ใบไม้ใบเดียว
เห็นคลิปเยาวชน 4-5 คน ทำร้ายยามคนหนึ่งที่อายุค่อนข้างเยอะด้วยการเตะไปที่บริเวณใบหน้าจนสะบักสะบอมแล้วปล้นเอาทรัพย์สินไป
เห็นคลิปเยาวชน 4-5 คน ทำร้ายยามคนหนึ่งที่อายุค่อนข้างเยอะด้วยการเตะไปที่บริเวณใบหน้าจนสะบักสะบอมแล้วปล้นเอาทรัพย์สินไป เป็นภาพที่สะเทือนใจสำหรับคนที่ได้ดูคลิปสุดๆ บางคนถึงกับสาปแช่งส่งคนอะไรช่างโหดร้ายทำคนที่ไม่มีทางสู้
ไม่ทราบว่าได้ดูกันหรือยังครับ ผมดูแล้วก็ต้องบอกว่าเยาวชนสมัยนี้ใจร้ายจังเลย...โหด มีความเหี้ยมตั้งแต่เด็ก ไม่รู้ว่าโตขึ้นไปกว่านี้อนาคตของพวกเขาจะเป็นอะไร แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้พวกเขาได้ถูกตำรวจจับมาลงโทษแล้ว
น่าสงสารพ่อแม่คนที่ทำร้ายยามสูงวัยคนนั้นนะ ถ้าได้ดูคลิปนั้นและรู้ว่าเป็นลูกของตัวเองที่ร่วมทุรกรรมดังกล่าว คงจะคิดว่าลูกเราทำไมหนอถึงโหดร้ายเสียเหลือเกิน
เฮ้อ...พูดถึงเยาวชนที่ทำตัวอย่างนี้ พูดไม่ออกเหมือนกันนะ อารมณ์วู่วาม ชอบใช้ความรุนแรง และไม่มีความพยายามที่จะหยุดอารมณ์โกรธที่เกิดขึ้นในใจของตัวเองได้ นี่ขนาดลุงยามไม่ตอบโต้ ถ้าตอบโต้อาจจะโดนหนักกว่านี้อีก แหมถ้าอนาคตของชาติเป็นเยี่ยงนี้ คนนี้ก็โหด คนนั้นก็ร้ายกาจ ชาติไทยจะเป็นยังไงหนอ
ผมขอเล่าเรื่อง “ใบไม้ใบเดียว” ให้ฟัง เป็นอดีตนิทานที่พระพุทธเจ้าตรัสกับเหล่าภิกษุขณะประทับอยู่ที่กูฏาคารศาลา เขตเมืองไพสาลี เรื่องมีว่า ในอดีตกาล พระเจ้าพรหมทัตเสวยราชย์อยู่ในพระนครพาราณสี พระโพธิสัตว์ได้เกิดในสกุลอุทิจจพราหมณ์ เจริญวัยได้เรียนไตรเพทและสรรพศิลปวิทยาในเมืองตักกสิลา พอบิดามารดาบิดาล่วงลับก็บวชเป็นฤษีพำนักอยู่ในป่าหิมพานต์
อยู่มาวันหนึ่งก็ออกจากป่ามาอยู่ในเขตเมืองพระราชาทอดพระเนตรเห็นแล้วทรงเลื่อมใสรับสั่งให้อำมาตย์ไปนิมนต์มาจะถวายบิณฑบาต พร้อมกับทรงนิมนต์ให้อยู่ในพระราชอุทยานโดยจะสร้างบรรณศาลาถวาย โดยมีคนเฝ้าสวนคอยดูแล
ตั้งแต่นั้นมาพระโพธิสัตว์ก็อยู่ในอุทยาน พระราชาเองก็เสด็จไปหาท่านวันละสองสามครั้ง ทว่าพระราชาทรงมีพระโอรสพระนามว่า ทุฏฐกุมาร ทรงดุร้าย พระอารมณ์ร้อน ไม่ว่าพระบิดาหรือใครก็ไม่สามารถจะว่าสอนได้
ทำให้พระราชาทรงพระดำริว่า ยกเว้นพระดาบสผู้ทรงศีลเสียแล้วคงไม่มีผู้อื่นที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงลูกได้ จึงทรงพาพระโอรสไปหาพระโพธิสัตว์ พร้อมกับทรงเล่าพฤติกรรมของพระโอรสให้พระโพธิสัตว์ทราบเพื่อจะได้อบรมให้เป็นคนดี จากนั้นก็เสด็จกลับ
พระโพธิสัตว์จึงชวนพระกุมารเที่ยวไปในอุทยาน เห็นหน่อต้นสะเดาต้นหนึ่งเพิ่งออกใบแค่สองใบเท่านั้น จึงกล่าวกะพระกุมารว่า ขอพระองค์ทรงเคี้ยวใบของหน่อสะเดานี้ดูจะได้รู้รส พระกุมารทรงเคี้ยวใบสะเดาใบหนึ่งรู้รสแล้ว ตรัสชิ! ชิ! พร้อมถ่มทิ้งทั้งเขฬะ
เมื่อดาบสถามว่าเป็นอย่างไรพระกุมารก็ตรัสว่า ต้นไม้นี้เปรียบเสมือนยาพิษชนิดร้ายแรงในบัดนี้ ถ้าเจริญเติบโตขึ้นคงฆ่าผู้คนเสียเป็นอันมาก พลางถอนหน่อสะเดานั้นแล้วขยี้จนแหลก
ลำดับนั้น พระโพธิสัตว์กล่าวกับพระกุมารว่า พระกุมาร พระองค์ตรัสถึงหน่อสะเดานี้ว่า เดี๋ยวนี้ยังขมถึงเพียงนี้ เมื่อโตจักเป็นอย่างไร อาศัยมันแล้วจะมีความเจริญมาแต่ไหน แล้วถอนขยี้ทิ้งไป พระองค์ปฏิบัติในหน่อสะเดานี้ฉันใด
แม้ชาวแว่นแคว้นของพระองค์ก็คงฉันนั้น จักพากันพูดว่า พระกุมารนี้ยังเป็นเด็กอยู่ทีเดียว ยังร้ายกาจขนาดนี้หากเมื่อเจริญเติบโตครองราชย์จักทำอย่างไรกันเล่า ที่ไหนพวกเราจักอาศัยเธอพากันจำเริญได้ แล้วไม่ยอมถวายราชสมบัติอันเป็นของแห่งตระกูล จักถอดถอนพระองค์เสียเหมือนหน่อสะเดา แล้วทำการขับไล่ออกเสียจากแว่นแคว้น
พระโพธิสัตว์ได้โอวาทต่อไปว่า เพราะฉะนั้นพระองค์จงละเว้นความเป็นคนที่เปรียบเหมือนต้นสะเดาเสีย จงถึงพร้อมด้วยความอดทน ความเมตตา และความเอื้อเฟื้อตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป
ปรากฏว่าจำเดิมแต่นั้น พระกุมารก็ทรงหมดในมานะ มีพระจริยวัตรงดงาม สมบูรณ์ด้วยความอดทน มีพระเมตตาต่อปวงประชา เมื่อพระราชบิดาได้ล่วงลับไปแล้วก็ขึ้นครองราชย์ ทรงบำเพ็ญบุญบารมีเป็นที่รักของประชาชน
เรื่องอารมณ์ร้อนของคนเราสามารถแก้ได้ครับ บางครั้งอยู่ที่การได้ผู้แก้ที่เหมาะสม บางทีอยู่ที่วิธีการ แต่ถ้าได้ทั้งสองอย่างพร้อมกันคงสำเร็จ ถ้าพ่อแม่เห็นว่าตัวเองหมดหนทางช่วยลูกก็ลองหาตัวช่วยอื่นดูนะครับ อย่าปล่อยให้ลูกเป็นทาสอารมณ์โกรธ อย่างทุฏฐกุมารที่สะเดาใบเดียวก็คิดทำลายสะเดาทั้งหมดให้สิ้นซาก
