ความสุขที่ยั่งยืน

ความสุขที่คนในชาติต้องการ นอกจากอยากเห็นการแก้ปัญหาความเดือดร้อนเฉพาะหน้าซึ่งเป็นความทุกข์ของคนส่วนใหญ่แล้ว ทุกคนยังอยากจะเห็นประเทศไทยได้รับการปรับรื้อโครงสร้างหลักๆ ครั้งใหญ่ เพื่อขจัดอุปสรรคต่อการพัฒนาประเทศ

นอกจากนี้ ต้องการได้ผู้นำมากำหนดวิสัยทัศน์ประเทศอย่างชัดเจนว่าจะวางอนาคตของบ้านเมืองเราไปในทิศทางไหนให้เป็นที่ยอมรับของนานาประเทศ

ปฏิเสธไม่ได้ว่าตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา เราปล่อยให้มีปัญหาหมักหมมมากมายหลายด้าน ทำให้นับวันเรากลายเป็นสังคมเห็นแก่ตัว มือใครยาวสาวได้สาวเอา ขาดความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ฯลฯ

ขณะที่ความเหลื่อมล้ำระหว่างคนจนคนรวยถ่างออกไปเรื่อยๆ ทรัพยากรชาติถูกแย่งชิงไปอยู่ในมือคนบางกลุ่มบางพวก ความสมานสามัคคีที่เคยมีแทบจะไม่หลงเหลือ

ในทางกลับกัน ความแตกแยกปรากฏชัดมากขึ้น ความสามารถการแข่งขันของประเทศตกต่ำอัตลักษณ์และจุดเด่นความเป็นไทยกลับเลือนราง ระบบการศึกษาล้มเหลว ระบบราชการอ่อนแอ ฯลฯ

จากทุกปัญหาล้วนทอนศักยภาพของประเทศในแทบทุกด้าน ดังนั้นหากจะคืนความสุขให้เกิดความยั่งยืน จะเป็นคุณูปการยิ่งหากสังคมไทยปราศจากมาเฟียมีสีและไม่มีสีคอยที่เรียกรับประโยชน์แทบทุกวงการ

นักธุรกิจจะมีความสุขยิ่งหากไม่มีต้นทุนจากการชักเปอร์เซ็นต์โครงการต่างๆ ทั้งจากข้าราชการและนักการเมือง

ประเทศไทยจะยิ่งมองเห็นอนาคตที่ดีหากปลอดระบบอุปถัมถ์ ไม่มีการใช้เส้นสายวิ่งเต้นเข้าสู่ตำแหน่ง ไม่มีการจ่ายแป๊ะเจี๊ยะเข้าเรียน แต่มีการฟื้นฟูศีลธรรมอันดีกลับมา คืนความเป็นสยามเมืองยิ้มกลับมา

ด้านความเป็นอยู่อื่นๆ หาก คสช.หรือรัฐบาลชุดใหม่ปรับปรุงระบบขนส่งมวลชน ปรับระบบโลจิสติกส์ให้ได้มาตรฐาน จะช่วยให้คุณภาพชีวิตและการขนส่งสินค้ามีความสะดวกและคล่องตัวมากขึ้น

หาก คสช.ได้ใช้โอกาสนี้ผลักดันเรื่องสำคัญๆเหล่านี้และด้านอื่นๆ ที่เป็นวาระชาติซึ่งตรงความต้องการประชาชน นอกจากจะทำให้การทำรัฐประหารไม่สูญเปล่าแล้ว จะช่วยปลดเปลื้องความทุกข์ให้คนในชาติได้อย่างมหาศาล

ไม่ช้าไม่นานเราจะได้มีโอกาสภาคภูมิใจในความเป็นไทยอย่างแท้จริง อาทิ เราจะเป็นแหล่งผลิตวัตถุดิบส่งครัวโลก เรามีประชาชนเคารพกฎหมายและมีวินัย ฯลฯ

ดังนั้น หากแต่ละนโยบายถูกดำเนินการตรงกับสภาพปัญหา ความสุขจะเกิดขึ้นอย่างยั่งยืน พร้อมๆ กับบรรยากาศความรักชาติที่ไม่จำต้องปลุกเร้า