสายร้อยท่อขององค์การโทรศัพท์ที่ขุดแล้วกลบ กลบแล้วขุดอีกซ้ำๆ ซากๆ บนพื้นที่เดียวกัน แทนที่จะวางแผนทำงานร่วมกัน เพื่อลดการสูญเสียทั้งเวลาใช้รถใช้ถนนของประชาชนและงบประมาณของชาติ เป็นต้น

เท่าที่ผมได้เคยเห็นมา การทำงานของระบบราชการต่างหน่วยงานในปี 2014 ส่วนใหญ่ก็ยังคงเป็นแบบนี้อยู่ครับ โดยเฉพาะในพื้นที่ชนบทและห่างไกล ในขณะที่ ณ ปัจจุบันอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทยกำลังเผชิญการแข่งขันกับนานาประเทศทั้งในทวีปเดียวกันและต่างทวีปนั้น ในการแย่งนักท่องเที่ยวเข้าประเทศกันอย่างที่เรียกกันว่าเข้มข้นมากขึ้นทุกขณะ

ดังนั้น ต้องการความช่วยเหลืออย่างเป็นรูปธรรมจากภาครัฐ ทั้งในด้านการสนับสนุน การร่วมมือกันทำงาน การแลกเปลี่ยนข้อมูล ซึ่งผมคิดว่าถึงเวลาและมีความจำเป็นแล้วละครับ ที่ภาคงานการท่องเที่ยวจะต้องมีการบริหารและปฏิบัติงานแบบรวมศูนย์ ทั้งในด้านนโยบาย การบริหาร การจัดการครอบคลุมในพื้นที่ท่องเที่ยวทั่วประเทศครับ ซึ่งผมกังวลว่าผู้บริหารสูงสุดในด้านการท่องเที่ยวของภาครัฐในขณะนี้จะไม่สามารถดำเนินการ หรือมีอำนาจสั่งการในทางปฏิบัติแบบรวมศูนย์แบบที่ว่านี้ได้ดีเพียงพอ

เราน่าจะลองศึกษาหาแนวทาง หรือสร้างโครงสร้างของการส่งเสริมสนับสนุนอุตสาหกรรมท่องเที่ยวภาครัฐเสียใหม่ เป็นแบบที่มีผู้มีอำนาจจริงๆ ในคณะรัฐมนตรีมาควบคุมการรวมศูนย์อำนาจ สามารถดูแล สั่งการและดำเนินงาน รวมถึงประสานงานกับกระทรวงต่างๆ ที่เกี่ยวข้องในเรื่องการท่องเที่ยวของบ้านเรากันอย่างจริงๆ จังๆ มีกรอบเวลาทำงานอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดกันเสียที ในอดีตที่ผ่านมาผมเคยได้ยินข่าวแบบนี้บ่อยๆ เหมือนกัน แต่ส่วนใหญ่จะออกไปในแนววาทกรรม ไร้ซึ่งการปฏิบัติอย่างเป็นรูปธรรมครับ