22 ปีอิมมอร์ทัล กลุ่มบิ๊กไบค์เพื่อสังคม

เวลาที่คุณเห็นกลุ่มฮาร์เลย์เดวิดสันควบทะยานบนท้องถนน เราอาจจะนึกถึงกลุ่มสิงห์มอเตอร์ไซค์ต่างประเทศ กางเกงยีนส์ เสื้อหนัง ไว้หนวดเครา ออกแนวอันธพาลไปสักหน่อย แต่สำหรับกลุ่มอิมมอร์ทัล ฮาร์เลย์ เดวิดสัน นั้นต่างออกไป พวกเขาขับควบมอเตอร์ไซค์กว่า 100 คันที่มุ่งหน้าไปยัง จ.ยโสธร เมื่อปลายสัปดาห์ก่อน เพื่อนำสิ่งของและความสุขไปมอบให้เด็กที่บ้านโฮมฮัก เช่นเดียวกับที่เคยเดินทางบริจาคสิ่งของยังที่ต่างๆ ตลอด 22 ปีของการรวมกลุ่มอิมมอร์ทัล ซึ่งเป็นกลุ่มบิ๊กไบค์กลุ่มแรกและก่อตั้งมาอย่างยาวนานที่สุดของประเทศไทย

เกรียงไกร สายวงศ์ กรรมการฝ่ายสมาชิกกลุ่มอิมมอร์ทัล ฮาร์เลย์ เดวิดสัน เล่าที่มาที่ไปของกลุ่มว่า กลุ่มของเราเริ่มก่อตั้งเมื่อประมาณ 22 ปีก่อน เริ่มจากเป็นกลุ่มเพื่อนๆ ที่รู้จักกันเป็นกลุ่มแรกๆ ที่หลงใหลใน ฮาร์เลย์ เดวิดสัน 13 คน จากนั้นพอมีคนรู้จักที่ใช้ฮาร์เลย์ เดวิดสันเหมือนกันก็เข้ามารวมกลุ่มกันมากขึ้นเรื่อยๆ

“ตอนนั้นต้องเท้าความก่อนว่าสมัยก่อนมอเตอร์ไซค์ฮาร์เลย์ไม่ได้มีตัวแทนจำหน่ายในประเทศไทย คนใช้ต้องหาซื้อซากหรือชิ้นส่วนเอามาประกอบ หรือถ้าได้เป็นคันก็เรียกได้ว่าจมอยู่ในกองโคลนเอามาปัดเช็ดล้างหาอะไหล่มาเปลี่ยนจนมันวิ่งได้นั่นล่ะ ดังนั้น การรวมกลุ่มในสมัยแรกๆ ก็จะเป็นฮาร์เลย์พวกรถโบราณสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 รถที่ทหารเอามาใช้เป็นรถนำขบวนบ้าง

ซื้อเอามาซ่อมจนขี่ได้ การรวมตัวกันจึงเหมือนเป็นการแลกเปลี่ยนอะไหล่ใครหาอะไหล่เจอที่ไหนก็ซื้อเอามาแลกกัน ซื้อขายกัน แต่วัตถุประสงค์หลักที่มีมาแต่แรกก็คือ การรวมกันทำกิจกรรมเพื่อสังคมตั้งแต่ ทำบุญตามวัดไม่กี่พันบาทไปจนถึงหมื่นบาท เอาของไปบริจาค หลังจากนั้นเราก็มีการจัดงานเชียงใหม่ไบค์วีก อิมมอร์ทัล ตามจังหวัดต่างๆ ก็มีคนขอเข้าร่วมกลุ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เราฉลองครบรอบ 22 ปีไปเมื่อวันที่ 16 ม.ค. ก็มีสมาชิกที่ลงทะเบียนเข้าร่วมงานกว่า 300 คน” เกรียงไกร เอ่ยถึงเรื่องราวครั้งเก่าที่รุ่นบุกเบิกเปิดกลุ่มอิมมอร์ทัลนี้ขึ้นมา

เกรียงไกร เสริมอีกกว่า กลุ่มอิมมอร์ทัลของเขานั้นไม่ใช่ว่าใครจะเข้าได้ง่ายๆ แต่ต้องเป็นคนที่มีใจรักในฮาร์เลย์ เดวิดสันเหมือนกัน และการสมัครสมาชิกจะต้องมาสมัครในวันอิมมอร์ทัลเดย์ เท่านั้น กลุ่มอื่นๆอาจจะมองกลุ่มอิมมอร์ทัลเป็นกลุ่มที่แตกต่างจากพวกเขา แต่ยืนยันว่ากลุ่มอิมมอร์ทัลเป็นกลุ่มที่มีวัฒนธรรมเฉพาะตัวที่ยึดถือกันมานาน จากรุ่นสู่รุ่น อยู่อย่างมีกฎกติกา อยู่อย่างพี่ๆ น้องๆ รุ่นพี่บางคนที่มีชื่อเสียงในวงการอาจจะไม่ได้ขับฮาร์เลย์แล้วแต่เขาก็ยังเฝ้าดูอยู่ห่างๆ

ในแต่ละปีกลุ่มอิมมอร์ทัลจะมีแผนงานการจัดกิจกรรมที่ชัดเจน ซึ่งจะกำหนดเป็นแผนต่อปีว่าเราจะนำเงินที่ได้จากการขายของจากการประมูลสินค้าเอาไปทำอะไรที่ไหนโดยดูตามความเหมาะสมที่ลงตัวที่สุดทั้งสองฝ่าย เริ่มจากความต้องการของสถานที่ที่จะไป แล้วย้อนกลับมาดูที่กำลังสนับสนุนที่มีอยู่ในมือว่าสามารถช่วยได้แค่ไหน

จากนั้นเราก็ร่างมาเป็นแผนในแต่ละปีออกมาเลย อย่างล่าสุดที่เราไปบ้านโฮมฮัก จ.ยโสธร สิ่งที่พบก็คือเด็กๆ ที่นั่นมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี พอมีพออยู่แต่สิ่งที่พวกเขาขาดก็คือ โอกาสทางสังคม อย่างที่รู้ๆ กันดีก็คือบ้านโฮมฮักนั้นเป็นสถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้าที่พ่อแม่ติดเชื้อ ซึ่งส่วนใหญ่พ่อแม่จะเสียชีวิตหมดแล้ว แต่เด็กๆ เหล่านี้จะถูกกีดกันจากสังคมว่าเป็นเด็กติดเชื้อ เวลาพวกเขาไปโรงเรียนก็จะต้องปิดบังตัวเองว่ามาจากบ้านโฮมฮัก ไม่อย่างนั้นพวกเขาอาจจะถูกไล่ออกจากโรงเรียน ซึ่งพวกเขาน่าสงสารและต้องการโอกาสและความเข้าใจจากทุกคนในสังคมค่อนข้างมาก

“ในวันเดินทางมอบของเราเริ่มออกเดินทางกันตั้งแต่เช้า ความรู้สึกของผมตอนนั้นอยากจะเอาของไปให้พวกเขาเร็วๆ พวกเราขี่กันเป็นขบวนยาวกว่า 100 คันพอไปถึงที่นั่นสิ่งที่เราได้รับก่อนก็คือเด็กๆ เดินมาผูกข้อมือให้เรา พวกเขาผูกเชือกยังไม่เก่งแต่ก็พยายามเป็นผู้ให้และบอกว่าขอบคุณครับพ่อที่เอาของมาให้

ความรู้สึกของเราทุกคนตอนนั้นมันตื้นตันมาก ความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางมันหายไปหมด แต่กิจกรรมของเราไม่ได้มีอะไรมากเรายอมรับว่าเราไม่ใช่นักเอนเตอร์เทน เพราะสมาชิกแต่ละคนก็มีหน้าที่การงานอายุอานามกันพอสมควร แต่เรามีใจที่อยากจะทำสิ่งดีๆ ให้กับสังคม เราจึงถนัดที่จะมอบของ เล่นดนตรีให้เด็กๆ ฟัง ตามความสามารถที่มีและพอจะทำให้พวกเขามีความสุขได้” เกรียงไกรเล่าความรู้สึกที่ยากจะลืมเลือน ความสุขของผู้ให้ที่ไม่หวังสิ่งตอบแทน