สังคมเถ้าแก่

นับเป็นโอกาสของประเทศไทย เมื่อคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) มีมติเห็นชอบกำหนดให้การยกระดับและพัฒนาผู้ประกอบการขนาดกลางและขนาดย่อม (เอสเอ็มอี) ขึ้นเป็นวาระแห่งชาติ เพื่อพัฒนาผู้ประกอบการรายย่อยที่กระจายอยู่ในทุกพื้นที่ของประเทศให้เข้มแข็งขึ้น

ยุทธศาสตร์ระยะสั้นที่กำหนดมาตรการหลักจะเร่งปรับปรุงโครงสร้างการส่งเสริมเอสเอ็มอีของหน่วยงานราชการให้มีการบูรณาการกัน มีเป้าหมายเดียวกัน คือ การเพิ่มสัดส่วนทางเศรษฐกิจของธุรกิจเอสเอ็มอีจาก 37% ของจีดีพี ให้ขึ้นมาสู่ระดับ 42% และเพิ่มเป็น 50% ภายในปี 2030 ถือว่ามีเป้าหมายในการพัฒนาผู้ประกอบการอย่างมีรูปธรรม

การปรับรูปแบบการจัดสรรงบประมาณของประเทศจากที่เคยตั้งงบผ่านกระทรวงอุตสาหกรรม กระทรวงพาณิชย์ และกระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มาเป็นการจัดสรรให้หน่วยงานที่ดูแลเอสเอ็มอีโดยตรง ก็ทำให้การดูแลเอสเอ็มอีมีเอกภาพวัดผลได้มากขึ้น

มาตรการแก้ปัญหาการเข้าถึงแหล่งเงินทุนของเอสเอ็มอีที่มีอยู่ร่วม 3 ล้านราย ด้วยการกำหนดให้บรรษัทประกันสินเชื่ออุตสาหกรรมขนาดย่อม (บสย.) ลดดอกเบี้ยเงินกู้แก่เอสเอ็มอีให้เหลือ 4% ก็ยิ่งทำให้ขีดความสามารถในการทำธุรกิจของรายย่อยที่มีปัญหามาตลอดดีขึ้น

ขณะที่ยุทธศาสตร์ระยะกลางที่จะมีการสร้างจุดกระจายสินค้าในแต่ละภูมิภาคขึ้นมาเพื่อขยายตลาดของผู้ประกอบการให้กว้างขึ้น มีการจัดตั้งศูนย์บริการอาเซียนเอสเอ็มอี จัดตั้งกองทุนส่งเสริมการขยายธุรกิจเอสเอ็มอีไปในต่างประเทศ ก็เป็นการสร้างโอกาสทางธุรกิจให้เกิดขึ้น

แม้ยุทธศาสตร์เอสเอ็มอีที่ถูกกำหนดขึ้นเป็นวาระแห่งชาติของ คสช. อาจจะยังไม่ครอบคลุมทั้งหมด แต่นี่คือโอกาสในการสร้างผู้ประกอบการรายย่อยทั่วประเทศให้มีความแข็งแกร่ง และเป็นรากฐานในการสร้างงาน เสริมความแข็งแกร่งทางเศรษฐกิจของประเทศ

อย่างไรก็ตาม ยุทธศาสตร์สำคัญที่สุดที่เป็นหัวใจที่ คสช.และรัฐบาลจะต้องสร้างขึ้นมาให้ได้ คือ สร้างสังคมผู้ประกอบการขึ้นมา ปลุกให้คนไทยรู้จักคิดในการเป็นเถ้าแก่มากกว่ามุ่งสร้างคนเข้าสู่สังคมการเป็นลูกจ้าง

หน่วยงานภาครัฐจะต้องเปิดโอกาสให้กับผู้ที่คิดเป็น คิดได้ สามารถสร้างสรรค์งานขึ้นมาอย่างเป็นรูปธรรม

การสนับสนุนผู้ประกอบการเอสเอ็มอีรายย่อยแม้จะมีต้นทุนสูง แต่คุ้มค่าในการลงทุน เพราะในระยะยาวเอสเอ็มอีที่เติบโตขึ้นคือหน่วยงานที่ค้ำจุนระบบเศรษฐกิจของประเทศ