กฏหมายปราบทุจริต-คอร์รัปชั่น

ปัญหาการทุจริตคอร์รัปชั่น หรือที่คนไทยเรียกกันมาแต่โบราณว่า ฉ้อราษฎร์บังหลวงเป็นเหมือนมะเร็งร้ายที่เกาะกินประเทศไทยเราไม่ให้เจริญก้าวหน้า

เนื่องจากนักการเมืองของไทยเป็นมนุษย์พันธุ์พิเศษ กฎหมายธรรมดาไม่สามารถจัดการได้ คนพวกนี้เมื่อกุมอำนาจรัฐไว้ได้แล้วกลไกการตรวจสอบ การดำเนินคดีจะไม่ทำงาน ไม่มีหน่วยงานใดเอาจริงเอาจังที่จะดำเนินคดี จนในที่สุดคดีก็จะขาดอายุความไม่สามารถเอาผิดได้อีกเลย ทางแก้ไขจึงต้องเปลี่ยนแปลงกฎหมายใน 2 ประเด็น คือ อายุความและผู้เสียหาย

การทุจริตคอร์รัปชั่น เป็นความผิดทางอาญาประเภทอาญาแผ่นดิน โดยกฎหมายถือว่ารัฐเป็นผู้เสียหาย กระบวนการฟ้องคดีจึงเป็นหน้าที่ของรัฐ เริ่มจากพนักงานสอบสวน เดิมคือเจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่การทำงานของตำรวจอยู่ภายใต้อิทธิพลของนักการเมือง การดำเนินคดีทุจริตคอร์รัปชั่นของตำรวจจึงไม่เป็นผลตั้งแต่ปี 2540 รัฐธรรมนูญได้ตั้งองค์กรอิสระคือ ป.ป.ช.ให้ทำหน้าที่เป็นพนักงานสอบสวนแทนตำรวจ จนมีรัฐมนตรีและนักการเมืองหลายคนถูกจำคุก แต่ด้วยความเป็นมนุษย์พันธุ์พิเศษของนักการเมืองไทย องค์กรอิสระกลับไม่อิสระตามชื่อ ถูกครอบงำโดยนักการเมืองชั่วๆ ที่ใหญ่คับประเทศ จนไม่อาจสร้างผลงานกับนักการเมืองตัวใหญ่ๆ ได้ จนเกิดการรัฐประหารปี 2549 มีการตั้ง คตส.เป็นองค์กรอิสระขึ้นทำหน้าที่แทน จนทำให้นักโทษชายดูไบต้องระเหเร่ร่อนเป็นสัมภเวสีอยู่จนทุกวันนี้

นอกจากต้องผ่านกระบวนการสอบสวนไม่ว่าจะเป็นตำรวจ หรือ ป.ป.ช.แล้ว ยังต้องผ่านพนักงานอัยการที่ทำหน้าที่ทนายแผ่นดินนำคดีขึ้นสู่ศาล แต่ในยามปกติที่นักการเมืองเรืองอำนาจมักจะทำตัวเป็นทนายแผ่นชิน ไม่ยอมดำเนินคดีหรือถ่วงการพิจารณาคดีกับนักการเมืองชั่วๆ โดยได้รับโบนัสให้ไปเป็นบอร์ดรับประโยชน์ในรัฐวิสาหกิจ รัฐธรรมนูญปี 2550 จึงต้องบัญญัติให้ ป.ป.ช.มีอำนาจฟ้องคดีเอง หากอัยการสูงสุดไม่ดำเนินคดี

การบัญญัติให้ ป.ป.ช.ฟ้องคดีได้เอง เป็นการบอกอย่างตรงไปตรงมาอยู่แล้วว่า รัฐธรรมนูญไม่ไว้ใจอัยการสูงสุด แต่ท่านก็ยังคงทำงานภายใต้ความครอบงำของนักการเมือง จนมีเสียงเรียกร้องให้การรัฐประหารครั้งนี้ต้องมีการปฏิรูปอัยการด้วย

นี่ก็เป็นอีกองค์กรหนึ่งที่ต้องถูกปฏิรูปอันเกิดจากการไม่ทำหน้าที่ตามกฎหมาย

แต่ยุคสมัยเปลี่ยนไปผลของการทุจริตคอร์รัปชั่น ฉ้อราษฎร์บังหลวงสร้างความเสียหายให้กับราษฎรโดยตรง วิธีที่ง่ายคือ หากศาลฎีกาจะเปลี่ยนแนวบรรทัดฐานให้ถือว่าราษฎรเป็นผู้เสียหาย เพราะเป็นผู้เสียภาษีให้ข้าราชการและนักการเมืองไปทุจริต ประชาชนที่เสียภาษีก็น่าจะฟ้องคดีได้เอง ซึ่งอาจเกิดการฟ้องคดีกันจนศาลรับไม่ไหวก็ได้

อีกแนวทางหนึ่งคือการแก้กฎหมายอาจกำหนดให้ราษฎรที่เสียภาษี จำนวนเท่าใด มีสิทธิฟ้องคดีได้ แต่ถ้าพิสูจน์ได้ว่านำความเท็จไปเที่ยวไล่ฟ้องข้าราชการนักการเมืองให้ศาลมีอำนาจลงโทษโจทก์ในคดีนั้นเลย เป็นการแลกเปลี่ยนและถ่วงดุลกัน ถ้าไม่มั่นใจจริงก็อย่าฟ้อง แต่ถ้าทุจริตคอร์รัปชั่นโจ่งแจ้ง แต่ ป.ป.ช.อัยการ ไม่ฟ้อง ประชาชนผู้รักชาติจะรวมตัวกันฟ้องเอง โดยยอมรับความเสี่ยงก็ได้

อายุความเป็นหลักกฎหมายทั่วไปที่ไม่ต้องการให้ทิ้งเรื่องไว้นานจนเกินไป เพราะจะทำให้พยานหลักฐานสูญหายไม่สามารถดำเนินคดีได้อย่างถูกต้องเป็นธรรมได้ จึงเป็นช่องทางให้ผู้กระทำความผิดอาศัยเป็นช่องทางหลบหนี รอให้ขาดอายุความเสียก่อน จึงกลับเข้ามาปรากฏตัว กรณียันตระที่กล้ากลับเข้ามาก็อาศัยช่องทางนี้

ในประเทศอังกฤษคดีสำคัญๆ เช่น ฆ่าคนตายหรือทุจริตคอร์รัปชั่น เขาไม่มีกำหนดอายุความ เพราะถือเป็นเรื่องสำคัญไม่ว่านานแค่ไหน ถ้ามีพยานหลักฐานก็สามารถดำเนินคดีได้เสมอ แต่ของไทยเราจะกำหนดเพียงไม่ให้มีอายุความสำหรับคดีทุจริตคอร์รัปชั่นเท่านั้นอาจไม่เพียงพอ

การแก้ปัญหาการทุจริตคอร์รัปชั่น ย่อมไม่อาจทำได้ภายในเวลาสั้นๆ เหมือนพลิกฝ่ามือ แต่หากทุกภาคส่วนร่วมมือกันอย่างจริงจัง ย่อมไม่เกินความสามารถของคนไทยที่จะล้างประเทศให้การเมืองและระบบราชการปลอดจากการโกงกิน

ถ้าเราเชื่อมั่นว่า เราทำได้ เราก็จะได้