เทพสีตุ่น

ความเห็นส่วนตัวของผม นกรับแขกแห่งป่าฮาลาบาลา จ.นราธิวาส ที่เลอค่าอมตะจริงๆ ต้องยกให้นกพรานผึ้ง (Malaysian Honeyguide)

ด้วยคุณสมบัติสำคัญ 23 อย่าง เช่น ความหายากสุดๆ ความที่มีนิสัยติดที่ อยู่ประจำต้นไม้ต้นเดิมมา 34 ปีแล้ว ไม่คิดจะย้ายสำมะโนครัวไปไหน และก็ความที่มันใจดี ยอมให้ถ่ายรูปง่ายๆ ด้วย

ทั้งที่สารรูปนกพรานผึ้ง ช่างเป็นนกที่หาความสวยงามไม่เจอ (ดูรูป ไม่ต้องให้บรรยาย)

แต่นั่นแหละ เรียบๆ ไร้สีสัน แต่มันเร้าใจอย่างที่สุด อยากเห็นเหรอ ไม่ยาก ใช้บริการเจ้าหน้าที่สถานีวิจัยสัตว์ป่าฮาลาบาลา ให้นำทางไป รับประกันได้เจอแน่

แค่คุณต้องลุยข้ามลำธารสายใหญ่ที่ทุกก้าวมีแต่ก้อนหินลื่น แค่ต้องเดินไปตาม trail ที่เป็นหินตะปุ่มตะป่ำระบมเท้า แค่ต้องรบไปกับฝูงทากตามเส้นทาง และแค่ต้องเดินไกลเอาการ

เหงื่อไหลไคลย้อย เลือดซึมเปรอะกางเกง แต่พอได้ถ่ายรูปนกพรานผึ้งที่ดั้นด้นค้นหาเท่านั้น ก็แทบลืมความยากลำบากประดามีที่เผชิญมา

ทุกวันนี้ แม้แต่นักปักษีวิทยาก็มีข้อมูลทางชีววิทยาของนกพรานผึ้งน้อยมาก รู้แค่ว่ามันมีความพิลึกพิเรนทร์อะไรหลายๆ อย่างในตัว เรื่องอยู่ติดที่บนต้นไม้ต้นเดิมนั่นก็เรื่องนึง จะหานกไหนทำอะไรบ้าๆ แบบนี้คงยากมาก

ชื่อสามัญ Honeyguide นั้น ได้มาจากพฤติกรรมของญาติๆ มันในทวีปแอฟริกา เที่ยวตั้งตัวเป็นไกด์เถื่อน นำทางสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมหรือแม้แต่คน ให้ไปพบเจอรังผึ้ง พอลูกทัวร์ของมันถล่มรังผึ้งจนเละ มันจึงขอค่าแรงเป็นการไล่กินตัวผึ้ง ตัวอ่อนผึ้ง รวมทั้งขี้ผึ้งตามเศษรัง

ไม่เคยมีใครเห็นพฤติกรรมแบบนี้ของ Honeyguide ตัวที่พบในบ้านเรา เดาๆ ว่าน่าจะไม่ต่าง เพียงแต่คนไม่เคยได้เห็นเท่านั้น (ก็ป่าใต้มันทึบฉิบ 555)

นกพรานผึ้งวางเท้าเกาะแบบเดียวกับนกหัวขวาน คือนิ้วหน้ากับนิ้วหลังอย่างละสอง แทนที่จะหน้าสามหลังหนึ่งแบบนกทั่วไป อีกทั้งยังเป็นนกปรสิต เที่ยวหยอดไข่ใส่รังคนอื่นแบบพวกนกคัคคู นกกาเหว่า

แม้แต่เสียงร้องก็ไม่วายวิตถาร...แมวดีๆ นี่เอง