ส่องชะนีมือดํา

ทุกครั้งที่ผมไปเที่ยวป่าฮาลาบาลา จ.นราธิวาส หากพักค้างคืนที่สถานีวิจัย มักแว่วเสียงชะนีร้องผัวๆๆๆ ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง แต่ไม่ค่อยได้ให้ความสนใจกับมันเท่าใด

จนกระทั่งเที่ยวล่าสุด รู้สึกเสียงชะนีร้องใกล้เชียวละ มองไปก็เห็นชะนีตัวดำหลบวอบแวบอยู่ในพุ่มไม้สูง ระยะนั้นแม้แต่ถ่ายด้วยเลนส์ขนาด 500 มม. ก็ยังไกลไปนิด สวนทางกับเสียงร้องที่ถือว่าใกล้กว่าทุกครั้ง

ที่สัมผัสได้ เสียงร้องผัวๆๆๆ นี้ มันมีสำเนียงเพี้ยนๆ ไม่เหมือน ผัวๆๆๆ ตามป่าภาคกลางที่ได้ยินบ่อยๆ

นับเป็นโชคอันไม่คาดฝัน เพราะชะนีที่มาร้องโหยหวนถึงหน้าบ้านพักของสถานีวิจัย ก็คือชะนีมือดำ (Agile Gibbon) ซึ่งเราจะไม่มีทางเห็นตัวมันได้เลยจากป่าไหนๆ ถ้าไม่ดั้นด้นมาถึงป่าใต้สุดของไทยอย่างฮาลาบาลา

แหล่งแพร่กระจายพันธุ์ที่สำคัญของชะนีมือดำ อยู่ที่เกาะสุมาตรา แล้วลามขึ้นเหนือมายังมาเลเซีย ก่อนมาสุดแดนทางตอนเหนือสุดก็ที่ฮาลาบาลา สถานภาพระดับโลก จัดเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์ หรือ Endangered เลยทีเดียว (ซึ่งยิ่งเพิ่มความสุขที่ได้เห็นซะงั้น แหะๆ)

อุปนิสัยที่รับรู้ได้ทันที เห็นจะเป็นความระแวดระวังภัย และความเป็นสัตว์สายตาดีราวกับสามารถ พยัคฆ์อรุณ (สมัยที่แกยังหลบพายุหมัดได้นะ 555) มันคอยเมียงมองมา โดยมีกิ่งไม้ใบไม้กำบังตัวตลอดเวลา ทั้งที่ความรู้สึกประสาคน บอกว่านี่มันไกลจะตายชัก กลัวอะไรนักหนาเจ้าชะนีเอ๋ย

จากภาพประกอบที่ผมครอปมาไม่น้อยนี้ จริงๆ แล้วมีชะนี 3 ตัวในรูป ตัวลูกวัยซนเกาะติดหน้าอกแม่ที่กำลังห้อยโหนด้วยมือดำๆ อีกสิ่งที่น่าทึ่งคือความไวปานวอกของมัน ขนาดกล้องผมรัวเร็วอย่างกับปืนกล 11 เฟรมต่อวินาที ยังกดมาได้แค่ช็อตเดียว ชั่วเสี้ยววินาทีก่อนมันชะแว้บเข้าหลังพุ่มไม้อีก

ความพิลึกส่วนตัวของผม ที่ผ่านมาแทบไม่เคยมีรูปชะนีธรรมดาที่พบได้ทั่วไปตามป่าภาคกลาง เริ่มสอยชะนีตัวแรก ก็ดันเป็นชะนีมือดำจากป่าใต้สุดซะงั้น