เรือสำราญ

ผมไปล่องเรือสำราญมาเสร็จแล้วอดที่จะเอามาเล่าสู่กันฟังไม่ได้ จุดประสงค์หลักไม่ใช่ต้องการให้คนไทยไปเที่ยวต่างประเทศ แต่อยากกระตุ้นและส่งเสริมนักธุรกิจไทยให้หันมาพิจารณาทำธุรกิจนี้ เพราะเป็นธุรกิจที่มีศักยภาพสูงมากประการหนึ่ง และเป็นธุรกิจที่คนไทยน่าจะถนัดมากอีกประการหนึ่ง

ก่อนจะไปล่องเรือสำราญรอบเกาะฮอกไกโดทางตอนเหนือของญี่ปุ่น และแวะเกาะซาคาลินของรัสเซียด้วยครั้งนี้ เคยมีคนชวนไปล่องเรือที่อลาสกาบ้าง ทะเลแคริบเบียนบ้าง ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนบ้าง แต่ผมปฏิเสธมาตลอด เพราะความกลัวเรือและเคยมีประสบการณ์เมาเรือที่เลวร้ายมาแล้ว 2-3 ครั้ง

แต่ครั้งนี้ทนความเย้ายวนไม่ไหว เพื่อนบอกขนาดของเรือหลายหมื่นตัน คลื่นลมทำอะไรไม่ได้และจะนิ่งจนแทบไม่รู้สึก แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าคือ ทุกท่าที่แวะบนเกาะฮอกไกโดจะได้ไปตลาดเช้ากินปลาดิบกับอาหารทะเลสดๆ

เอาเข้าจริงอาหารดีตามคาด รวมทั้งได้ชิมกุ้งหอยปูปลาพันธุ์ที่ไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อนในชีวิต ซึ่งแน่นอนว่าบางอย่างก็ไม่อร่อย แต่ก็คุ้มที่จะลอง

ส่วนเรื่องคลื่นลมปรากฏว่าที่เพื่อนบอกไว้ไม่ใคร่จะจริง คืนแรกที่อยู่ในเรือมีพายุ กัปตันประกาศเตือนล่วงหน้าว่าเรือจะโคลง ซึ่งก็เป็นไปตามนั้น ผมรู้สึกถูกโยนไปโยนมา แต่ไม่รุนแรงเท่าเครื่องบินที่บินฝ่าฝูงเมฆ บางคนควักยาแก้เมาเรือออกมากิน ส่วนผมทำใจดีสู้เสือ เพียงกินยาช่วยนอนเข้าไป 1 เม็ด ซึ่งทำให้คืนนั้นหลับสนิททั้งคืน

ตื่นเช้าขึ้นมาคลื่นลมสงบลงมาก ผมรอดมาได้โดยไม่เมา รวมทั้งไม่เห็นคนบนเรือคนไหนเมาด้วย ความกลัวเมาเรือจึงหายไปอย่างปลิดทิ้งตั้งแต่บัดนั้น

ถามคนบางคนที่ไม่เคยไปและไม่คิดอยากจะไป มีคนบอกว่ากลัวความเบื่อหน่าย ติดอยู่บนเรือโดยไม่มีอะไรทำ ซึ่งพอกลับมาแล้วผมต้องรีบไปเล่าให้ฟังว่า บนเรือมีกิจกรรมให้ทำเพียบ ยากที่จะเหงาได้

บนเรือมีสระว่ายน้ำ 34 สระ มีฟิตเนสกับสปา มีภาพยนตร์ฉายทั้งในโรงและกลางแจ้ง มีโรงละครที่มีโชว์ให้ดูทุกวัน วันละ 23 รอบ ที่ลานกิจกรรมมีวงดนตรีกึ่งคลาสสิกบรรเลงเกือบทั้งวันและบางครั้งจะมีคนออกไปลีลาศด้วย มีร้านค้าให้ช็อป มีการขายสินค้าลดราคาประจำวัน มีกาสิโน มีอาร์ตแกลเลอรี่ และที่สำคัญที่สุดมีบุฟเฟ่ต์เปิดให้รับประทานฟรีทั้งวัน โดยมีอาหารให้เลือกหลายสิบชนิด นอกเหนือจากห้องอาหารแบบเป็นทางการ ซึ่งเปิดเป็นเวลาแต่เกือบทุกอย่างก็ฟรีเช่นกัน

ส่วนใหญ่เรือออกจากท่าตอนเย็น เดินทางตอนกลางคืนและไปถึงเมืองท่าเช้าวันรุ่งขึ้น ซึ่งผู้โดยสารก็จะสามารถเลือกว่าจะลงไปกินไปเที่ยวไปช็อปในเมือง หรือจะพักผ่อนทำกิจกรรมบนเรือ

ที่บางท่าบริษัทเรืออาจเสนอแพ็กเกจพาเที่ยวชมเมืองหรือชมธรรมชาติ ซึ่งผู้โดยสารสามารถเลือกที่จะซื้อหรือไม่ซื้อก็ได้ตามสะดวก

ระบบบนเรือดีมาก ทุกคนจะได้รับบัตรที่มีบาร์โค้ด 1 ใบ ใช้เป็นทั้งกุญแจห้องพัก ชำระเงิน และเป็นเครื่องมือให้ฝ่ายจัดการทราบว่าคนมาครบหรือไม่ มีการจัดเวลาให้การขึ้นลงเรือของคนหลายพันคนไม่สะดุดและไม่ต้องรอคิว

อยู่บนเรือไม่มีการใช้เงินสด ผู้โดยสารสามารถไปพิมพ์สเตทเมนต์ดูได้เองตลอดเวลาว่ามีรายการชาร์จอะไรบ้าง และเมื่อสิ้นสุดการเดินทางก็จะมีตัวเลขรวมว่าจะถูกหักจากบัญชีบัตรเครดิตเท่าไร

หลายคนรวมทั้งตัวผมเองก่อนไป คิดว่าค่าใช้จ่ายน่าจะสูงมาก ไปแต่ละครั้งจะต้องเสียเงินนับแสนบาทเป็นกิจกรรมของเศรษฐีหรือมหาเศรษฐีเท่านั้น

เอาเข้าจริงถูกกว่าที่คาดมากเลยครับ คณะของเราส่วนใหญ่พักห้องคู่ ระดับห้องพักประมาณ 3 ดาว มีหน้าต่างชมวิวทะเล รวมค่ากินค่าทิปแบบเหมาจ่ายแล้วตกวันละไม่กี่พันบาท ถูกกว่าทัวร์บนบกมาตรฐานเดียวกันมาก

แต่ที่ทำให้การไปล่องเรือสะดวกกว่าการไปทัวร์วิธีอื่นคือ ตั้งแต่เริ่มต้นจนจบ ห้องพักเป็นของเราและจะตามเราไปทุกประเทศทุกเมืองที่เราไปเที่ยว ไม่ต้องขนย้ายกระเป๋าเข้าออกสนามบิน ขึ้นรถลงรถ หรือเข้าออกห้องพักโรงแรม ทำให้พาคนแก่สูงอายุและเด็กทารกไปด้วยได้

ผมมานั่งนึกว่า ทำไมการไปทัวร์เรือสำราญจึงมีราคาถูก ก็ได้คำตอบว่าเป็นปัญหาหญ้าปากคอก การขนส่งทางเรือเป็นรูปแบบการขนส่งที่ถูกที่สุดอยู่แล้ว ประหยัดทั้งพลังงานที่ใช้ต่อหัว และการลอยน้ำทำให้เรือสึกหรอน้อยสามารถหักค่าเสื่อมได้หลายสิบปี ต่างจากรถทัวร์ซึ่งมักจะมีอายุใช้งานสั้นกว่า

ค่าจ้างแรงงานก็ถูกกว่ากันมาก เราไปเที่ยวญี่ปุ่น แต่คนให้บริการไม่ใช่คนญี่ปุ่น เท่าที่ทราบ เรือเรามีลูกเรือประมาณ 1,000 คน ประมาณ 70% เป็นคนฟิลิปปินส์ ที่เหลือเป็นคนชาติกำลังพัฒนาอื่นๆ สิบกว่าประเทศรวมทั้งไทยด้วย

อาหารก็ซื้อแบบประมูลเหมาล็อตใหญ่ ซึ่งถึงแม้จะต้องผ่านการตรวจสอบคุณภาพอย่างเข้มข้นเพื่อป้องกันโรค แต่บริษัทเรือก็มีอำนาจต่อรองสูง จึงทำให้ยังได้ราคาถูกมากๆ อยู่ดี

ธุรกิจเรือสำราญมีมาประมาณ 50 ปีแล้ว โดยบริษัทที่มีส่วนแบ่งตลาดมากที่สุดคือ บริษัท ปริ๊นเซส เติบโตขึ้นมาจากการล่องเรือจากชายฝั่งแคลิฟอร์เนียไปเม็กซิโกกับอลาสกา โดยเฉพาะอย่างยิ่งอลาสกา ซึ่งได้รับความนิยมสูง เพราะไปเรือถูกกว่าและยุ่งยากน้อยกว่าไปเองเป็นอันมาก

ปริ๊นเซสมาดังเป็นพลุแตกเมื่อมีละครทีวีซิทคอม ชื่อเลิฟโบ๊ต ใช้เรือเป็นสถานที่ถ่ายทำ มีทั้งหมดหลายร้อยตอน และนำออกฉายต่อเนื่องเป็นเวลาประมาณสิบปี โดยทั้งหมดเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 20 ปีก่อน

ปัจจุบันปริ๊นเซสเปิดเส้นทางเพิ่มขึ้นทั่วโลก รวมทั้งมีที่แวะท่าเมืองไทยด้วย เรือที่สั่งต่อเพิ่มก็มีขนาดใหญ่ขึ้นเป็นลำดับ เช่น ลำที่เราล่องมีขนาดกว่า 1.1 แสนตัน อายุ 10 ปี ลำที่ใหม่กว่าบางลำมีขนาดกว่า 1.3 แสนตัน เป็นต้น

ผมอยากเห็นเจ้าสัวนักธุรกิจไทยหันมาจับธุรกิจนี้ เพราะเราถนัดเรื่องการโรงแรมและการท่องเที่ยวอยู่แล้ว ไม่มีเหตุผลที่เราจะให้บริการแพ้ปริ๊นเซส หรือพนักงานคนไทยจะสู้คนฟิลิปปินส์ไม่ได้ แม้เงินลงทุนจะสูง แต่หลังจากลงทุนไปแล้ว หากบริหารจัดการได้ดี กระแสเงินสดจะเป็นบวกโดยตลอด

อีกด้านหนึ่งรัฐบาลควรส่งเสริมการลงทุนในธุรกิจนี้ เพราะนอกจากจะสร้างงานสร้างรายได้แล้ว ยังเป็นการส่งเสริมการท่องเที่ยวอีกด้วย

เรือสำราญไทยอาจเริ่มต้นโดยการใช้ท่าในประเทศเป็นฐาน เช่น แหลมฉบังและภูเก็ต และเปิดเส้นทางสั้นๆ ก่อน เช่น จากภูเก็ตอาจไป จ.พังงา กระบี่ เกาะพีพี เกาะสุรินทร์ มาเลเซีย สิงคโปร์ อินโดนีเซีย รวมทั้งอาจเลยไปทางตอนเหนือของออสเตรเลีย หรือจากแหลมฉบังอาจไปเกาะช้าง กัมพูชา เวียดนาม ฮ่องกง ไต้หวัน จีน และต่อไปอาจเลยไปญี่ปุ่นกับเกาหลี

ผมเชื่อว่าธุรกิจเรือสำราญจะยังเติบโตอย่างต่อเนื่อง เพราะความได้เปรียบด้านต้นทุน ด้านโลจิสติกส์ ด้านภาษีและด้านกฎหมาย เช่น เรื่องกาสิโน ในประเทศส่วนใหญ่ยังเป็นเรื่องผิดกฎหมาย แต่พอเข้าไปอยู่ในน่านน้ำสากลก็เปิดได้โดยเสรี

รายได้ของคนวัยเกษียณในประเทศที่พัฒนาแล้วอย่างสหรัฐ ยุโรปและญี่ปุ่น สามารถนำมาใช้ล่องเรือได้เป็นเวลานานๆ สำหรับคนไทย นอกจากนักธุรกิจและคนในวัยเกษียณแล้วยังอาจเป็นที่ให้เศรษฐีพากิ๊กไปเที่ยว ซึ่งในเรือของเราก็มีคนประเภทนี้อยู่ด้วย

คนที่ไม่เคยลอง หากนึกอยากจะลอง แต่ยังไม่ทราบจะใช้บริการของใคร อาจลองติดต่อบริษัททัวร์ที่จัดการเรื่องนี้ให้กับคณะของเรา ชื่อบริษัท เอกซ์พลอเรอร์ แชนเนล โทร. 02-377-5370-2