กลยุทธ์การสร้างรายได้จากการท่องเที่ยว(ตอนจบ)

สัปดาห์ที่แล้วผมได้กล่าวถึงกลยุทธ์การสร้างรายได้จากการท่องเที่ยวที่มาจากการใช้จ่ายของผู้เยี่ยมเยือนชาวไทยและชาวต่างชาติในประเทศไทย โดยจากการศึกษาของคณะผู้วิจัย (NIDA ECON : TSA Project)* ได้กล่าวถึงผู้เยี่ยมเยือนกลุ่มระดับล่าง (Lowend) ที่มักจะมีค่าใช้จ่ายด้านการท่องเที่ยวที่ต่ำถึงต่ำมากอยู่แล้ว ดังนั้นจะใช้กลยุทธ์การลดราคาไม่ได้ผลนัก สำหรับผู้เยี่ยมเยือนกลุ่มนี้ถึงแม้จะช่วยเพิ่มรายได้จากการท่องเที่ยว แต่ก็ไม่ใช่รายได้ที่มากเป็นกอบเป็นกำเท่าไรนัก ดังนั้นเพื่อให้ได้รายได้จากการท่องเที่ยวจำนวนมาก กลยุทธ์นี้จำเป็นต้องใช้กับจำนวนผู้เยี่ยมเยือนกลุ่มนี้เป็นจำนวนมาก ในที่สุดแล้วก็จะกลับเข้าไปสู่วังวนของปัญหาเดิม

สัปดาห์นี้จะมากล่าวถึงการใช้กลยุทธ์การลดราคา สำหรับผู้เยี่ยมเยือนกลุ่มระดับบน (Highend) ส่วนมากเป็นผู้เยี่ยมเยือนที่ไม่มีความอ่อนไหวต่อราคาหรือมีความอ่อนไหวต่ำมากต่อราคา ดังนั้นกลยุทธ์การลดราคาจะไม่ส่งผลกระทบให้ผู้เยี่ยมเยือนกลุ่มนี้เพิ่มปริมาณการใช้บริการท่องเที่ยว และกลับจะทำให้รายได้จากการท่องเที่ยวจากผู้เยี่ยมเยือนกลุ่มนี้ลดลงด้วยซ้ำ เพราะราคาลดลงแต่ปริมาณการใช้บริการท่องเที่ยวกลับคงเดิม ดังนั้นกลยุทธ์การลดราคาจะไม่เหมาะกับกลุ่มผู้เยี่ยมเยือนกลุ่มนี้

กลยุทธ์ที่เหมาะสมสำหรับผู้เยี่ยมเยือนกลุ่มนี้คือการสร้างสินค้าและบริการท่องเที่ยวที่มีความแตกต่าง โดดเด่น น่าประทับใจ เป็นประสบการณ์และความทรงจำที่ดี จนกระทั่งเราสามารถตั้งราคาสินค้าและบริการท่องเที่ยวดังกล่าวให้สูงขึ้นมากได้ เนื่องจากผู้เยี่ยมเยือนกลุ่มนี้ไม่มีความอ่อนไหวต่อราคาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว และจากการศึกษาเดียวกันนี้พบว่าผู้เยี่ยมเยือนกลุ่มนี้มีค่าใช้จ่ายด้านการท่องเที่ยวที่สูงมาก หากกลยุทธ์ดังกล่าวนี้สามารถกระตุ้นการใช้บริการท่องเที่ยวให้เพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยก็จะสามารถเพิ่มรายได้จากการท่องเที่ยวได้เป็นอย่างมากจนเป็นกอบเป็นกำ แต่อย่างไรก็ตามกลยุทธ์นี้อาจจะส่งผลกระทบต่อภาวะเงินเฟ้อในแหล่งท่องเที่ยวนั้นๆ ได้

ผลการศึกษาเดียวกันนี้ได้ยืนยันให้เห็นแล้วว่าการเพิ่มรายได้จากการท่องเที่ยวจากกลุ่มผู้เยี่ยมเยือนระดับล่าง (Lowend) และกลุ่มผู้เยี่ยมเยือนระดับบน (Highend) นั้นมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญอย่างมาก จากตารางประกอบจะเห็นได้ว่า ในปี 2556 กลุ่มผู้เยี่ยมเยือนระดับล่าง (ซึ่งมีค่าใช้จ่ายในระดับต่ำเกาะกลุ่ม 10% ล่างของกลุ่มตัวอย่าง) มีค่าใช้จ่ายขั้นต่ำสำหรับการใช้บริการท่องเที่ยวในรายการหลักอยู่ที่ 204,064 ล้านบาท ส่วนกลุ่มผู้เยี่ยมเยือนระดับบน (ซึ่งมีค่าใช้จ่ายในระดับบนเกาะกลุ่ม 10% บนของกลุ่มตัวอย่าง) มีค่าใช้จ่ายขั้นต่ำสำหรับการใช้บริการท่องเที่ยวในรายการหลักสูงถึง 2,290,771 ล้านบาท และถ้าหากเราสามารถกระตุ้นให้กลุ่มผู้เยี่ยมเยือนระดับล่างเพิ่มการใช้บริการท่องเที่ยวในรายการรองไปได้อีก 30% จะสามารถเพิ่มรายได้จากการท่องเที่ยวจากผู้เยี่ยมเยือนกลุ่มนี้ขึ้นเป็นเพียง 284,033 ล้านบาท หรือเพิ่มขึ้นเพียง 79,969 ล้านบาทเท่านั้น

ในทางตรงกันข้าม ถ้าหากเราสามารถกระตุ้นให้กลุ่มผู้เยี่ยมเยือนระดับบนเพิ่มการใช้บริการท่องเที่ยวในรายการรองไปได้อีกเพียง 1% เท่านั้น กลับจะเพิ่มรายได้จากการท่องเที่ยวจากผู้เยี่ยมเยือนกลุ่มนี้ขึ้นเป็น 2,382,430 ล้านบาท หรือเพิ่มขึ้นถึง 91,658 ล้านบาท ซึ่งผลการศึกษานี้ยืนยันให้เห็นแล้วว่า กลยุทธ์การสร้างรายได้จากการท่องเที่ยวในกลุ่มผู้เยี่ยมเยือนระดับบนจะสามารถกระตุ้นรายได้ให้กับอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทยได้ในสัดส่วนที่มากกว่ากลยุทธ์การสร้างรายได้จากการท่องเที่ยวในกลุ่มผู้เยี่ยมเยือนระดับล่าง

มาถึงตรงนี้แล้ว เนื้อที่สำหรับการเขียนบรรยายก็มีเพียงเท่านี้ แต่เรายังมีกลยุทธ์ต่างๆ ที่เรายังไม่สามารถกล่าวถึงได้ในคอลัมน์นี้ทั้งหมด ไว้ในโอกาสตอนต่อๆ ไป เราจะค่อยทยอยมาพูดถึงกลยุทธ์การสร้างรายได้จากการท่องเที่ยวต่างๆ ที่เหลือทั้งหมด รวมถึงประเด็นของการกระจุกตัวและการกระจายตัวของรายได้จากการท่องเที่ยวในธุรกิจบริการท่องเที่ยวต่างๆ ของไทย