‘ฮาลา-บาลา’ ไม่มีลาก่อน

ผมเพิ่งกลับไปเที่ยวป่าฮาลาบาลา จ.นราธิวาส ด้วยอารมณ์ “ฟิน” เหมือนทุกครั้งที่ได้ไปที่นั่น

ป่าฮาลาบาลา ถือเป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของผมก็ว่าได้ ทำให้เดินบนถนนนักดูนกมาเกือบ 20 ปีจนทุกวันนี้ คราวนั้นมันเป็นทริปดูนกหนที่ 3 ในชีวิต ต่อจากแก่งกระจานและดอยอินทนนท์ ผมก็แรดเดินทางไกลไปฮาลาบาลาเลยทีเดียว

บังเอิญเงอะๆ งะๆ ส่องมั่วๆ ไปเจอนกพญาปากกว้างท้องแดง (BlackandRed Broadbill) โดยที่ตอนส่องก็ไม่รู้เลยว่านกอะไร รู้แต่ว่าเป็นนกที่สวยมาก พอมาพลิกหนังสือเบิร์ดไกด์ตรวจสอบ ก็พบความจริงที่น่าตื่นเต้นว่าผมได้เจอนกหายากด้วยตัวเองเข้าให้แล้ว!

จากที่แค่เที่ยวส่องนกเล่นๆ ขำๆ ก็กลายเป็นความประทับใจจริงๆ จังๆ ตราบจนกระทั่งบัดนี้ แถมผมยังมีพัฒนาการไม่ได้แค่ใช้กล้องสองตาส่องอย่างเดียวอีกแล้ว หากแต่กลายเป็นช่างภาพนกช่างภาพสัตว์ป่าที่มีภาระแบกอุปกรณ์หนักแอ่น เพิ่มความยากในเกมไปอีกสเตจ

ไม่สามารถนับได้ถี่ถ้วน แต่คาดว่าผมน่าจะไปฮาลาบาลามาแล้วเกือบ 10 ครั้ง ครั้งที่ประทับใจที่สุดเป็นตอนลุยเดี่ยวไป ในช่วงเวลาที่นักดูนกผวาโจรใต้จนแทบไม่มีกล้าไป

นอกจากรอดกลับมาอย่างชิล ชิล ผมยังได้บำเหน็จรางวัลความกล้า ได้ภาพนกระวังไพรหลังแดง (Chestnutbacked ScimitarBabbler) คนแรกของเมืองไทย เป็นตำนานหนึ่งของวงการดูนกเมืองไทยให้กล่าวขาน อิอิ

หลังจากนั้น วงการดูนกที่เคยประกาศว่า “ฮาลาบาลา” ลาก่อน ก็ค่อยๆ แหย่เท้ากลับไป จนเดี๋ยวนี้ดูเหมือนจะเลิกกลัวโจรไปหมดแล้ว กลายเป็นแหล่งดูนกที่กลับมาคึกคักอีกครั้ง

หนึ่งในของโปรดของผม เป็นตอนออกดูนกกลางคืนที่นั่น แล้วถือโอกาสนอนแผ่บนพื้นถนนอุ่นๆ อันว่างวาย ที่ทอดผ่านป่าดงดิบชายแดนใต้ ใต้แสงเดือนแสงดาว บางคราวเผลอหลับไปอย่างไร้กังวล

อาทิตย์หน้ามาติดตามนกและสัตว์ป่านานาชนิด ในซีรีส์ “ฮาลาบาลา” ไม่มีลาก่อนกันครับ