บัญชา อ่อนดี กับบทกวีมหาวิหารแห่งสุวรรณภูมิ

....วิมลพรรร ปิตธวัชชัย

ไม่น่าเชื่อว่าผลงานร้อยกรองบทกวีของนักหนังสือพิมพ์หนุ่มใหญ่ บัญชา อ่อนดี ที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจ เพื่อเตือนสติให้คนไทยทั้งหลายเห็นคุณค่าของความเป็นชาติและความรักสมัครสมานสามัคคีของคนไทยที่มีมาแต่ในอดีต มีความงดงามทางศิลปวัฒนธรรมประเพณี ในวีถีที่มีอิสรเสรี มีศีลธรรมมีเมตตาธรรมต่อกัน มีความสงบร่มเย็นภายใต้พระบรมโพธิสมภารของพระมหากษัตริย์ ผู้ทรงคุณอันประเสริฐ แต่กลับต้องแตกแยกแบ่งพวกแบ่งสี ลุกขึ้นมาทะเลาะวิวาท ฆ่าฟันเผาบ้านเผาเมืองกัน เพราะนักการเมืองที่เห็นแก่ตัวไร้จิตสำนึกรักชาติรักแผ่นดินถิ่นกำเนิด จนบ้านเมืองแทบจะแตกสลาย ในชื่อหนังสือเรื่องมหาวิหารสุวรรณภูมิ ซึ่งตีพิมพ์เผยแพร่ออกสู่สายตาสาธารณชน เมื่อเดือน มี.ค. ที่ผ่านมานี้ จะกลายเป็นบทกวีร้อยกรองที่กล่าวอ้างถึงเหตุการณ์และความเป็นไปของบ้านเมืองได้อย่างแม่นยำชนิดที่แม้แต่หมอดูนักพยากรณ์ดวงเมืองที่ว่าเก่งๆ ยังต้องยกนิ้วให้

เราจึงน่าจะมาทำความรู้จัก บัญชา อ่อนดี และบทกวีของเขาดู

บัญชา อ่อนดี เป็นชาวอุตรดิตถ์ เกิดเมื่อวันที่ 8 พ.ค. 2505 ที่ ต.บ้านแก่ง อ.ตรอน จ.อุตรดิตถ์ จบการศึกษาชั้นต้นที่โรงเรียนบ้านแก่ง และโรงเรียนตรอน อ.ตรอน จ.อุตรดิตถ์ แล้วไปเรียนต่อชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนตรอนตรีสินธุ์ และโรงเรียนประจำจังหวัดอุตรดิตถ์ เข้าศึกษาต่อระดับอนุปริญญาตรี ที่วิทยาลัยพลศึกษาเชียงใหม่ จบการศึกษาระดับปริญญาตรีทางด้านครุศาสตร์ ที่วิทยาลัยครูอุตรดิตถ์

เราต่างเป็นเมล็ดพันธุ์ของที่นี่ ซึ่งไม่มีแห่งไหนจะคล้ายเหมือนอาคันตุกะแปลกหน้าจึงมาเยือน บ้างปักหลักลงเรือนเป็นเพื่อนกัน

ธรรมชาติแวดล้อมพรั่งพร้อมสรรพ คณานับทรัพย์แสนแผ่นดินสรรอัธยาศัยไมตรีมีสัมพันธ์ต่างแบ่งปันกันและกันเสมอมา

รสชาติอาหารทั้งหวานเผ็ด ล้วนคือเคล็ดสูงส่งอันทรงค่าอีกพืชพรรณธัญญาหารลานไร่นาวัฒนธรรม ภาษา ประเพณี

เหลืองดำขาวอาคันตุกะมาเยือนเรา เพราะรากเหง้าเก่าเกริกไกรไทวิถีทั้งศาสนสถานตำนานพิธี อิสระเสรีมีคุณธรรม

เราต่างเป็นพลเมืองของที่นี่ กลับขยี้ทุกแห่งหนจนตกต่ำสำนึกใดเคยจำหลักประจักษ์ประจำฤๅโค่นคว่ำมอดม้วยด้วยรุ่นเรา

รกของบรรพบุรุษถูกฝังอยู่ที่นี่ ปฐพีร่ำระงมความตรมเศร้าสะท้านสะทกอกรัวตัวสั่นเทาใครหนอเผาบ้านเป็นเถ้าเราหรือมาร

นอกจากนี้ บัญชา อ่อนดี เชิญชวนให้คนไทยมาร่วมกันร้องเพลงเพื่อความรักและความสมัครสมานสามัคคีของคนในชาติในชื่อบทกวี เพลงแห่งศยาม ที่มีความว่า...

มาร่วมกันร้องเพลงสักเพลงไหมโดยหัวใจร่ายเชลงเปล่งเป็นเสียงแม้แบ่งฝ่ายย้ายแยกแผกสำเนียงหนึ่งน้อยหนอขอเพียงสักเสียงเพลง

เชื่อเถิดว่าเราทั้งผองต่างร้องได้ จะเสียงใสทำนองเคลื่อนเอื้อนไม่เก่งแต่แค่เราพร้อมกันลั่นเพลงร่วมบรรเลงอีกล้านล้านจะช่วยร้อง

เรามาลองร้องเพลงสักเพลงหนึ่ง เพลงที่ซึ่งใจผนึกจนกึกก้องให้โลกสดับกันสดาลจากขวานทองดั่งเหมือนต้องมนต์นักพรตสะกดใจ

ไม่มีใครร้องเพลงนี้ดีเหมือนเราและรับรู้ไม่เท่าพวกเราได้คลั่งชาติที่กล่าวหาว่ากันไปรักชาติผิดตรงไหนถามใจดู

มาร่วมกันบรรเลงสักเพลงสิ ให้รักผลิสะพรั่งพื้นกลับคืนสู่สมานฉันท์สันติที่เชิดชูเถิดร่วมกู่เสียงก้องขึ้นร้องเพลง

ข้า...

หยาดน้ำตาหมาดหมองของแผ่นดินโอ้ทั้งสิ้นต่างสีเสียที่ไหนระทมอยู่กับความเศร้าสักเท่าใด ปล่อยโลภหลงสงสัยชักใจนำ

โอ้ขวัญเอ๋ยพรากพลัดกระจัดกระจาย เพราะทุศีลทมิฬร้ายมากรายกล้ำต้องผจญมนต์สาปบ่วงบาปทำ โดนม่านคำครอบคลุมทั่วมุมเมือง

ประวัติศาสตร์ชาติไทยไม่เคยเห็นที่ร่มเย็นเป็นร้อนร้ายไปทุกเรื่องรากแก้วเคยเป็นแก่นอยู่แน่นเนืองกลับขุ่นเขืองขัดข้องจ้องประจัน

แท้หมู่มารยักษามาพิสูจน์ใครคือภูติคือพระสละมั่นไหนอุบัติวูบหายไหนนิรันดร์เป็นมิ่งขวัญของมหาประชาชน

พระสยามเทวาธิราชประสาทพรโดยพระธรรมคำสอนอัมพรผลศีลแห่งมหาวิหารช่วยดาลดลแผ่กุศลเป็นเพลงกล่อมหลอมจิตใจ

โอ้ละเห่หฤหรรษ์สันติสุข สรรพทุกข์สรรพมารอย่าผ่านใกล้จงศยามข้ามพ้นมหันตภัย สุวรรณภูมิภูมิไผทประเทศเทอญ