ต้องลดความเหลื่อมล้ำ

การแก้ไขปัญหาหนี้ภาคครัวเรือนของรัฐบาลที่ดำเนินการมาเป็นระยะ ต่อเนื่องมานานหลายปีและหลายรัฐบาล โดยใช้รูปแบบเดิมๆ ไม่ว่าจะเป็นการพักหนี้เกษตรกร การปรับโครงสร้างหนี้นอกระบบให้มาเป็นหนี้ในระบบ โดยใช้ธนาคารของรัฐ เช่น ธนาคารออมสิน ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร (ธ.ก.ส.) เป็นมือไม้ในการดำเนินการ

การพุ่งทะยานของสัดส่วนหนี้ภาคครัวเรือนไม่หยุด จนถึงขั้นมีประชาชนร้องเรียนขอความช่วยเหลือจากรัฐบาล แต่ไม่มีความคืบหน้า จึงต้องตัดสินใจเผาตัวตายสะท้อนให้เห็นว่า การแก้ไขปัญหาที่ผ่านมาของรัฐบาลล้มเหลว ไม่สามารถช่วยเหลือให้หนี้ภาคครัวเรือนลดลงไปได้อย่างถาวร ครัวเรือนไทยยังมีหนี้สูง โดยเฉพาะกลุ่มรากหญ้าที่เข้าไม่ถึงสถาบันการเงินในระบบ ก็ต้องหันไปหากู้เงินจากเจ้าหนี้นอกระบบที่คิดดอกเบี้ยมหาโหดแทน

ที่ผ่านมา รัฐบาลใช้วิธีการแก้ไขปัญหาระยะสั้น การพักหนี้ ปรับโครงสร้างหนี้ หรือแม้แต่การคิดจะให้ประชาชนเข้าถึงแหล่งเงินได้ง่ายขึ้น เพื่อสกัดไม่ให้ไปใช้บริการหนี้นอกระบบ เหล่านี้แก้ไขปัญหาได้แค่ไม่กี่ปี แต่สุดท้ายประชาชนก็จะกลับมาเป็นหนี้อย่างเดิม

นอกจากนี้ นโยบายที่คิดจะให้ประชาชนเขาถึงแหล่งเงินได้ง่ายกว่าเดิม ก็ยังเป็นเรื่องที่ต้องพิจารณาให้ดี นโยบายนี้พรรคไทยรักไทยทำมาแล้ว ผ่านกองทุนหมู่บ้าน ให้ทำโครงการ 1 ตำบล 1 ผลิตภัณฑ์ สุดท้ายคนที่ไปกู้เงินมาทำธุรกิจแล้วไปไม่รอดก็กลายเป็นมีหนี้ติดตัวไป หรือคนที่นำเงินไปใช้ผิดวัตถุประสงค์กลายเป็นมีหนี้มากกว่าเดิม

การลดหนี้ภาคครัวเรือนนั้นไม่สามารถแก้ไขได้ในเวลาอันสั้น แต่หากรัฐบาลมีนโยบายที่ถูกต้องและทำต่อเนื่อง ซึ่งจะต้องวางแผนแก้ไขปัญหาระยะยาว ก็สามารถลดสัดส่วนหนี้จากผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (จีดีพี) ได้

นโยบายอันถูกต้องที่รัฐบาลควรจะพิจารณาและเร่งดำเนินการ คือ การกระจายรายได้และลดความเหลื่อมล้ำของประชาชน ลดปัญหาการรวยกระจุกจนกระจาย ด้วยเป็นนโยบายที่ทุกรัฐบาลแถลงต่อรัฐสภา เมื่อเข้ารับตำแหน่ง แต่ผลที่ออกมา คนจนก็ยังจนดักดาน คนรวยก็รวยไม่หยุด ทำให้เห็นว่า รัฐบาลดีแต่พูดมากกว่าทำ

ความพยายามแก้ไขปัญหาหนี้ภาคครัวเรือน ไม่ใช่เป็นการทำแบบประชานิยม แต่ต้องทำด้วยการปรับโครงสร้าง การเริ่มต้นที่จะเก็บภาษีมรดกและภาษีที่ดิน เป็นการเริ่มต้นที่จะแก้ไขปัญหาความเหลื่อมล้ำ แต่ก็ยังไม่พอต้องมีอีกหลายมาตรการ เช่น การจัดที่ดินทำกินให้คนจนจริงและห้ามเปลี่ยนมือ เพื่อไม่ให้มีการนำที่ดินไปขาย ให้ความรู้เกี่ยวกับการเงินให้เห็นความสำคัญของการออม และการนำเอาปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงใส่เข้าไปในวัฒนธรรมการกินอยู่ของชาวบ้าน

สำคัญที่สุดคือรัฐบาลต้องเลิกทำประชานิยม แต่เปลี่ยนไปช่วยเพิ่มรายได้อย่างยั่งยืน และลดรายจ่ายอื่นๆ ให้ประชาชน การมีหนี้ภาคครัวเรือนสูงเป็นความเสี่ยงของประเทศ ที่เศรษฐกิจอาจล้มละลายได้อย่างไม่รู้ตัว