ต้นทุนความขัดแย้ง

น่าเสียดายที่การตื่นตัวทางการเมืองครั้งประวัติศาสตร์ตั้งแต่มีการชุมนุมทางการเมืองในช่วงปลายปี 2556 ต่อเนื่องมาถึงปี 2557 ที่ประชาชนทุกสาขาอาชีพได้พยายามร่วมคิด ร่วมกันหาทางออกเพื่อการพัฒนาการเมืองและยกระดับการปกครองให้มีความเป็นประชาธิปไตยที่สมบูรณ์ ต้องมาจบลงด้วยการทำรัฐประหารของกองทัพ

แต่ก็ต้องยอมรับความเป็นจริงว่าสาเหตุที่ทหารต้องตัดสินใจก่อรัฐประหารในรอบนี้ก็เพราะการหาทางออกตามกระบวนการประชาธิปไตยมีอุปสรรคหลายด้านจนไม่สามารถเดินหน้าต่อไปได้

ส่วนหนึ่งเพราะทุกกลุ่มทุกฝ่ายต่างยึดมั่นในจุดยืนและผลประโยชน์ของฝ่ายตนเป็นที่ตั้ง ไม่ยอมลดเงื่อนไขให้แต่ละปัญหาได้รับการแก้ไขลุล่วงและเป็นจริง

ดังนั้น จึงไม่อาจปฏิเสธว่าทุกกลุ่มทุกฝ่ายที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสถานการณ์ความขัดแย้งในครั้งนี้ต่างก็มีส่วนอย่างสำคัญให้สถานการณ์เดินมาสู่จุดจบเช่นนี้

อย่างไรก็ตาม มีคำถามว่า การปฏิวัติรัฐประหารในครั้งนี้จะเป็นเครื่องมือในการแก้ไขวิกฤตความขัดแย้งทางการเมืองได้อย่างแท้จริงหรือไม่ ทุกปัญหาจะเบ็ดเสร็จเด็ดขาดเพื่อให้ประเทศเดินหน้าต่อไปได้หรือไม่ ทางคณะรักษาความสงบแห่งชาติคงต้องดำเนินการและให้ได้คำตอบหลังจากนี้

แต่แน่นอนว่าประวัติศาสตร์การแก้ปัญหาความขัดแย้งทางการเมืองด้วยกองทัพได้ให้บทเรียนต่อระบบการเมืองการปกครองของเรามาเป็นอย่างดี

ในโอกาสนี้ทางกองทัพจึงควรนำความล้มเหลวในอดีตมาปรับวิธีการและการดำเนินการเพื่อนำไปสู่ความสงบเรียบร้อยสู่สังคมโดยเร็ว

ขณะเดียวกัน นักประชาธิปไตยที่ไม่เห็นด้วยกับการแทรกแซงกระบวนการทางการเมือง มีข้อเสนอใดเพื่อการแก้ปัญหาก็ให้ยื่นข้อเสนอแนะแก่กองทัพได้นำไปพิจารณา

อย่างไรก็ดี แม้จะอยู่ภายใต้คำสั่งการยึดอำนาจการปกครองประเทศ แต่เพื่อให้เกิดความสงบของบ้านเมือง เราไม่เห็นด้วยกับการใช้ความรุนแรงต่อประชาชนทุกกลุ่ม แต่ควรใช้วิธีการให้ความร่วมมือ เพื่อไม่เป็นการเติมเชื้อความเกลียดชังซึ่งมีอยู่สูงให้ขยายตัวมากยิ่งขึ้น

ฉะนั้น เพื่อความสงบสุขและความสมานฉันท์ของคนในชาติ ให้กองทัพได้ใช้เครื่องมือและอำนาจที่มีจัดตั้งรัฐบาลมาบริหารบ้านเมืองโดยเร็ว เพื่อให้คณะรัฐมนตรีได้เร่งฟื้นฟูความเสื่อมทรุดของประเทศ

รวมทั้งให้เร่งคืนความเป็นประชาธิปไตยสู่ระบอบการปกครองที่ให้สิทธิและเสรีภาพแก่ประชาชน เพื่อให้ภาคส่วนของสังคมได้ร่วมกันกำหนดอนาคตที่ดีของประเทศต่อไป