การข่มขู่

เราลองนึกเอาง่ายๆ ถึงคำว่า “ข่มขู่” โดยแยกออกเป็นสองคำ “ข่ม” กับ “ขู่” บ่อยครั้งผู้คนมักจะเรียกคนที่ชอบยกตนขึ้น ในขณะเดียวกันก็กดผู้อื่นลงด้วยสำนวนว่า “ยกตนข่มท่าน” ซึ่งเป็นการกระทำที่จะก่อให้เกิดความอาฆาตบาดหมางกันได้ เช่น การบอกว่าสิ่งที่ตนทำนั้นดี ตนเป็นนักการเมืองที่ดี สิ่งที่ผู้อื่นทำนั้นเลว ผู้อื่นเป็นนักการเมืองที่เลว เรื่องเช่นนี้แม้ว่าจะเป็นความจริง แต่ผู้ที่ถูกกระทบก็ย่อมรู้สึก โดยเฉพาะผู้ที่พูดว่าตนดีนั้นไม่ได้ดีจริง

ส่วนอาการของคำว่า “ขู่” นั้นคือ การพูด หรือแสดงให้เห็นว่าจะคุกคาม เช่น แมวขู่ หมาขู่ ก็โดยการแยกเขี้ยว ยิงฟัน หรือทำขนลุกขนชัน เพื่อให้รู้ว่ากำลังจะกระทำการอะไรบางอย่าง ให้สิ่งที่ตนเห็นว่าจะเป็นภัย หรือไม่เป็นที่สบอารมณ์ตนรู้ว่าอย่ามายุ่งกับตน หรือให้หลีกหนีไปให้ห่าง หรือแม้กระทั่งให้ยอมทำตามที่ตนต้องการ

เมื่อรวมคำว่า “ข่ม” เข้ากับ “ขู่” จึงกลายเป็นการยกตนขึ้นเพื่อให้ผู้อื่นเห็นว่าตนสามารถที่จะคุกคามเขาได้ เช่นนี้พอจะเห็นภาพไหมครับ ลองนึกถึงตัวอย่างดู กลุ่มคนเสื้อสีหนึ่งบอกว่า หากไม่มีการเปลี่ยนแปลงในรัฐบาลที่พวกเขาเห็นว่าเลว พวกเขาซึ่งเป็นคนหวังดีต่อบ้านเมืองจะต้องดำเนินการ โดยการปิดล้อมทำเนียบรัฐบาล หรือปิดล้อมสนามบิน เกิดการ “ข่ม” โดยบอกว่าตนดี ผู้อื่นเลว เกิดการ “ขู่” โดยการแสดงว่าจะคุกคาม

กลุ่มคนเสื้ออีกสีหนึ่งบอกว่า หากไม่มีการเปลี่ยนแปลงในรัฐบาลที่พวกเขาเห็นว่าปล้นตำแหน่งผู้อื่นมา พวกเขาซึ่งเป็นคนรักและพร้อมจะพิทักษ์ปกป้องประชาธิปไตยจะต่อสู้ทุกวิถีทาง เอาเลือดสาด ไปจนถึงบางคนก็บอกว่าเผาบ้านเผาเมืองเลย เกิดการ “ข่ม” โดยบอกว่าตนดี ผู้อื่นเลว เกิดการ “ขู่” โดยการแสดงว่าจะคุกคาม

รัฐบาลชุดหนึ่งบอกว่า หากคนเสื้อสีหนึ่งไม่เคลื่อนย้ายออกจากสถานที่ที่พวกเขาได้เข้าไปตั้งอยู่โดยมิชอบจะดำเนินการ ซึ่งอาจจะต้องถึงกับใช้กำลัง และรัฐบาลไม่จำเป็นจะต้องออกไปไหน เพราะมาโดยการเลือกตั้งอันชอบธรรม เกิดการ “ข่ม” โดยบอกว่าตนชอบธรรม ผู้อื่นมิชอบ เกิดการ “ขู่” โดยบอกว่าจะดำเนินการ

รัฐบาลอีกชุดหนึ่งบอกว่า หากคนเสื้ออีกสีหนึ่งไม่เคลื่อนย้ายออกจากถนนที่พวกเขาเข้าไปยึดเป็นที่อยู่ กิน หลับ นอน สนทนา ปราศรัยกัน อันเป็นการกระทำอันมิชอบจะดำเนินการ ซึ่งอาจจะต้องถึงกับใช้กำลังและอาวุธ และรัฐบาลไม่จำเป็นจะต้องออกไปไหน เพราะมาโดยกระบวนการอันชอบธรรม แต่ก็พร้อมจะให้มีการเลือกตั้งเพื่อให้เกิดความสงบเรียบร้อย เกิดการ “ข่ม” โดยบอกว่าตนชอบธรรม ผู้อื่นมิชอบ เกิดการ “ขู่” โดยบอกว่าจะดำเนินการ

โดยรวมแล้วเสื้อสีไหน รัฐบาลอะไรก็ไม่ต่างกัน ล้วนอยู่กันด้วยการข่มขู่ ซึ่งมาถึงจุดนี้ท่านอาจจะกำลังคิดว่าแล้วจะอยู่กันอย่างไร พูดกันแบบไหนถึงจะไม่เป็นการข่มขู่ ก็คงจะไม่ง่าย แต่ถ้าลองทำดู จะทำอะไรก็ทำไปไม่ต้อง “ข่ม” คือ ไม่ต้องไปพูดว่าตนดีอย่างไร ดีจริงเขาก็เห็นกันเอง เพราะการกระทำของเราไม่ต้องไป “ขู่” จะทำ ทำเลย แจ้งก่อนก็ได้ เมื่อมีกรอบกฎเกณฑ์อยู่ว่าควรแจ้ง เช่น การที่ตำรวจออกหมายเรียกแล้วออกหมายเรียกอีก ก็ยังไม่มีการไปพบเขาตามหมายเรียก เขาก็ออกหมายจับ และเมื่อถึงขั้นนี้ พบตัวก็จับเลย