ประเทศไทยกับ การท่องเที่ยวในปี 2558

ทุกคนคงทราบดีว่าการท่องเที่ยวนับเป็นอุตสาหกรรมหลักที่นำรายได้เข้าสู่ประเทศไทยมาตลอด ในปี 2558 นี้ เราตั้งเป้าหมายรายได้จากการท่องเที่ยวถึง 2 ล้านล้านบาท รัฐบาลมีนโยบายดึงดูดนักท่องเที่ยวและสนับสนุนการท่องเที่ยวในประเทศเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจด้วยกิจกรรมและวิธีการ
ต่างๆ นานา

ทั้งนี้ คาดหมายกันว่าในปีนี้จำนวนนักท่องเที่ยวทั้งชาวไทยและต่างประเทศจะมีมากขึ้นกว่าปีที่ผ่านมาแน่นอน เป็นเรื่องน่าคิดว่าเราจะทำอย่างไรให้นักท่องเที่ยวอีกมากที่จะหลั่งไหลเข้ามารู้สึกปลอดภัยและประทับใจกับแหล่งท่องเที่ยวที่สวยงามเป็นระเบียบจนทำให้อยากกลับมาเที่ยวเมืองไทยอีกครั้ง

เวลานี้เชื่อว่าทุกหน่วยงานต่างก็รับทราบนโยบายของรัฐและเห็นความสำคัญของการท่องเที่ยว อย่างไรก็ตามเราเห็นภาพของแต่ละหน่วยงานที่จัดตั้งศูนย์บริการนักท่องเที่ยวขึ้นมา แต่ต่างคนต่างให้บริการ แทนที่จะมีศูนย์บริการนักท่องเที่ยวครบวงจรที่มีหลายหน่วยงานมาทำงานร่วมกัน แม้แต่ป้ายบอกทางหรือป้ายเตือนสำหรับนักท่องเที่ยว หรือแม้กระทั่งถังขยะในแหล่งท่องเที่ยวก็ยังเกี่ยงกันว่าเป็นหน้าที่หรือใช้งบประมาณของหน่วยงานไหน

นอกจากนี้ ยังมีข่าวออกมาเป็นระยะถึงสภาพแหล่งท่องเที่ยวที่ทรุดโทรมจากจำนวนนักท่องเที่ยวที่เพิ่มขึ้น และความไม่รับผิดชอบของกลุ่มคนบางกลุ่มที่แสวงหารายได้จากแหล่งท่องเที่ยว มีอุบัติเหตุที่เกิดกับนักท่องเที่ยวที่แม้ไม่มีใบขับขี่ที่ใช้ได้ในประเทศไทยก็ยังสามารถเช่ารถขับขี่ได้ มีการลักทรัพย์นักท่องเที่ยวในที่พักที่ไม่ได้มาตรฐาน มีนักท่องเที่ยวถูกทำร้ายหรือเอาเปรียบจากสถานบริการกลางคืน ฯลฯ

ปัญหาที่พบดังกล่าวไม่สามารถมอบให้เป็นภาระหน้าที่ของหน่วยงานใดหน่วยงานหนึ่ง เช่น สำนักงานตำรวจแห่งชาติ เหมือนที่ผ่านมา เพราะเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ โดยมุ่งไปที่การจับกุมผู้กระทำความผิดเท่านั้น

การแก้ปัญหาที่แท้จริงต้องเป็นเรื่องที่ทุกหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เช่น กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น กรมการขนส่งทางบก กรมทางหลวง สำนักงานตำรวจแห่งชาติ ฯลฯ ต้องร่วมกันจัดการ หน่วยงานต่างๆ เหล่านี้ต้องร่วมกันกำหนดเป้าหมาย ทำงานไปในทิศทางเดียวกัน มีความเข้าใจในแผนงานและการทำงานของกันและกัน

แม้ว่าสำหรับประเทศไทย การบูรณาการแบบจริงจังไม่ใช่เรื่องง่าย เนื่องจากอุปสรรคทางวัฒนธรรมของข้าราชการ ข้อกฎหมาย โครงสร้างองค์กรและระเบียบปฏิบัติบางอย่าง แต่ก็จำเป็นที่ต้องหาวิธีให้หน่วยงานต่างๆ บูรณาการกันให้ได้

ทางออกอย่างหนึ่งคือ การกำหนดเขตพื้นที่ท่องเที่ยวสำคัญขึ้น เพื่อให้ได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลในด้านต่างๆ ในลำดับต้นๆ และเพื่อออกกฎหมายพิเศษบางอย่างที่สนับสนุนให้แต่ละหน่วยงานทำงานร่วมกันได้อย่างจริงจังโดยไม่ติดขัดในเรื่องขั้นตอนและระเบียบของราชการ เช่น การกำหนดให้มีเจ้าภาพหลักในการบูรณาการเรื่องการท่องเที่ยวในพื้นที่การให้มีความพร้อมทั้งอำนาจหน้าที่ กำลังคน และงบประมาณ

ขณะเดียวกัน ต้องสามารถร่วมกันพิจารณาออกระเบียบ ข้อบังคับต่างๆ ในเขตพื้นที่ท่องเที่ยวได้อย่างเต็มที่ หรืออาจแม้กระทั่งผ่อนปรนการบังคับใช้กฎหมายบางอย่าง เพื่อสนับสนุนการท่องเที่ยว เช่น การขยายเวลาการปิดสถานบริการในพื้นที่เฉพาะ การกำหนดยกระดับมาตรฐานความปลอดภัยในที่พัก การควบคุมพื้นที่และเวลาการเปิดปิดของสถานบริการกลางคืน การลงทะเบียนบุคคลที่เกี่ยวข้องกับการให้บริการนักท่องเที่ยวในพื้นที่ การจัดระเบียบรถรับจ้างสาธารณะและการจราจร การกำหนดข้อห้ามและอัตราโทษต่างๆ สำหรับผู้ที่แสวงหาประโยชน์จากแหล่งท่องเที่ยวโดยไม่รับผิดชอบต่อสภาพแวดล้อมและความปลอดภัยของนักท่องเที่ยว

การกำหนดให้มีสิ่งก่อสร้างที่มีสถาปัตยกรรมที่ไปในแนวทางเดียวกันกับวัฒนธรรมท้องถิ่น การดูแลผลกระทบต่อชาวบ้านในบริเวณใกล้เคียง รวมถึงมาตรการสนับสนุนภาคธุรกิจที่ลงทุนเกี่ยวกับการท่องเที่ยวที่เป็นประโยชน์ในเขตพื้นที่ เช่น รถรับส่งนักท่องเที่ยว ที่พักหรือสถานพยาบาลที่อาจมีไม่เพียงพอในพื้นที่

น่าจะถึงเวลาแล้วที่เราจะคิดถึงเรื่องการท่องเที่ยวอย่างจริงจังและเป็นระบบ ซึ่งไม่เพียงแค่ประชาสัมพันธ์ดึงดูดนักท่องเที่ยวหรือสนับสนุนการท่องเที่ยวในประเทศเท่านั้นมิฉะนั้นงบประมาณที่ลงทุนไปคงไม่สามารถสร้างความปลอดภัยและประทับใจให้กับนักท่องเที่ยวจนต้องเดินทางกลับมารวมทั้งต้องตระหนักว่าประเทศไทยไม่ใช่ประเทศเดียวในภูมิภาคอาเซียนเท่านั้นที่มีแหล่งท่องเที่ยวที่สวยงามและคาดหวังรายได้จากการท่องเที่ยว