วัวแดงแฟนคลับ

ระหว่างก้มหน้าก้มตาถ่ายรูปวัวแดงหนุ่มตัวนี้ ในใจผมก็ฮัมเพลงโบราณไปด้วย “บางคนกินขนมปัง บางคนยังกินข้าวสาลี...”

เพราะในห้วงคิดเวลานั้น รู้ตัวเลย ผมงี้มันแฟนคลับหรือติ่งของวัวแดงนี่หว่า ไม่เหมือนพวกช่างภาพสัตว์ป่าส่วนใหญ่ที่ชอบกินข้าวสาลี เอ๊ย ชอบกระทิงมากกว่าขนมปัง ขอโทษวัวแดง

ในบัญชีรายชื่อสัตว์ป่าของไทย เรามีวัวป่าอยู่ 3 ชนิด คือ กระทิง วัวแดง และกูปรี แต่กูปรีนั้น ดูอย่างไรก็สูญพันธุ์แล้วจากเมืองไทย และก็น่าจะสูญพันธุ์จากโลกแล้วด้วย เพราะผมคิดว่าเขมร (เมืองหลวงกูปรี) คงไม่สามารถอนุรักษ์พวกมันไว้ได้

จึงเหลือ “สองเขือจอมขวิด” แค่กระทิงกับวัวแดงให้เราพอหาดูได้ กระทิงนั้น เนื้อตัวช่างน่าตื่นตาตื่นใจจริงๆ มันสูงใหญ่เหลือเชื่อ กระทิงตัวผู้ที่โตเต็มที่ สันหลังมันสูงกว่าหลังคารถฟอร์จูนเนอร์เลยทีเดียว มาพร้อมมัดกล้ามปูดโปน แบบเกย์เล่นฟิตเนส

ส่วนวัวแดง โดยเฉพาะวัวแดงตัวเมียนั้น ถ้าเอาไปปล่อยตามทุ่งเขตอาศัยของคน เชื่อว่าคนจะเข้าใจว่าเป็นวัวน้อยธรรมดานี่เอง หน้าตามันกระเดียดไปทางวัวบ้านมาก เพียงแต่มีสีขนที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

แต่วัวแดงตัวผู้แตกต่างจากตัวเมียมาก ตัวสูงกว่า ล่ำกว่า กล้ามเนื้อมีพองามแบบชายแท้เล่นฟิตเนส มองเผินๆ คล้ายวัวชนทางปักษ์ใต้ แต่จุดที่โดนใจผมจริงๆ คือสีสันในแต่ละตัวมีโทนที่แตกต่างหลากหลาย รวมไปถึงสีบนใบหน้าด้วย อย่างวัวแดงตัวผู้ในภาพประกอบ หน้ามันวอกขาวอย่างกะหนุ่มทาแป้งเที่ยวงานวัด 555

อีกประเด็นซึ่งสำคัญไม่ใช่เล่น สถานภาพวัวแดงในเมืองไทยและในระดับโลกนั้น เสี่ยงต่อการสูญพันธุ์แล้วในทุกวันนี้ต่างจากกระทิงที่ยังมีมากกว่า จากนิสัยการปรับตัวที่เก่งกว่า (ไม่ใช่เพราะขวิดเก่งกว่า)

เหล่านักดูนกนั้น มีสัญชาตญาณพิลึกๆ ซึ่งผมเองก็ไม่มีข้อยกเว้น...ความหายากย่อมมาก่อนความงามเสมอ!