จดหมายรัก หลินเจวี๋ยหมิน

อี้อิ้งที่รัก 

ยามที่คุณได้รับจดหมายฉบับนี้ คงเป็นเวลาที่ผมต้องบอกลาคุณไปเสียแล้ว ตอนที่กำลังเขียนจดหมายฉบับนี้ ผมยังอยู่บนโลกของคนเป็น แต่ยามที่คุณได้อ่านมัน ผมคงจากไปยังปรภพแล้ว ตอนที่กำลังเขียนมันอยู่ ผมไม่อาจกลั้นน้ำตาที่ไหลลงมาเปื้อนน้ำหมึกจนเลอะเทอะ จนผมเกือบจะเลิกเขียนเพราะทนไม่ไหว แต่ก็กลัวว่าคุณจะไม่เข้าใจและคิดว่าผมเป็นคนใจดำปล่อยให้คุณต้องอยู่เพียงลำพัง ไม่แยแสว่าคุณไม่อยากให้ผมเอาชีวิตไปเสี่ยง เมื่อผมคิดได้อย่างนี้ จึงอดกลั้นความเศร้าโศกไว้ แล้วลงมือเขียนข้อความต่อไปมาถึงคุณ

ผมรักคุณเหลือเกิน รักมากจนยอมสละตัวเองเพื่อความรักนี้โดยไม่คิดหน้าคิดหลัง นับตั้งแต่วันที่ผมพบคุณ ผมหวังอยู่เสมอว่าคู่รักทุกคู่บนโลกจะสามารถตามหาหัวใจและครองคู่กันอย่างสุขสม แต่ว่าในโลกแห่งความจริงนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตที่หลั่งรินไปทั่วแผ่นดิน สัตว์ร้ายยึดครองทุกถนนรนแคม จะมีครอบครัวไหนอาจอยู่เป็นสุขได้อย่างแท้จริงเล่า? เหมือนกับ ไป๋จวีอี้ กวีสมัยราชวงศ์ถังที่อาภรณ์ถึงกับชุ่มโชกไปด้วยน้ำตา ยามแลเห็นความทุกข์ทรมานของปวงชน ผมเองก็เช่นกัน ไม่อาจทนแข็งใจอยู่ได้เหมือนปราชญ์โบราณ มีคำโบราณกล่าวไว้ว่า ผู้ประเสริฐ “นอบน้อมผู้อาวุโสในตระกูลก่อน แล้วจึงนอบน้อมผู้อาวุโสอื่น บำรุงบุตรตน แล้วจึงบำรุงบุตรผู้อื่น” ผมนำความรักของผมต่อคุณเจือจานไปยังผู้อื่น เพื่อให้เขารักคนที่ควรรักถนอม นี่คือเหตุผลว่าทำไมผมจึงกล้าเสี่ยงตายต่อหน้าคุณจนดูราวกับไม่ได้สนใจไยดีคุณเลย หากคุณเข้าใจในสิ่งที่ผมเชื่อมั่น จงอย่าร้องไห้เพื่อผม แต่จงห่วงใยคนอื่นให้มาก คุณควรดีใจที่เสียสละความสุขของตัวเองและของผม เพื่อนำความสุขนิรันดร์มามอบแด่ปวงชน ฉันนั้นจงอย่าเศร้าโศกไป!

คุณยังจำได้ไหม? เย็นวันหนึ่งสัก 4 หรือ 5 ปีที่แล้ว ผมบอกคุณว่า “แทนที่จะให้ผมตายก่อน ผมว่าคุณควรจะตายก่อนผมนะ” ตอนแรกที่คุณได้ยินผมพูดอย่างนี้ ถึงกับโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่หลังจากที่ผมค่อยๆ อธิบายให้ฟัง คุณก็ต้องยอมจำนน แม้ว่าจะไม่เห็นด้วยก็ตาม ที่ผมหมายความก็คือ สุขภาพของคุณอ่อนแอ คงไม่อาจทนต่อความโศกเศร้าจนแทบขาดใจยามต้องสูญเสียผมไป ผมเองก็ไม่อาจทนปล่อยให้ตัวเองตายก่อนแล้วทิ้งให้คุณจมอยู่กับความรันทดได้ ด้วยเหตุนี้ ผมจึงหวังว่าคุณจะตายก่อน แล้วปล่อยให้ผมแบกรับความเศร้าเพียงลำพัง แต่อนิจจา! สุดท้ายแล้วผมคงต้องมาตายก่อนคุณกระมัง? ที่รัก ผมไม่มีวันลืมคุณไปได้! ผมนึกถึงบ้านของเราในซอยเล็กๆ ที่ด้านหลัง ยามเข้าบ้านผ่านห้องโถงหลังแล้วหลังเล่า จนถึงเขตบ้านชั้นนอกแล้วก็เขตบ้านชั้นใน ห่างออกไปสักสามสี่ห้องเป็นห้องนั่งเล่นเล็กๆ ข้างๆ ห้องเป็นห้องนอนของเราสอง 3 หรือ 4 เดือนหลังงานแต่ง ประมาณกลางเดือน พ.ย. ที่นอกหน้าต่างห้อง กิ่งท้อทาบทาเงาใต้แสงเดือน คุณกับผมเดินจูงมือเคียงคู่กัน กระซิบความในใจต่อกัน มีเรื่องใดยังไม่ได้บอกกล่าวหรือ? หรือยังมีความรู้สึกใดที่ยังมิได้เอ่ย? ยามที่ผมหวนนึกถึงคืนนั้นในวันนี้ ทำให้ผมอดน้ำตารินไม่ได้ ผมยังจำได้อีก เมื่อ 6 หรือ 7 ปีก่อน ตอนที่หนีออกจากบ้านแล้วกลับมาอีกครั้ง คุณบอกกับผมทั้งน้ำตาว่า “ฉันขอแค่คราวหน้าถ้าคุณจะหายหน้าไปไหนนานๆ ช่วยบอกฉันล่วงหน้าสักหน่อย ฉันจะตามคุณไปด้วย” ซึ่งผมก็ทำตามที่ให้สัญญาไว้ สักเมื่อเกือบ 10 วันก่อน ตอนที่ผมกลับบ้าน ผมพยายามหาโอกาสบอกคุณเรื่องการเดินทางครั้งนี้ แต่ครั้นอยู่ต่อหน้า กลับไม่อาจเอ่ยคำพูดใด ยิ่งคุณกำลังตั้งท้อง ยิ่งทำให้ผมกลัวว่าคุณคงไม่อาจทนรับความเศร้าโศก ผมจึงทำได้แต่เพียงเมามายทุกวี่วัน หวังจะให้ความมึนเมาช่วยกลบเกลื่อน อนิจจา! ข้อความจากปลายพู่กันนี้คงไม่อาจทดแทนความรันทดในหัวใจของผมในครั้งนั้นได้

ผมหวังมาตลอดว่าจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันจนถึงวันสุดท้ายของสองเรา แต่วันนี้บ้านเมืองวุ่นวาย ภัยธรรมชาติอาจพรากชีวิต โจรขโมยอาจสังหารเรา ผู้รุกรานซึ่งรุมทึ้งประเทศของเราก็อาจฆ่าเราเสีย คนใหญ่โตในบ้านเมืองที่กดขี่ปวงชนก็อาจฆ่าเราเช่นกัน คนจีนรุ่นเรามีชีวิตอยู่ในยุคที่อาจตายได้ทุกที่ทุกเวลา ด้วยเหตุนี้ ไม่ว่าจะเป็นการปล่อยให้ผมมองดูคนถูกพรากชีวิตโดยไม่อาจทำอะไรได้ หรือปล่อยให้คนมองดูผมตายโดยไม่อาจช่วยเหลือ ผมจะปล่อยให้เป็นเช่นนั้นได้หรือ? หรือคุณจะปล่อยให้มันเกิดขึ้นได้? แม้ว่าเราจะรอดจากความตาย แต่หากร่างกายของเราถูกพรากจากกัน ไม่อาจเห็นหน้ากัน หรือแม้นว่าดวงตาจะถูกทำให้บอดมืดไม่อาจแลเห็นกันและกัน และกระดูกในร่างกลายเป็นศิลา ผมขอถามคุณสักคำว่า กระจกที่แตกแล้ว หรือจะสามารถประสานให้คืนดีดังเดิม? วันนี้คุณกับผมโชคดีที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่ยังมีผู้คนนับไม่ถ้วนบนโลกที่ต้องตายทั้งที่ไม่ควรตาย ต้องพรากจากกันทั้งที่ไม่ควรพราก ในฐานะคู่ครองที่บูชาความรัก เราจะปล่อยให้เรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นได้หรือ นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมผมจึงยอมสละชีวิตโดยไม่ลังเลแม้แต่จะคิดถึงคุณ ผมจะไม่เสียใจเลยหากต้องตายในตอนนี้ สหายของผมจะสืบทอดความสำเร็จของขบวนการรักชาติเอง ตอนนี้ ยีซิน 5 ขวบได้แล้ว ก่อนที่เขาจะเติบใหญ่ขึ้นมา ผมหวังว่าคุณจะเลี้ยงดูเขาอย่างดี ให้เขาเติบโตโดยมีผมเป็นแบบอย่าง ส่วนเจ้าตัวน้อยที่ยังอยู่ในท้อง ผมคิดว่าน่าจะเป็นผู้หญิง เด็กผู้หญิงคนนี้จะดูแลคุณได้แน่นอน ผมรู้สึกวางใจอย่างมาก หรือถ้าเป็นเด็กผู้ชาย ก็สอนให้เขาเดินตามรอยปณิธานของพ่อ หลังจากที่ผมจากไปจะยังคงมีผมอีก 2 คน ที่รัก จงดีใจไว้ ดีใจไว้ที่รัก ในวันข้างหน้าครอบครัวเราอาจแร้นแค้น แต่ความยากจนไม่ใช่เรื่องที่ต้องระทมใจ ขอให้ใช้ชีวิตไปกับมันอย่างสงบเสงี่ยมเท่านั้นก็พอ

ตอนนี้ ผมไม่รู้จะพูดอะไรต่ออีก หากผมได้ยินเสียงร่ำไห้ของคุณจากอีกโลกหนึ่ง ผมคงต้องตอบกลับไปด้วยเสียงร่ำไห้ของผมเอง ที่จริงแล้วผมไม่เชื่อเรื่องผีสางเท่าไหร่ แต่ตอนนี้กลับหวังว่ามันคงมีอยู่จริง ทุกวันนี้ผู้คนถึงขนาดร่ำลือกันว่ามีการล่องหนหายตัวไปในที่ไกลๆ ได้ ผมก็หวังให้มันเป็นรื่องจริงเช่นกัน เมื่อผมตายวิญญาณจะได้ติดตามคุณไป ปลอบประโลมไม่ให้คุณโศกเศร้าจากการสูญเสียคู่ครอง

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ผมไม่เคยปริปากบอกคุณถึงปณิธานของผม นี่นับเป็นความผิดพลาดอย่างหนึ่ง แต่หากผมบอกไปกลัวคุณจะเป็นห่วงผมทุกวี่วัน ผมอาจสละชีวิตเพื่อชาติเป็นร้อยครั้งโดยไม่อิดออดสักครั้ง แต่หากเป็นเรื่องที่ทำให้คุณกังวลใจแล้ว ผมไม่อาจทำได้ลง ผมรักคุณจนสุดหัวใจ ผมจึงมักกังวลอยู่เสมอว่าได้ทำอะไรเพื่อคุณได้ครบถ้วนแล้วหรือยัง คุณโชคดีที่ได้แต่งงานกับผม แต่ไฉนเลยคุณช่างโชคร้ายที่ต้องอาศัยอยู่ในประเทศจีนทุกวันนี้! ผมเองก็โชคดีที่ได้เคียงคู่คุณ แต่ไฉนเล่าจึงช่างโชคร้ายที่ต้องมาเกิดในประเทศจีนยุคนี้! ถึงที่สุดแล้ว ผมทำได้ก็แค่ปลอบใจตัวเอง น่าเสียดายนัก! ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้มีพื้นที่จำกัดเกินไป แต่ความในใจแสนยืดยาวยังมีอีกหลายพันถ้อยคำที่ผมอยากจะพูดออกไป คุณอาจจินตนาการถึงถ้อยคำเหล่านั้นได้จากสิ่งที่ผมเขียนลงไปเพียงเท่านี้ ผมคงไม่อาจเห็นหน้าคุณอีกต่อไป! ผมรู้คุณไม่อาจปล่อยผมให้จากไป แต่คุณยังอาจพบผมได้ในความฝันในกาลข้างหน้า ช่างน่าเศร้าใจนัก!

26 มี.ค. 1911 ลายมือของ อี้ต้ง

ป.ล. ญาติผู้หญิงบ้านเราอ่านหนังสือคล่อง หากมีคำไหนที่คุณไม่เข้าใจ ให้ไปขอให้พวกเขาช่วยอธิบาย เพื่อจะได้เข้าใจถ้อยความทั้งหมดอย่างครบถ้วน